انور انصاری

1943ء تا 2009ء

انورؔ انصاری مرحوم دا تعلق شاعراں دے شہر احمد پور شرقیہ نال ہا اوہ ساری حیاتی شعبہ درس و تدریس نال وابستہ رہ ڳئے۔ تے آخر تے بطور ایس ایس ٹی ٹیچر ریٹائر تھئے۔مرحوم انور انصاری اردو تے سرائیکی ݙوہائیں زباناں وچ شاعری کریندے ہن ۔ ڄمݨاں17-3-1943۔ م:5جنوری 2009ء

انور انصاری صاحب محلہ شکاری اِچ پیدا تھئے ۔ اُنہاں دے اَبّا سئیں دا ناں محمود خان ہا ۔ایس ایس ٹی ٹیچر دے طور تے مختلف سکولاں اِچ پڑھایا تے گورنمنٹ ہائی سکول محراب والا اِچوں ریٹائر تھئے۔ انصاری صاحب ساد مرادے بندے ہَن ۔ مشاعرے کائنا پڑھدے ہَن ۔ مجلسی بندے وی کائنا ہَن ۔اُنہاں اُردو دے علاوہ سرائیکی اِچ وی شاعری کیتی ۔ او 5 جنوری 2009ء اِچ اللہ کوں پیارے تھئے۔ نمونہ کلام پیش خدمت ہے۔

غزل

جئیں ݙینہ دا عشق ساݙے دل دا امام تھی ڳئے

ہوں ݙینہ دا جڳ تے ساݙ ا اُچّا مقام تھی ڳئے

جیکر اوں سوہݨے دلبر میں نال کھل الائے چا

دشمن تھی سڑ سوا ڳن، گھر گھر متام تھی ڳئے

اصلوں نی سہہ پئے سڳدے سڑدے پڄلدے رہندن

توبہ دی جاہ ہے کھل تے بٖولݨ خنام تھی ڳئے

اَہدن توں تھیندا کون ہیں، اوقات تیݙی کیا ہے؟

ہک ہک دے ہن اُلانبھے ،جیوݨ حرام تھی ڳئے

لوکاں تاں سونے، چاندی ، پیسے کوں رب بݨائے چا

انور ؔ تاں سچّے رب دے در دا غلام تھی ڳئے

؎ہک شخص میکوں لُٹ گھدا ، ہُݨ کیا کراں وو دھاڑ وو

ناں عشق دا گھن ٹھڳ ڳیا ، کنتے ونڄاں وو دھاڑ وو

غزل

ہک شخص میکوں لُٹ گھدا ، ہُݨ کیا کراں ، وو دھاڑ وو

ناں عشق دا گھن ٹھڳ ڳیا ، کِن تے ونڄاں ، وو دھاڑ وو

سُݨدا تاں ہَم جو عشق دی دولت جہیں دولت نہیں

واہ شاہ بݨݨ دا شوق تھیا ، روندا وَتاں وو دھاڑ وو

آہدن جو سئیں اے عشق ہے ساوݨ دی چھاں ساوݨ دا مینہ

میکوں تاں چھرے بݨ لڳن ایندیاں کݨیاں وو دھاڑ وو

ہک چن دا ٹوٹا ݙس پیم ݙیکھ میں اوکوں مُس پیُم

اصلوں نہ کہیں کم دا ریہُم ، ہُݨ چکیداں وو دھاڑ وو

اُوں زُلف دے وَل وَل دے وِچ اَٹکیا جو ہاں پھتکیا نمی

او ویڑھ چاڑھے زُلف ہِن لٹکیا کھڑاں وو دھاڑ وو

سوچُم نہ سمجھم نہ ݙٹھم دِیداں اڑایُم شوق وچ

سب کجھ لُٹایُم ڄاݨ تے ، کیا ناں گھناں وو دھاڑ وو

ہک لحظے دے مُسکݨ اُتوں تن من دی بازی لا ݙتم

او چاٹ ماری عشق ہے رڑدا وتاں وو دھاڑ وو

پہلے تاں ہتھ پا گھن ڳیا ، وچ راہ کر کلھڑا ڳیا

منزل تاں کیا میں گھر دا رستہ بُھل ڳیاں وو دھاڑ وو

اَنورؔ تاں ہُݨ لِیکے کڈھِن بس ٹھر ٻیٹھے دِل بھر ٻیٹھے

اے حال ہے دُھپ بھاندی نی ڈنگ مارے چھاں وو دھاڑ وو

غزل

دِل دا نقصان تھی ڳے ، غم دا سامان تھی ڳے

جیں ݙینہ دا ماہی رُس ڳے چیتا گردان تھی ڳے

پُچھو نہ تات آ کے پاتو نہ جھات آ کے

گوتیاں دے وات آ کے دِل پریشان تھی ڳے

آپ مجبور کیتو ، وَل کیوں رنجور کیتو

اِیں دِل توں دُور کیتو ہر کوئی حیران تھی ڳے

خود کوں برباد کیتم ، تیکوں تاں شاد کیتم

گُلشن آباد کیتم ، گلشن ویران تھی ڳے

تیکوں خیال کائنی ، اَنورؔ دا حال کائنی

ہِک دِل دی گاٖل کائنی ، سب کجھ قربان تھی ڳے

غزل

جیں ݙینہ دا عشق ساݙے دِل دا اِمام تھی ڳے

ہوں ݙینہ دا جڳ تے ساݙا اُچا مقام تھی ڳے

جے کر اوں سوہݨے دِلبر مَیں نال کِھل اَلائے چا

دشمن تھی سڑ سُوا ڳن ، گھر گھر متام تھی ڳے

اصلوں نی سہہ پہ سڳدے ، سڑے پڄلدے رہندن

توبھاں دی جا ہے کِھل تے ٻولݨ خُنام تھی ڳے

آہدن توں تھیندا کون اِیں ، تیݙی اوقات کیا ہے

ہک ہک دے ہِن اُلانبھے ، جیوݨ حرام تھی ڳے

سٹ ہئی تاں ݙاڈھی کاری ، مَیں ہم جو سہہ ڳیا ہاں

بس دانگ باقی رہ ڳے ، اُونویں اَرام تھی ڳے

لوکاں تاں سونے چاندی پیسے کوں رب بݨائے چا

اَنورؔ تاں سچے رب دے دَر دا غلام تھی ڳے

حوالہ

کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان