ہیوے ہِیں ݙا دے

آکھدن اَتے سچ آکھدن جو ہار دی مار وݙی بُری ہوندی اے ‘ بندے کوں نِساہ کر گھتیندی اے‘ جیرھے شودے نبھا ڳے ہُݨ ایں الیکشن اِچ ہَرین ۔ ہار دی مار چاتی ہنیں۔ اُنھائیں کوں ݙیکھ تے اُنھائیں کوں مِل تے اُنھائیں دیاں ڳالھیں سُݨ تے پتہ لڳدے ‘ اندازہ تھیندے جو اَڄاں تئیں وِسمیے وَدّن ۔ ساݨے تے وَیڑے ہِن ۔ اُنھاں دا چیتا ہالیں جھاہ تے نی آیا ۔ اوہُݨ تائیں کہیں لیکھے سٹیس نی اَئے شودیں کوں ہِکا خفتار اے ۔ ایں تھی ڳیا تے اُوں تھی ڳیا ۔ ایں نہ تھیوے ہا تاں اوں نہ تھیوے ہا ۔کوئی اَکھیندے میکوں ایبِے ہروائے ‘ کوئی اَکھیندے میکوں اوٻے ہروائے ۔ ہک اَکھیندے میݙے مال اَلاݨے دروہ کیتے ۔ݙوجھا اَکھیندے میݙے نال فلاݨے دلاب کیتے۔

جتھاں ݙوں کنوں وَدھکی امیدوار ہَن اُتھاں سبھے ہَریّے ہوئے ہک ٻے کوں قصور وار ڳݨدن تے پِٹ پلوت کریندن۔ ڄاݨ سُنڄاݨ آلا ایہو جیہا ہک واقف کار مِل پیا ۔ مونہہ دی پنّی لتھی ہوئی ۔ ’’شیب‘‘ وَدھی ہوئی ‘ کپڑیں اِچ تندمَل پی ہوئی ۔ چپیں تے روّیاں ‘ اَکھیں تݨیاں ہوئیاں بُرے حال تے بانکے ݙیہارے ۔

منشی مُک مکا ہر ڳیں۔ اے کیویں تھی ڳے؟ تیݙی ’’پوزیشن‘‘ تاں وݙی ’’ٹیٹ‘‘ ہئی۔ اُوں ٹھڈا ساہ بھریا تے ولدی ݙتی ۔ ’’ووئے سئیں کیا پُچھدو؟…… دی ڄنگھ بَھنی ۔ ایئیں اَڄائی دا ٻوک چاتس باشت اِچ آ کھڑ ڳیا ۔ کئی واری ٹُر ڳیوسے ۔ ٻلہاوݨ کیتے ‘ نہ ٻیٹھا ۔ اصلوں نہ ٻیٹھا۔ ہکو ننّاں چا وٹیُس ۔ مانہہ دے اَٹے آنگے اَکڑیج ڳیا ۔ کہیں دی نہ منیُس ۔ اوڑک آپ اِی ڈھٹھا تے اسیکوں اِی سٹیُس ۔ ہُݨ تاں پرتاݨاں وَدے ‘ اَپݨے مونہہ اِچ آپ بُجے مریندے ۔ پر سئیں کیا فیدہ ؟ کݙاہیں ݙدھی وی تھݨیں پی؟ سیٹ تاں ونڄا کھڑوسے ناں ۔ خیر گھن ڳے ۔ نہ اوندے لیکھے نہ اسیݙے لیکھے ۔ پَرائے پُتر ہُݨ پنجیں سالیں تئیںاساں ݙوہیں دے ہاں تے مُنگ ݙلیسن قذرتی … وی مِل پیا او اَپݨی جھاہ تے بھریا پیتا وَدّا ہا … منشی ‘ اوندے نال ارمان کیتا تے اونکوں ݙسایُس جو …… اَکھیندے غلطی تیݙی ہئی تے اوندا آکھیا من تے ٻہہ رہندا تاں او نہ ہردا اُو تاں ایہ وی اَکھیندے جو تُوں ہُݨ پرتاݨاں وَدیں اَتے اپݨے مونہہ اِچ آپ بُجے مریندن …… ایہ سُݨ تے او چِمک پیا اوندیاں کیا ڳالھیں سُݨدو ۔ کُوڑا زٹلی اے تلی واٹویں رڑھیندے اپݨی پھکت لُکاوݨ کیتے ٻنہیں تے ایئیں اَڄائی دے بے لیندے ۔ سچی ڳالھ تاں ایہ ہے جو تݙ ہوں کیتی ہئی ۔ اَپݨے پرائے دی سُنڄاݨ ہِس کائناں ۔ مخالفین اپݨے بندے سِکھلا تے ایندے نال چا لاتے ۔ ایہ ہُنائیں دی اِنڈ تے چڑھ پیا ‘ اسیݙے اپݨیں اِچوں وی گݙیاں ݙیوݨ آلے ہَن پے او اینکوں پک کرائی رہ ڳے جو تُوں اصلوں نِوھی ہردا‘ ایہ ٹنڈریج ڳیا ‘ پُھوت اِچ آ ڳیا ۔ اپݨی اوقات بُھل ڳیا ۔ کئی کٹھ تھئے ۔ سنگتیں ساتھیں سمجھایُس ۔ وݙیں ہٹکیُس ۔ آکھیوسے ‘ کُݨاں چا پیندوں جیندا ناں نکلے او الیکشن لڑے ݙوجھا ایمان دی سلامتی دِلوں بجانوں امداد کرئے کہیں دے آکھیے نہ لڳا کہیں دی ہک نہ منیُس ‘ وݙی فونق ہئی جُوان کوں ۔ نِت اَپݨی وی نموشی کرایُس تے اسیکوں وی کتھاہیں نک چاوݨ جوڳا نہ رکھیُس ۔ مولوی بھن تروڑ اَپݨی عادت موجب ڈھڈھ تے ہتھ پھیر تے آکھیا میݙے وَس اِچ ہووے میں تُساں ݙونہیں کوں آمھوں سامھوں ہک ٻے دے ڄنگھیں تے ڄنگھاں رکھ تے ٻلہاواں تے ہک کنوں ݙوجھے دے مونہہ اِچ بُجّے مرونواں جئیں رڑھ اِچ مال ونڄ پووے تاں ’’ڄٹ‘‘ چھڑوئیں کنوں مرویندے ہن تُساں ݙونہیں ہیوے ہِیں ݙا دے۔

29؍جنوری1992ء

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان