ڳجھیاں رمزاں عشق دیاں

سرائیکی کہانی:

♡گجھیاں رمزاں عشق دیاں♡

لکھت:

• منظور احمد اعوان*

مس شیریں درمیانے قد دی، نہ ٹھلی نہ سکی، بگی چوپ ، تکھے نین نقش، شوخ مزاج والی ہک ملوکڑی چھوہر ہائ۔ نوید وی سوہنڑاں گبھرو نینگر ہا۔ او ڈوہیں ہک پرائویٹ سکول وچ ٹیچر ہن۔ مس شیریں دا بنہیں نال ورتاء عام جیہا ہا۔ پر او نوید دا خاص خیال رکھیندی ہائ۔ او ہمیشہ اوں نال کھل تے گالھ کریندی، کہیں ویلھے اوندی اکھیں وچ جھاتی پا تے مرک پمدی۔ کڈاہیں کہیں لفظ یا شعر دا مطلب پچھنڑ کیتے اوندی کلاس وچ پج ویندی۔ اکثر بریک ٹائم وچ کہیں بال دے ہتھ کھانونڑ پیونڑ دی کوئ شئے بھیج ڈیندی ہائ۔ سیالے دے ڈینھ ہن۔ کلاساں چٹکا لواونڑ کیتے گراوءنڈ وچ لگدیاں ہن۔ او کلاس دے دوران اپنڑیں پرس وچوں نکڑا جیہا شیشہ کڈھ تے اوندے وچ خود کوں ول ولا ڈیکھدی، ایڈے اوڈے دا جائزہ گھندی، داء لگدیں ای نوید تےشیشے نال تتولہ سٹیندی ہائ۔ نوید کوں وی او بہوں بھمدی ہائ۔ اوندیاں ادائیں ڈیکھ تے اوندا ہاں پھڑکنڑ پے ویندا ہا۔ پر او اپنڑی محتاط طبعیت دی وجہ توں چھاوء ماری راہندا ہا۔ تے اونکوں کجھ شک وی ہا۔ "شئیت او، میڈے نال مذاق کریندی ہووے" او سوچیندا ہا او موبائل فون دا دور کائناں ہا۔ چٹھیاں چپاٹھیاں نال کم چلدا ہا۔ ہولے ہولے مس شیریں کجھ نہ کجھ لکھ تے اپنڑی کلاس دی ہک معصوم بالڑی دے ذریعے اوں کوں پرچیاں بھیجنڑ شروع کر ڈتیاں۔ "سوہنڑاں خوش ایوے۔۔۔؟" "اج بہوں چنگے لگدے پے او" "شالا نظر نہ لگے" "ایہ سوٹ تہاکوں بہوں چھکدے" "اج مونجھے ماندے لگدے پے او۔ خیر تاں ہے نا؟" "کڈاہیں غریبیں کوں وی جھات کر گھدی کرو" "میں اپنڑے کیتے نواں سوٹ گھنڑیں۔ اپنڑی پسند دا رنگ ڈساوء" ہک ڈینھ ڈینھ باہروں جنج لنگھدی پی ہائ۔ ڈھول،بین،شرناء تے جھمر تاڑی دیاں آوازاں اتھاں تک امدیاں پیاں ہن۔ نوید کنے پرچی آئ "اللہ جانڑے اج کہیں دی شامت آ گی ہے۔۔۔۔؟" نوید دید چا تے سامنڑے ڈٹھا۔ او، کھل کنوں ولھوٹ تھی بیٹھی ہائ۔ نوید دا دل جنج دے ڈھول دی طرح زور زور نال وجنڑ پے گیا "ڈھم ڈھم۔۔۔ ڈھما ڈھم۔۔۔۔ ڈھم ڈھم۔۔۔۔" او کجھ ڈینھ چپ چاپ اوندے چالے ڈیکھدا ریہا ۔ پر جڈاں اوں محسوس کیتا جو ہنڑ پانڑی مونہہ تار تھی گے تاں اوں وی حوصلہ بدھیا تے اوندی ہک پرچی تے ایہہ ولدا لکھ تے ولا پٹھیا "کیا تساں میکوں سکول توں باہر مل سگدے او؟" اوندی پرچی آئ۔ اوں لکھیا ہا "میں ایف۔اے دا پرائیویٹ امتحان ڈیونڑے۔ رولنمبر سلپ تے ڈیٹ شیٹ آ گی ہے۔ گورنمنٹ گرلز ہائ سکول سنٹر بنڑیے۔ ابو جی سنٹر آنونڑ ونجنڑ کیتے رکشے آلے نال گالھ کر گھدی ہے۔ میڈا 25 تاریخ دا پیپر اصلوں سوءکھا ہوسے۔ میں پیپر ڈے تے جلدی جلدی باہر نکل امساں۔ تساں گیٹ تے انتظار کریجو۔ اپنڑے کنے تقریبا" ڈڈھ گھنٹہ ہوسے پیا" نوید اوں ڈینھ اپنڑی موٹر بائیک سمیت اوں سکول دے گیٹ توں کجھ فاصلے تے اونکوں تانگھدا کھڑا ہا۔ گیٹ دے سامنڑیں کجھ سائکل، موٹر سائیکل سوار، ٹانگے تے رکشے کھڑے ہن تھے۔ اونکوں زیادہ انتظار نہ کرنڑاں پیا۔ اوں مس شیریں کوں گیٹ توں نکلدیں ڈٹھا۔ اوں ایڈے اوڈے دید بھنوائ ول سدھی اوں ڈے آ گی۔او آنونڑ سیتی بائیک تے اوندے پچھوں بہہ گی۔ "جلو" اوں آکھیا نوید کوں پہلے تاں یقین ای نہ آیا جو او سچی مچی اوندے پچھوں آ بیٹھی ہے۔ اوندا پورا وجود ہولے ہولے کنبنڑ پے گیا ہا۔ ول اونکوں ہوش آ گیا۔ اوں اپنڑے آپ تے قابو پایا تے بائیک اسٹارٹ کیتی۔ تھولی دیر بعد او شہر توں باہر ونجنڑ والی ہک روڈ تے پندھ کریندے ویندے ہن ۔ ے مس شیریں دے ہک ہتھ وچ پرس تے کلپ بورڈ ہا۔ ڈوجھا نوید دے مونڈھے تے ہا۔ او، اوں نال جڑ تے بیٹھی ہائ تھی۔ تے نوید ہوانواں وچ اڈردا ویندا ہا۔ او گھنٹہ کھن اینویں گھمدے پھردے ریہے۔ نوید سکول ونجنڑ توں پہلے ہک دکان توں کجھ ٹافیاں، چپس تے جوس دے ڈبے گھن گھدے ہن۔ او ، اونکوں چپس تے مکھنڑ ٹافیاں کھویندا، جوس پلیندا تے گپ شپ لیندا ریہا۔ او ڈاہڈا خوش ہا۔ اونکوں اوں ڈینھ اوندے جذبیں دی صداقت دا یقین تھی گیا۔اوندیاں مٹھیاں مٹھیاں گالھیں توں اندازہ تھیا جو او جتنی سوہنڑی ہے اوں توں ودھ اوندی سوچ سوہنڑی ہے۔ اوں ارداہ کر گھدا "ہک نہ ہک ڈینھ میں اینکوں ضرور اپنڑی کنوار بنڑا تے اپنڑے گھر گھن ویساں۔ ول اساں حیاتی دے ونج ویندڑ دگ تے ہمیشہ ہک مک تھی تے پندھ کریسوں" اوں، اونکوں پیپر مکنڑ دے ٹائم توں پندھراں منٹ پہلے سکول دے نیڑے ڈراپ کر ڈتا۔

نوید دی حیاتی وچ بہار آ گی۔ اوں رات او مستقبل دے مٹھے مٹھے خواب ڈیکھدا ریہا۔ او مس شیریں دے ہتھ وچ ہتھ پا سوہنڑے سوہنڑے باغیں تے پیارے پیارے شہریں دی سیر کریندا ریہا۔ سویرے او اپنڑے محبوب دی دید دے شوق وچ بہوں پہلے سکول پج گیا۔ اوں رج رج تے اوں سوہنڑی دا دیدار کیتا۔ پر اوں محسوس کیتا جو اج اوندا رویہ بدلیا ہویا ہا۔ اوں الوایا، او نہ الانڑی۔ یکا ڈینھ اوں توں پروبھری پروبھری ریہی۔ نہ کھلی، نہ مرکی، نہ شیشے نال تتولہ سٹیا تے نہ ای کوئ پرچی شرچی پٹھیوس۔ نوید اوندے ورتاء تے حیران تے پریشان ہا۔ اونکوں، اوں توں ایں بے رخی دی امید کائناں ہائ۔ اونکوں مایوسیاں ولا ڈے گیاں۔

کئ ڈینھیں تک ایہو لقاء ڈٹھوس تاں بے چین تھی گیا۔ او، اوں توں وجہ پچھنڑ چاہندا ہا۔ پر موقع نہ پیا بنڑدا ہا۔ ہک ڈینھ پرنسپل آفس وچ حاضری لانونڑ ویلھے ٹکراء تھی گیا۔ آسے پاسے بیا کوئ کائناں ہا "مس۔۔۔! میں تہاڈے نال ملنڑ کیتے سکدا وداں" اوں ہولے جہے آکھیا "کڈاہیں ٹائم کڈھو۔ ولا ٹرنڑ پھرنڑ جلسوں" "اوں ڈینھ کیڑھا پہاڑ چوٹ گھدا ہاوے۔ جو ہنڑ چوٹیسو۔۔۔۔۔؟" اوں ٹوک دے دھر وچ آکھیا تے رجسٹر وچ حاضری لانونڑ لگ پی "میں سمجھیا نہیں۔ تساں کیا آکھنڑ چاہندے او۔۔۔۔؟" نوید حیران تھی بولیا "ہا۔۔۔۔۔ تساں تاں بوبنے بال او ناں۔۔۔۔۔" اوں بے رخی نال آکھیا تے باہر نکل گی۔