ہیل وِچھوڑے دی

راجہ ہک بینک افسر ہئی ، چِٹا ڳورا ، اُچا لمبا قد کہیں شہزادے وانگر طاقتور اتنا جو دھرتی کوں اوں تے ناز ہئی ۔ پیئو ، ماء بھرا ،پنج بھیݨیں دا بار سر تے ݙے کرائیں اوکوں کلہا کر ڳیا ہئی ۔ راجہ ݙینہہ رات محنت وچ لڳ ڳیا جو پیئو نال کیتے ہوئے وعدے جلدی نال پورے کرے ۔ ہر ویلے ماء کوں پریشان ݙیہدا ہی تے او وی سوچیں دی گھمݨ گھیر وچ لہہ ویندا ہئی کہ کوئی اینجھا اطریقہ ہووے خدا وند کریم میݙی ہمت ٻدھاوے تے میں اے فرض ادا کر تے اپݨی ماء کوں حج پڑھوا سڳاں۔ہرانسان کوں خواب ݙیکھݨ دا فطری حق ہے پر کوئی تاں ساری حیاتی خوابیں دے سہارے گزار ݙیندن تے کوئی خوابیں کوں حقیقت دا روپ ݙیوݨ کیتے محنت تے ہمت نال اپݨا سفر جاری رکھیندن ۔ راجہ وی اُنہاں اِچوں ہا اوندی محنت رنگ گھن آئی ۔ اوں وقفے وقفے نال اپݨیاں ساریاں بھیݨیں کوں ݙاڈھے سوہݨے طریقے نال رخصت کیتا ۔ گزردے گزردے کافی حصہ گذر ڳیا۔ٻہوں زیادہ محنتی ہووݨ دی وجہ نال اوندی ترقی دے در آپوں آپ کُھلدے ڳئے ۔ اَڄ او ہک وݙا افسر بݨ ڳیا ہئی ۔ تے اوندی ماء دا اوندے سر تے سہرے سجاوݨ دا ارمان ٻہوں زور پکڑ ڳیا ۔ چھوٹے لا کنوں اوندے مونڈھیاں تے ایݙے وݙے بار ہَن ، جو اینکوں اپݨے کیتے سوچݨ دا ہک لحظہ وی نہ ملدا ہئی ۔ ماء دے وَل وَل آکھݨ تے ایں بارے سوچݨ تے مجبور تھی ڳیا ۔ہک ݙینہہ بینک توں واپس آندے ہوئے اوں درخت تلے کھڑی ہک چھوہِر کوں ݙٹھا جو ٻہوں پریشان ہئی۔

پہلی نظر جیکر محبت بھری اُٹھ ونجٖے تاں او آخری ہوندی ہے ۔ راجہ دے دل کوں بدلاوا آیا ۔ سڑک دے نیڑے اوں اپݨی کار کوںمَٹھا (آہستہ) کیتا تے اونکوں غور نال ݙیہدا چُپ کر تے اَڳوں لنگھ ڳیا ۔ پر اوندے دل وچ اتنی ہمت نہ ہئی جو چھوہِر نال ڳالھ مہاڑ کریندا ۔ لیکن اوکوں ایویں لڳیا جیویں جو اے اَݨ جٖاݨ چھوہِر اوندی سالیں دی واقف ہے تے جیویں اوندی زندگی وچ آوݨاں ہووے ۔ خوشیاں ہمیشہ اُتھاں پروان چڑھدن جتھاں اعتماد دے سچ دی آبیاری ہووے۔

وݙا خوش تھی کرائیں راجہ گھر پہنچا ۔ تے ماء دے ڳل وچ ٻاہیں پا کرائیں آکھݨ لڳیا جو اماں او ݙینھ دور کائنی جݙاں توں اپݨے پُتر دے سر تے سہرا سجھا ݙیکھسیں۔ ݙوجھے ݙینہہ او ضرورت توں زیادہ خوش ہئی ۔ خوشی نال سوہݨے کپڑے پا تے دفتر ڳیا ، تے وقت توں پہلے اُٹھی کرائیں اوہ سٹاپ تے پہنچ ڳیا جتھاں کل درخت تلے چھوہِر کھڑی ہئی ۔اَڄ تھوڑی ہمت زیادہ کر تے او اَڳوں ودھیا تے آکھݨ لڳیا تُساں کتھاں ونجٖݨے ، میں شریف آدمی ہاں ، میݙا اعتماد کرو ، میں آکھو تاں تہاکوں چھوڑ آئوں ، پر چھوہِر صاف انکار کر ݙتا ۔ راجے کوں ٻہوں ݙکھ لڳا جو میں کوئی غنڈہ تے آوارہ نمی ۔ تے ایں کیوں انکار کیتے ۔ اوں ولدا آکھیا جو میکوں غلط نہ سمجھو ۔ آئو میں تہاکوں چھوڑ ݙیساں ۔ راجے دی مِٹھی زبان نے اپݨاں اثر ݙکھایا تے چھوہِر جیندا ناں راݨی ہئی ۔ پورے اعتماد تے وقار نال اَڳوں والی سیٹ تے ٻہہ ڳئی۔ ہُݨ ݙوہیں اپݨی اپݨی جاہ تے ہک ݙوجھے کوں ہمراہی سمجھدے پے ہَن ۔ ایہا ہک ملاقات ساری حیاتی تے محیط تھی ڳئی ۔ راجہ دنیا دے سب رنگ ݙٹی کھڑا ہئی ۔ معاشرے دیاں سختیاں ، محنت کرݨ تے وقت اوکوں ٻہوں کجھ سکھا ݙتا ۔ پر راݨی دی محبت دا رنگ عام رنگیں کنوں وکھرا تے سوہݨا ہا ۔محبت دا رنگ خوشیاں دا رنگ ،ہر سویر اوندے کیتے چاہتاں دا پیغام بݨ تے آندی ۔تے رات اوندے خوابیں وچ جاڳدے گزردی ۔ ہک ݙینہہ بینک توں ولیا تے ماء ٻہوں مونجھی ماندی ٻیٹھی ہئی۔ راجہ پریشان تھی ڳیا تے اوں پُچھیا ! خیر تے ہے اماں؟ تہاکوں کیا تھئے۔ کیوں مونجھے ہیوے تے ماء رووݨ لڳ پئی ۔ جو پُتر تیݙی بھیݨ نے سنیہا بھیجٖے جو میݙے گھر دے حالات نے پے سنبھلدے۔ میکوں آ تے گھن ونجٖو ۔ اے ظالمی بم دھماکے وانگ راجہ دے کنیں وچ پئی تے او مونجھا تھی ڳیا تے اندر ٹُر ڳیا ۔ ساری رات او سوچاں دی بٹھی اِچ ٻلدا ریہا تے سویرے پہلی بس تے روانہ تھی ڳیا ۔ بھیݨ کوں اپݨی جا اَنج سمجھایا ، بھنڑویے کوں علیحدہ منت سماجت کیتی جو ہُݨ میݙی ماء وچ اتنا ساہ کائنی جو کوئی ݙکھ برداشت کر سڳے۔ میݙے اُتے تے میݙی ماء دے ٻڈھیپے تے ترس کرو ۔ ساکوں ٻیا کوئی ݙکھ نہ ݙیوو ۔ ساری حیاتی اوں بیوگی اِچ گزار ݙتی ہے ۔ دھیاں پرنیج ڳین تے اوں سُکھ دا ساہ گھدے۔

سارے مسئلے حل کر تے راجہ رات کوں گھر وَل آیا۔ راجہ آ کراہیں وَل اپݨی روزمرہ دی زندگی اِچ رُجھ ڳیا۔سال گزر ڳیا ۔ راݨی نے بی اے کر گھداتے راجہ کوں مجبور کیتا جو اپݨی اماں کوں گھن آئو کیوں جو میݙے کیتے رشتے آوݨ لڳ پئین۔ اے نہ تھیوے جو کوئی گھڑی آ ونجٖے ، میں تئیں توں وکھ تھی ونجٖاں ۔ راجہ نے اوندے منہ تے ہتھ رکھ ݙتا ، تے آکھیا توں زمین تے میݙے کیتے آس ہیں ، تے میݙے علاوہ تیݙا سہاڳ کوئی ٻیا نی بݨن سڳدا ، بس تھوڑے ݙینہ دی ڳالھ ہے میݙی وݙی بھیݨ آ ونجٖے ۔ تے میں اماں تے اونکوں گھن آساں۔

میݙے جذبے صادق تے سچے ہِن ، توں میݙی ہِیں تے انشاء اللہ میݙی رہسیں۔ راجے دی وݙی بھیݨ جیڑھی اپݨے ساہورے گھر وچ کݙاہیں سُکھی نہ رہی ہئی ، اوندی طبیعت کجھ عجیب تھی ڳئی ہئی ، کجھ اوندی زبان دی کوڑ تے سمجھ اوندے ساہوریں دے ورتاوے اونکوں اَدھ پاڳل کر ݙتا ہئی ۔او ہر ویلے اوکھی اوکھی رہندی ہئی ، جݙاں او ماء دے گھر آئی تے سویر شام راݨی دے قصیدے بھرا توں سُݨدی تے اوندے دل وچ قدرتی طور تے راݨی کیتے رقابت دا جذبہ اوکوں ݙیکھݨ توں پہلا پیدا تھی ڳیا ۔ بھرا دے آکھݨ تے او رشتہ ݙیکھݨ تے ٹُر پئی۔ پر اندر ہی اندر اوندے دل کوں چور لڳ پے۔جو ہُݨ گھر تے راݨی دا راج رَہسی ، اساں آسوں تے راݨی دے محتاج ہوسوں۔ ݙو چار دفعہ ونجٖݨ دے بعد رشتہ طے تھی ڳیا۔

راجہ ٻہوں خوش ہئی ۔ او ہوں ویلے اپݨیاں بھیݨیں کوں فون کیتا تے سارے کٹھے تھیوو ، تاریخ رکھو ۔ او گھر جہڑا بھیݨیں کوں پرناوݨ دے بعد بالکل ویران تھی ڳیا ہا۔ ہک وݙی مدت دے بعد آباد تھی ڳیا ۔ راجہ دے بھنڑیجے ، بھنڑنجیاں ، ݙینہہ رات خوشی دے ڳاوݨ ڳاندے ۔ راجہ نال مذاق کریندے ۔ ارماناں دے پورے تھیوݨ دا ݙینہہ آ ڳیا ۔ راجے دا گھر اَڄ بقعہ نور بݨ ڳیا ہئی۔ چاروں پاسے رنگ برنگے قمقمے ، مرچاں تے ٹیوب لائٹاں نال رات ݙینہ دا پتہ نہ لڳدا ہئی۔

پورے ویہڑے وچ قالین تے صوفیں دیاں قطاراں تے اُتوں رنگ برنگے بوچھݨ عجیب سماں ݙیندے پے ہَن ۔ راݨی راجہ دی کنوار بݨ تے اوندے گھر وچ آ ڳئی۔ راݨی راجہ کوں تے راجہ راݨی کوں پا تے ٻہوں خوش ہَن۔راجہ تے راݨی کوں ہر ڳالھ ٻہوں محبت نال سمجھائی جو محبت ہک زور آور جذبہ ہے جیندے وچ ہک ݙوجھے دی مرضی ، مصلحت تے سارے ارادے شامل ہوندن ، تے وَل اینکوں ساری عمر نبھاوݨاں ہوندے ۔ راݨی نے وݙے دھیمے لہجے اِچ راجہ کوں آکھیا ، محبت ہک زنجیر ہے جیندی ہک ݙور تیݙے دل نال تے ݙوجھی میݙے دل نال جُڑی ہوئی ہے ، جے ایندے وچ ذرا وی چھک پئی تے سٹ ݙوہیں کوں لڳسی ۔ کیوں جو اساں ہُݨ ݙوہیں ہک ہَیں ۔ ایویں ڳالھیں کریندے کئی ݙینہہ لنگھ ڳئے ، شادی مُکݨ دے بعد راجہ دی وݙی بھیݨ واپس ڳئی تاں رستے وچ ایکسیڈنٹ تھی ڳیا ، تے اوندا خاوند موقع تے مر ڳیا ۔ اے اینجھا سانحہ ہئی جیں ہسدے وسدے گھر کوں ہک واری وَل ہنجواّں وچ بدل تے رکھ ݙتا۔

راجہ دی بھیݨ ݙو ٻالیں نال اُجٖڑ تے گھر آ ٻیٹھی ۔ پہلے وی او ہک ناکام زندگی گزریندی پئی ہئی ۔ ݙوجھا قدرت دی ستم ظریفی اوکوں خاوند وی چھوڑ ڳیا ۔ او ہر ویلے سوچاں اِچ گم رہندی ہئی ۔ٻیا تاں کجھ نہ تھیا او ہر ویلے ہک ہک ڳالھ وچ دخل ݙیندی ۔ راݨی دی ہر ڳالھ تے اعتراض ، اوندے اُٹھݨ ، ٻہݨ تے اعتراض گویا نفرت دیاں حداں کھنڈدیاں ڳیاں پر راݨی راجے دی محبت وچ ہر ڳالھ صبر نال سہندی رہی۔

آخر روز روز دے تماشے کولوں راجہ وی ٻہوں تنگ آ ڳیا ۔ وݙی بھیݨ ہووݨ دے ناطے او کجھ آکھ وی نہ سڳدا ہا ۔ راݨی دی خوشیاں سُوا تھی ڳیاں ۔ او سِنی لکڑی وانگ اندری اندر دُکھدی ویندی ہئی ۔ راجہ جو آندا ہئی او اوندے ڳل نال لڳ تے رو پوندی ہئی ۔ محبور تھی تے ہک ݙینہ راݨی نے راجہ کوں آکھیا راجہ اے کیہوجئی زندگی ہے جتھاں اساں مجبور تے بے وس ہَیں ۔ اپݨی مرضی ختم تھی ڳئی ہے ۔ اے محبت دا کینجھا جذبہ ہے نہ میں مر سڳدی ہاں ے نہ میں جی سڳدی ہاں۔ کینجھی سُولی تے میکوں لٹکا چھوڑی ۔ راجہ اوندیاں اے ڳالھیں سُݨ تے حیران تھی ڳیا ۔ دل تے جبر کر تے وݙے پیار نال راݨی کوں آکھݨ لڳیا ۔ میݙی سوہݨی راݨی محبت دے کجھ تقاضے ہودن، محبت قربانی منگدی ہے ۔ زندگی ہک امتحان ہے ۔ جیڑھے ایں امتحان وچ کامیاب تھیندن او سرخرو تھیندن ، چنڳا ݙینہہ ہک واری ضرور آسی۔

اوندے کیتے تھوڑا جیہاں انتظار ضروری ہے ۔ زندگی دا ہر ݙکھ پر غم سہوݨ انسان دا حق ہے ۔ بس توں پریشان نہ تھی ٻہوں جلدی میں حالات تے قابو پا گھنساں ۔ بس تھوڑے ݙینہہ صبر کر چا۔ ایویں روز راݨی مردی تے روز جیندی تے راجہ اوکوں روز ردلاسے ݙیندا ۔ او اپݨی جاہ پریشان ہا جو میں ماء بھیݨ کوں کݙے چھوڑ آواں تے راݨی کوں کتھاں ونجٖ ٻلہانواں۔ او ݙو جہیں تے تقسیم تھی چکیا ہئی ۔ گھر دا سکون برباد تھی ڳیا ہئی ۔ آخر ہک ݙینہہ راݨی آکھیا میکوں ماء دے گھر چھوڑ آئو شئیت حالات بدل ونجٖن ۔ راجہ وی ایہو کجھ چاہندا ہئی ۔ راݨی ونجٖݨ لڳی تے راجے دے اَکھیں ہنجواں کولوں بھریج ڳئیاں ، جیویں جو شکوہ کریندا پیا ہووے ۔ واہ راݨی توں وی میکوں چھوڑی ویندی، تیݙے بغیر کلہا کیویں رہساں۔ خیر ! اوکوں چھوڑ آیا ، او پُرسکون تھی ڳئی ۔ راجہ روز اوکوں فون کریندا ۔ اَڄ یا کل آ تے تیکوں گھن ویساں ، پر اوکوں گھن نہ آیا ۔خدا نے راݨی کوں ٻہوں اَزمائشاں وچ پا چھوڑیا ہئی ۔ ہک وݙی اَزمائش راݨی دی زندگی دا رُخ موڑݙتا ۔

کݙاہیں کݙاہیں تقدیر لوکیں کوں اینجھا انتقام وی گھندی ہے جو اوندیاں سوچݨ سمجھݨ دیاں صلاحیتاں جواب ݙے ویندن۔ راݨی تے راجہ دی بے مثال محبت کوں نظر لڳ ڳئی ۔ راݨی دی مانگ دا سندور اُجٖڑ ڳیا ہا ۔ 5بھیݨیں دا شہزادہ بھرا ایکسیڈنٹ وچ سب کوں چھوڑ تے ٹُر ڳیا ۔ اَڄ او بھیݨ وی ویݨ کر تے راجے کوں ہکلاں ݙیندی ٻیٹھی ہے جو اوں پڳلی کوں کیا پتہ جیں راݨی کوں اُجٖاڑݨ کیتے اے کھیݙ شروع کیتا ہئی اوندے پچھوں تیݙا ماݨ ، تیݙا بھرا ہئی ۔ راݨی کوں تاں اُجٖاڑ ݙتوئی پر بھرا کنوں ساری حیاتی کیتے ہتھ دھو ٻیٹھی ۔ راݨی کندھیاں نال ٹکراں مار مار اپݨے حواس مُکا ٻیٹھی ہے ۔ روز راجہ دی قبر تے پھل چڑھیندی تے آہدی ہے اے میݙے خدا جنھاں کوں تئیں ملاوݨاں نئیں ہوندا ۔انھیں دے دِلاں وچ محبتاں کیوںپا ݙیندیں۔وِچھوڑے دے ایں جنگل وچ میں راجہ کوں کتھاں ڳولاں ، پر اوندی آواز اوندے دل وچ رہ ویندی ہے ۔

(روز دی کُر کُر تاں گھڑیاں دا پاݨی وی سُکا ݙیندی ہے)

٭٭٭

حوالہ

کتاب: سُکے پتراں دا ݙُسکار، رضوانہ تبسم درانی ، چھپیندڑ: جھوک پبلشرز ملتان