ہُݨ آئوسِن نہ وَلا ووٹ گھنݨ

ہک ’’پہاکا‘‘ مشہور اے جو گھر کوں لابھا تے یاریں نال نِبھا ‘ سچی ڳالھ ایہ ہے جو یاریں نال تاں نِبھائی ہیسے تاں ایں منزل تائیں نِسے پُڄ سڳیے ۔ پندھ اَڑانگا تے منزل پروبھری ہئی ‘ ایہ ضرور اے جو گھر کوں تھاݨہ سمجھدے رہ ڳیوں ۔ جیویں کوئی ’’شریف آدمی تھاݨے اپݨی خوشی نال کائنی ویندا ‘اینویں جُوانی اِچ اساں وی اپݨے یاریں آلی کار تاریں آلے چھاں تلے گھرویندے ہاسے ۔ تے فجر مردان نال وَل گھروںبھڄ اَمدے ہاسے ۔ کݙاہیں بُھل چُک تے وقتی ونڄ کھڑوں ہا ۔ تاں گھر آلیں دا ’’اُدَرکا‘‘ نِکل ویندا ہا تے ویڑھے تھی ویندے ہَن ‘ جو کِتھائیں دشمنیں کوں ’’کوسا‘‘ تَپ ۔ تاں نی آڳیا ‘ جُوانی ٹور ٻیٹھے سے‘ پر اَڄݨ ایہ حال اے جو ’’سِجھ‘‘ اُبھردا ناں تاں لہندا ضرور گھر کنوں ٻاہر اے ۔ سَکیں سوڑیں ‘ وستی آلیں تے رَل وسدیں کوں تاں اُنویں اِی کہیں ’’پَرنیں تے یا وَت ’’اللہ بچاوے‘‘ کہیں ’’مَرنیں‘‘ تے مِلدوں ۔ پڑھݨ لِکھݨ دی لالچ اِچ ۔ویلھے سِر گھر وَل آوݨ کیتے ݙاڈھی اُٻاہل کریندوں ‘ پَر وَل اِی ڈِھل گُس تھی ویندی اے۔

اسیݙی وستی‘ اللہ کیتا ‘ شہر کنوں تھولی وِتھ تے ہے ۔ پر اسیݙے یار’’منشی مُک مُکا‘‘ دا گھر جیرھی وستی اِچ ہے او شہر کنوں ڈھیر ساری پروبھری اے ۔’’ویگن‘‘ یا ’’بس‘‘ اِچ ونڄو تاں پکی سڑک تے لہہ کراہیں ۔اَڳوں ݙوں میل کچا رستہ گھن تے پیریں وَنڄݨاں پَمدے‘ رستہ تاں اُونویں اِی صدیں کنوں کچا اے ‘ نال بھوڳ ایہ ہے جو رستے اِچ چھی ‘ ست ’’واٹر‘‘ اَمدِن ’’واٹر’’ایجھے‘‘ ہِن جو چھڑا ’’ٻلہانگ‘‘ وَلاوݨ نال کم نِیں بݨدا‘ترپ ‘ مار تے ٹپݨاں پَمدے اَتے ’’ترپ‘‘ اوہو مار سڳدے جیندی چیل اِچ ٻل ہووے ‘ آپت دی ڳالھ اے ‘ ہُݨ اساں آلی کار‘ اسیݙے یَار دا حال اِی ایہ ہے جو ’’نِچھ‘‘ ݙیوں تاں ’’مَچھئے‘‘ ِنکل ویندی اے۔ آلس بَھنوں تاں ’’چُک‘‘ پے ویندی اے ٻیٹھیں ٻیٹھیں ڄنگھاں ’’سنگوڑوں‘‘ یا ’’دگھیروں‘‘ تاں ’’کُڑوَل‘‘ پَئے ویندن ۔ مُنشی مُک مُکا کوں اَبّے سئیں دے ’’کھلیں‘‘ دا ’’ݙر‘‘ نہ ہووے تاں او اپݨی گھر آلی تے ٻالیں ٻچیں کوں شہر گھن آوے ’’ٻڈھڑا‘‘ اوندی ہک نِیں منیندا۔ نہ آپ اَمدے نہ ’’نونہہ‘‘ تے پوتریں کوں شہر آوݨ دی موکل ݙیندے۔ مُنشی چُھٹی آلے ݙینہ گھر نہ وَنڄے تاں وَل چُھڑوائو ۔ ہلاک ہوندِن ‘ ٻڈھڑا اونکوں سچی سچ ’’آڈھڑیں‘‘ ݙے ݙیندے۔ ’’منشی صاحب‘’ بندہ چنڳا اے جݙاں اِی کَھلے کھا تے اَمدے ‘ یاریں کوں ضرور آن ݙسیندے ‘ جو اَبّے سئیں اوندی ‘ تاج پوشی کیتی ہئی۔

ہِیں واری’’جُمعے‘‘دی چُھٹی وستی اِچ گزار تے اَئے تاں ݙاڈھا خُش اے ۔ ہک تاں ایں ڳالھوں جو ٻڈھڑے کُجھ نی آکھیا ‘ ٻیا ایہ جو پَس گراں دیں ‘ سبنھیں ‘ وستیں آلیں کٹھے ٻہہ تے صلاح کیتی اے ‘ جو او ’’ووٹ‘‘ ہک مُٹھ ‘‘ ہک صلاح تھی تے ’’ہِکے امیدوار‘‘ کوں ݙیسن تے اوں کنوں پہلے اَپݨیاں شرطاں پُوریاں کرویسن ’’یار‘‘ الیکشن دے بعد ناں ’’جِتݨ‘‘ آلے لبھدِن نہ ’’ہَرݨ‘‘ ہک کائنی ہوندا ۔ جَیں کنے ونڄو اوہو اِی اَکھیندے میکوں ووٹ کݙاں ݙتے ہانوے ۔پچھلی واری وی اینویں تھیا ہا ‘ جیرھا آیا ہوں وعدہ کیتا ‘ سڑک بݨوا ݙیسوں ‘ واٹریں تے پُلیاں بݨوا ݙیسوں‘ بجلی ‘ بجلی آنوا ݙیسوں ‘ ہسپتال کھولا ݙیسوں ۔ زناوریں کیتے ہسپتال بݨوا ݙیسوں ۔ الیکشن مُکے وَل کہیں ڳالھ نہ سُݨی ‘ منتاں کریندے رہ ڳیوسے ووے بابا سڑک بیشک نہ بݨوائو ‘ سیمنٹ آلے دولے تاں ݙیو ۔ واٹر ترپݨ آلے بھوڳ کنوں تاں جان چُھٹے ۔ ہک دولا حرام جو ݙتا ہوونیں ’’تِرنڈکے‘‘ ݙے تے آکھݨ بھڄ ونڄو تُساں پی پی آلیں کوں ووٹ ݙتے ہانوے۔ بھڄ دُھرک کر تے’’پیپلز ورکس پروگرام‘‘ اِچ سڑک رکھوایوسے‘ وَل اِنہائیں کوں ’’وِیلا‘‘ پئے ڳیا ۔ ایم پی اے دے ’’پلوڑ‘‘ بدمعاش تے پولیس آ ڳئی ۔ ’’ٹھیکیدار‘مستری ‘ مزدور ‘ سبھنیں کوں پکڑ تے گھن ڳے ۔ جیرھیاں سِلھاں آیاں پیاں ہَن او وی چَوا ڳے ‘ ہُݨ آئو سِن نہ وَلا ووٹ گھنݨ؟۔

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان