محمد بہادر شاہ ظفر

وکیپیڈیا توں
Jump to navigation Jump to search
بہادر شاہ ظفر

ابوالمظفر سراج الدین محمد بہادر شاه غازی، اکبر شاہ ثانی دا ݙوجھا بیٹا جیہڑا لال بائی دے بطن توں ہئی۔ ایندا سلسلہ نسب یارھویں پشت وچ شہنشاہ بابر نال ملدے۔ ایہ دہلی وچ پیدا تھیا۔ خاندان مغلیہ دا آخری بادشاہ تے اردو دا ہک بہترین و مایا ناز شاعر ہئی، ابراہیم ذوق دا شاگرد ہئی۔ ذوق دی وفات دے بعد مرزا غالب توں شاعری وچ رہنمائی حاصل کریندے ہن۔ 1252ء ھ مطابق 1837ء کوں لال قلعہ دہلی وچ ایندی تخت نشینی دی رسم ادا کیتی ڳئی۔

1857ء دی جنگ آزادی دی ناکامی دے بعد اکتوبر 1858ء وچ اینکوں زندگی بھر کیتے رنگون بھیڄ ݙتا ڳیا ایں طرح ہک محب وطن نے ملک توں دور رہ کے وی ملک دی آزادی کیتے خود کوں قربان کریندے ہوئے اپݨے قلم نال آزادی دی لڑائی کوں جاری رکھا۔ ایں دوران ایں نے جیہڑے غزلاں لکھیاں اوہ اپݨی مہارت تے ترقی کیتے ہندوستان دی آزادی دے متوالیاں دے دلاں وچ کشادہ جگہ رکھدن ۔ رنگون وچ 6 نومبر 1862ء کوں ایں آخری مغل تاجدار تے 1857ء دی جنگ آزادی دے رہبر نے اپݨی جان خالق کائنات دے شپرد کر ݙتی ۔

بہادر شاہ ظفر دی ہک مشہور غزل[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]

لگتا نہیں ہے جی مرا اُجڑے دیار میں، کس کی بنی ہے عالمِ ناپائدار میں

بُلبُل کو باغباں سے نہ صَیَّاد سے گلہ، قسمت میں قید لکّہی تھی فصلِ بہار میں

کہہ دو اِن حسرتوں سے کہیں اور جا بسیں، اتنی جگہ کہاں ہے دلِ داغدار میں

ایک شاخ گل پہ بیٹھ کے بلبل ہے شادمان، کانٹے بچھا دیے ہیں دل لالہ زار میں

عُمْرِ دراز مانگ کے لائے تھے چار دن، دو آرزو میں کٹ گئے دو انتظار میں

دِن زندگی کے ختم ہوئے شام ہو گئی، پھیلا کے پاؤں سوئیں گے کُنجِ مزار میں

کتنا ہے بدنصیب ظفر دفن کے لیے، دو گز زمین بھی نہ ملی کوئے یار میں

حوالے[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]