سونا خان بے وس
سرائیکی زبان دا ٻہوں وݙا شاعر ہے. ٢٤ نومبر ١٩٤٠ء کوں دُلے آلی وچ ڄمے
نمونہ کلام
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]گیت
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]
ٻہوں تڑپایا ای ڈھول ناداں ہجر فراق دے ماراں نوں
ٻَس کر ظالم مدتاں ہوئیاں وطن تے موڑ مُہاراں نوں
وے رہی تانگ مسلسل دُکھیاں نوں بند کفن دے بنٹرداں تائیں
ڈیسی مونڈھا آن جنازے نوں آ بنٹرسی میت دا سائیں
دفنا کے نال ہتھاں دے سوہنا ٻہہ منگ سی آپ دعائیں
تقدیر نہ بیوس نہ ملن ݙتا وہ رہیاں کفن وچ سکدیاں پائیں
بہوں تڑپایا ای ڈھول ناداں ہجر فراق دے ماراں نوں
بس کر ظالم مدتاں ہوئیاں وطن تے موڑ مُہاراں نوں
غیر دا گھر آباد کتوئی واہ واہ حق محفوظ رکھوئی
بن کے محرم راز دلی دا رول ڈتا ای حقداراں نوں
بس کر ظالم مدتاں ہوئیاں وطن تے موڑ مہاراں نوں
بہوں تڑپایا ای بہوں تڑپایا ای ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
اُجڑ گیاں تے ظلم وسائے نی چن الزام نہ ٹھاندے لائے نی
خاک دے وچ کر خاک ڈتوئی سنگدل پیار دے پیاراں نوں
بس کر ظالم مدتاں ہوئیاں وطن تے موڑ مہاراں نوں
بہوں تڑپایا ای بہوں تڑپایا ای ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
پیار دا ویری رَج اَزما گھن دُکھیاں توں ہر گل منوا گھن
ہس ہس جگر دا خون پلاساں حُسن دیا سرکاراں نوں
بس کر ظالم مدتاں ہوئیاں وطن تے موڑ مہاراں نوں
بہوں تڑپایا ای بہوں تڑپایا ای ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
او میڈے وقت زوال تے مار کے تاڑی پئی ظالم دُنیا ہسدی
پھراں وانگ سودایاں گل ہار غماں دے جند رُل گئی میں بے کس دی
ہر ویلے اکھیاں دُکھیاں چوں ودی خون دی بارش وسدی
او تیڈے در تے رب چا موت ڈیوے وہ مُک آس ونجے بیوس دی
بُھل گہیوں کر کے قول وفا دے سوچ ناداناں کن گے وعدے
عہد وفا دِیاں قسماں چا کے بُھل نہیں قول و قراراں نوں
بس کر ظالم مدتاں ہوئیاں وطن تے موڑ مہاراں نوں
بہوں تڑپایا ای بہوں تڑپایا ای ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
جگ تے جیویں وسدا راویں لڑ لگیاں نوں نہ ٹھکرانویں
قسم خدا دی زندگی ساری رہسی تاہنگ بیماراں نوں
بس کر ظالم مدتاں ہوئیاں وطن تے موڑ مہاراں نوں
بہوں تڑپایا ای بہوں تڑپایا ای ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
بس کر بیوس جھگڑے جیہڑے درد منداں دے شکوے کہڑے
پیار دے بدلے دُکھ نذرانے مل گے قسمت یاراں نوں
بس کر ظالم مدتاں ہوئیاں وطن تے موڑ مہاراں نوں
بہوں تڑپایا ای بہوں تڑپایا ای ۔۔۔۔۔۔۔۔۔
ملک سونا خان بے وس
ݙوہڑہ
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]وے نیں سمجھ میݙا کیا لگدے میکوں اپݨاں کے سمجھینداے
خود خون رویندائے ݙوکھیاں نوں خود روݨ توں ہٹکیندااے
ہک پل نسی اکھیاں نوٹݨ ݙتیاں جاں اونگھ آوے جھݨکیندا اے
ہے بے وس منزل ݙاڈھی اوکھی اگھاں رب جاݨیں کیا تھینداے
سونا خان بےوس....
سلام یا حسین
یا حسین ابنِ علی تیݙی شجاعت کوں سلام
تیݙی عظمت کوں سلام تیݙی صداقت کوں سلام
تیݙی قربانی تے تیݙے نانے کوں لکھ ناز ہن
تیݙی حقیقت کوں سلام تیݙی محبت کوں سلام
ناں یزیدیت دا تئیں محشر تک مٹا کے رکھ ݙتۓ
تیݙے اراداں کو سلام تیݙی فضلیت کوں سلام
تیݙی نمازِ حق تے ششدر ہن ملائکہ عرش تے
تیݙی بصارت کوں سلام تیݙی امامت کوں سلام
تیݙے قدماں کو چمیندی پئ اے جنت رات ݙہنہہ
تیݙی عبادت کو سلام تیݙی شجاعت کوں سلام
ابنِ علی تیݙے صبر دی بےوس ݙیوے کہڑی مثال
تیݙے صبراں کوں سلام استقامت کوں سلام
ݙوہڑہ
میکوں سجݨاں وطن تے ولݨ دیاں ہَن کیتیاں بہوں تاکیداں
بھیڑی غربت واپس ولݨ نہ ݙتیا کیتے ترلے درد رسیداں
مُونہہ کر کے وطن پیارے دو پیاں تُر تُر ݙیکھن دیداں
بےوس مقسوم ستایاں کُوں آئیاں وِچ پردیس دے عیداں
ݙوہڑہ
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]اوندی سونہہ تے وس کے پھس گئ جندڑی ہن کوڑے پیار دلاسے .
ہک دید دی حسرت ہائ اکھیاں نوں کوئ بھار چویندے ناسے .
ہنڑ سڈیاں ول کے سڈ نئیں ڈیندا جئیں تے ناز کریندے ہاسے .
ساری زندگی بے وس ڈکھیاں دے رہے سکدے نین پیاسے .