ڳئوئیں ، منجھیں ، بھیݙاں ، ٻکریاں ، اُٹھ ، گھوڑے (مال مویشی)

سرائیکی وسیب کیوں جو زرعی سماج رہے تہوں اِتھوں دے لوک ادب وچ زرعی سماج اَتے حوالے ڈھیر نشابر ہِن۔ لوک اَکھاݨ ، لوک گیت ، رسماں ریتاں اَتے لوک قصّیاں دے وچ زرعی سماج جھاتیاں پیندا نظردے ۔ زرعی سماج وچ جتھاں بھوئیں امیری دی علامت ہے اُتھاں مال مویشی دی کثرت وی امیری اَتے دھن دولت دی علامت ہے ‘ غریب لوکیں کیتے ہک اَدھ مال مویشی دا ہووݨ درحقیقت حیاتی ہنڈاوݨ دا ذریعہ ہے۔

لوک قصّیاں وچ ایہ مال مویشی کتھائیں کتھائیں ٻلیندے اَلیندے اَتے عمل تے ردِ عمل کریندے وی نظردن پر اِنہاں دا کردار ہمیش ثانوی اَتے کہاݨی دے اہم کرداریں کیتے مدد گار دے طور تے سامݨے آندے اَتے ہمیش خیر خواہ اَتے مثبت کردار دے مالک ہوندن۔

’’گانموں نے کوڑیج تے آکھیا …… ’’یار تُسا ں میݙے نال چنگا نئیں کیتا۔ میکوں دریا دی مݨ تے سٹیا اے ۔ دریا وچ بھیݙ ، ٻکریاں ، اُٹھ ، گھوڑے  ، منجھیں ، ڳائیں پیاں ویندیاں ہَن ۔ میݙے ہتھیں ایہ بھیݙاں آیاں ہِن ۔ میکوں تساں دریا دی اَدھ وچ سٹیندے تاں میں اُٹھ گھوڑے وی گھن آندا۔‘‘

حوالہ

سرائیکی لوک قصیاں دے کردار، مصنف : شہزاد اسد خان لغاری ، ناشر: جھوک پرنٹرز ‘ ملتان