گݙنہہ مَر پُوسے

آخبار پڑھدیں پڑھدیں مولوی بھن تروڑ ٹہکارا مار تے کِھلیا ۔ اخبار دا ݙوجھا ورقہ مُنشی مُک مُکا دے ہتھ ہا ۔ اُو وی پڑھدا ٻیٹھا ہا ۔ اُوں کوڑیج تے مولوی ݙے ݙٹھا تے پُچھیُس اخبار ایئیں پڑھیندی اے ‘ ہِݨ ہِݨ گھتی ٻیٹھیں ‘ کہیں وݙے شہر دی لائبریری اِچ ٻیٹھا ہوویں ہا ۔ تاں پرائے پُتر دِھکے ݙے تے ٻاہر کڈھ چھوڑنی ہا ۔ اچھا ایہ ݙسا کِھلیا کیوں اِیں ؟ مولوی اَپݨی جھاہ تے رِنگ تھیا ٻیٹھا ہا ‘ منشی دی ڳالھ اونکوں اوکھی لڳی ہئی ۔ نہ میکوں ایہ ݙسا جو توں شیخ سعدی دا پُتر اِیں؟ ہر ویلھے نصیحتاں کر کر تے کن کھا ویندیں ۔ ایں نہ کرو اُوں نہ کرو ‘ اُٹھدیں ٻہندیں چیتا چُڳ چیندیں ‘ اَپݨے آپ کوں اللہ ڄاݨے کیا سمجھدیں؟ منشی جھکی وَٹ گھدی یار کوڑیج ڳیں؟ میں تاں کِھل کیتی ہم توں ایئیں اَڄائی چِڑ ڳیں ‘ اچھا ہُݨ ݙس کِھلیا کیوں ہانویں؟ اُوں ݙونہیں ہتھیں نال مولوی دے مونڈھے گُھٹیے ‘ مولوی سِر سٹ تے پچھیتے سُر ٻیٹھا ‘ واہ بھئی واہ چس اَمدی پئی اے ‘ مُٹھ مروڑا کرݨ دا ݙا اَمدی ۔ ایئیں آکھ کہیں تیل مالش کرݨ آلے دا چھوہر رہ ڳیں ‘ منشی اونکوں ݙونہیں ہتھر بُجّے ݙے تے پروبھرا تھی ٻیٹھا ‘ اُٹھ اَلاوے تے ڄال دی بُوں کڈھے‘ تُساں مُلاں ملواݨیں دا ذہین اِی گندہ اے ہر کہیں کوں آپ جیہاں بھانڈو ‘ گھیلجے لُوطی آخ تھو ‘اُوں تھک تلے سَٹی ‘ سبھے کِھل پیوسے ‘ مولوی وَلا اخبار چا تے پڑھݨ دا مُنڈھ ٻدھیندا پیا ہا ‘ منشی جھپٹی مار تے اخبار اوندے ہتھ اِچوں کھس گھدی اَتے آکھیس پہلے بندیں رِیت ایہ ݙسا جو اَڳیرے کِھلیا کیوں ہاویں؟

وَل اخبار ݙیساں مولوی کِھلدیں ہوئیں آکھیا …… دا …… آ ہِیں کوئی چِچُڑ دا پُتر ‘ جیرھی ڳالھ ڳنڈھ چا ٻدھیں او پُوری کر تے رہندیں ووئے ناں ڳیا! مَیں ایہ خبر پڑھ تے کِھلیا ہم ہاں پڑھ ۔ مَل مُونہہ کالا ‘ جیئیں تئیں ملیّے ؟ منشی اونکوں وَلدی ݙیندیں ہوئیں آکھیا ۔ وَل خبر پڑھیُس خبر ایہ ہئی جو پنجاب آلے پاسے ہک کٹاݨا اَپݨے پُتر دی جنڄ گݙنہہ گاݙی تے گِھن ڳیا ‘ گھوٹ کنوار کوں ’’ہک گݙنہہ گاݙی تے ٻلہا تے اَندوے تے کنوار کوں پیکیں دی طرفوں مِلیل ݙاج ݙوجھی گاݙی تے رکھ کراہیں تے اَئے……

خبر پڑھ تے منشی دا میٹر پھر ڳیا ‘ ایں خبر اِچ کِھلݨ دی کیرھی ڳالھ اے؟ خُشی ہووے یا غمی  ہر کوئی اَپݨی ہستی موجب بندوبست کریندے اونکوں سیٹھ ساہوکار یا وݙا زمیندار ہووے ہا تے وَل اَپݨے پُتر دی جنڄ گݙنہہ گاݙی تے نیوے ہا تاں وَت کِھلݨ آلی ڳالھ ہئی ہا تاں شوداغریب کُٹاݨا او سِنگریاں پُنگریاں موٹراں کاراں کِتھوں آنے ہا؟ ݙاہ پندھراں ݙیہاڑے پہلے ڄام صادق علی دی دھی دی شادی آلیں خبریں تے تاں کائناں کِھلیا ہاویں جیندا بندوبست کرݨ تے قوم دے خزانے اِچوں کروڑاں روپے خرچ تھے ہَن ۔ صدر ‘ وزیر اعظم ‘ وزیریں دی کونسل دے سبھے وزیر ‘ مُشیر ‘ ایم این اے ‘ ایم پی اے تے سارے ملک دے وݙے لوک تے افسر ہزاریں دی ڳݨتری اِچ کٹھے ونڄ تھے ہَن ۔ چالھی ٹرک تاں شودا بشیم تھیا ‘ اوندے مونہہ ݙے ٻیٹھا ݙہدا ہا اُوں مُنشی دی ڳالھ ٹُکی تے آکھیُس ۔ اپوزیشن دا لیڈر نہ بݨ ڈھکیج پوسیں ‘ میکوں گݙانہہ گاݙی بارے پڑھ تے مولوی …… آلی ڳالھ یاد آڳئی ہئی تے کِھل نِکل ڳی ہئی ۔ مولوی …… کوں تئیں ݙٹھا تاں ہے بَلاں پلّیا پے نہ لاہا نہ تروٹا چھی ست مݨ دی لاش اے ہک ݙینھ گݙانہہ تے چڑھ ٻیٹھا تے وستی دیں ڳلیں اِچ وَداپھرے لوک ݙیکھ تے ویڑے ہووِن جو اِتنا وݙا زمیندار اے کاراں موٹراں ہینیس پیاں ۔ اللہ ڄاݨے کہیں مکنی اَئی ہِس گݙانہہ تے چڑھیا وَدے۔ اوڑک ہک کِھلݨے ہسݨے بندے اوں کنوں پُچھیا سئیں ! گݙانہہ شودے کنوں کیا قصور تھے جو اُوں تے چڑھ ٻیٹھو ۔ اُوندی لِݙ نی پی جھلیندی ‘ مکری مُلاّں مُونہہ پکا کر تے ولدی ݙتی ‘ میاں تُسیکوں کیا پتہ میں اَپݨی ’’میں‘‘ کوں مارݨ کیتے گݙانہہ تے چڑھیا ودّاں او بندہ کِھل اِی پیا تے ہتھ ٻدھ تے آکھیُس سوہݨا ! تُسیݙی میں تاں مردی مَرے ایئیں چڑھیئے رہ ڳیوے تاں ایہ شودا گݙانہہ ضرور مَر ویسے۔

خمیس 10؍ستمبر1992ء

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان