گُناہیں دیاں شامتاں

ہک مہربان شہر دار اسیݙے دفتر لنگھ آئے کݙاہیں نہ آوݨ آلے ‘ اُنہیں دی تے اسیݙی آپت اِچ شہرداری آلی ڄاݨ سُنڄاݨ تے پَرے دی دُعا سلام ہے‘ رَل ٻہݨ تے ڳالھ مُہاڑ کرݨ دا موقعہ کائناں بݨیا ہا ۔ ایہ ٻی ڳالھ اے جو کئی واری ایجھیں جہیں تے ٹاکرا ضرور تھیا ہا ‘ جتھاں شریف تے عزت دار سݙواوݨ آلے معززین آمھیں سامھیں آ ونڄن تاں ہک ݙوجھے کنوں مونہہ لُکا کَنی کریندن تے اساں جہے ندری کِھل پَمدن ‘ سِر توں لتھی لوئی ‘ یا شئیت ہِیں ڳالھوں جو منافقت تے دنیا داری ݙا نی اَئی خیر سئیں ! او مہربان پہلی واری دفتر لنگھ اَئے ‘ جئی آئیں کوںآکھیوسے ‘ خیر ِ کر تے ٻلہایوسے ‘ پچھیوسے سئیں ! کیویں وݙے پیر چا کیتوئے ؟ کِھل پے تے آکھیونے ساہ پٹݨ ݙیو ۔ ݙسینداں ‘سگریٹ بَکھا گھناں ۔ کوڑیسو تاں نا؟ تُسیکوں تاں روزہ ہوسے؟ اساں آکھیا تُساں ہک ساہ اِچ ترائے ڳالھیں پُچھ گھندو ؟ ہک ایہ جو سڳریٹ بَکھا گھناں؟ ݙوجھی ایہ جو کَوڑیسو تاں کائناں؟ اَتے تریجھی ایہ جو تسیکوں تاں روزہ ہوسے؟

وَلدی ݙیندیں ہوئیں وی اَسیکوں ترائے ساہیاں کڈھݨیاں پَمسن‘ تے واری واری ہک ہک ڳالھ دی اَنج اَنج وَلدی ݙیوݨی پَوسے نہ سئیں! نہ ایندی لوڑ کائنی ‘ میکوں سمجھ آ ڳئی اے ‘ سڳریٹ مَیں بَکھا گھدے‘ تُساں کِھلدے ٻیٹھو ‘ نک تے رومال وی کینھوے رکھیا‘ مطلب اے ‘ کاوڑیے کینوے رہ ڳیا ۔ روزہ تاں او جیئیں اَکھیندن ۔ جو روزہ رَب دی رضا ‘ بھلا رب دی رضا کوں کوئی کنڈ ݙے سڳدے؟ بھانویں ’’روزیت‘‘ ہووے تے بھانویں ’’بے روزیت‘‘میں بیمار ہووݨ سببوں بے روزیت ہاں اے ای تاں ۔ ایئیں آکھ ربّ دی رضا اے‘ خیر ویندا چھوڑو۔ انہیں ڳالھیں کوں ۔

مَیں تُسیڈیاں لکھتاں پڑھدا رہنداں ۔ تُساں اپݨے شہر خان پور بارے کݙاہیں کُجھ کائنی لکھیا جو ایندا کیا حشر تھیا پے؟ اسیݙا شہر اینویں تاں کائناں ہا‘ جیویں ہُݨ بݨیا پے‘ کوئی گھٹی‘ کوئی ڳلی ‘ کوئی بزار ‘ کوئی سڑک ‘ کوئی چوک ‘ کوئی محلہ ‘ کوئی آبادی ایجھی کائنی جتھوں بندہ نک توں رومال چا تے لنگھ سڳے ‘ اَتے اپݨے چِٹے میلے کپڑے پُسݨ توں تے پلیت تھیوݨ توں بچا تے گھر پُڄے ۔ قدم قدم تے وِکھ وِکھ تے ‘ جیݙوں کیݙوں گند اِی گند اے ‘ گند دیاں روڑیاں تے ڈھگلیاں لڳیاں پِن ‘ کوئی ݙیکھݨ آلا کائنی‘ کوئی پُچھݨ آلا کائنی ‘ کوئی کجھ کرݨ آلا کائنی‘ کوئی کہیں کوں آکھݨ آلا کائنی۔ میں آکھیا جو ݙیکھݨ ‘ پُچھݨ کُجھ کرݨ تے کہیں کوں آکھݨ دی ذمہ واری تاں شہریں تاں شہر دے نمائندیں میݙا مطلب اے ‘ کونسلریں دی اے ‘ اُوں ایہ سُݨ تے آوازاری نال سڳریٹ دا چھیکواں سُوٹا ماریا تے آکھیا ۔ پَرے … ݙیونے… مارونے ۔ کیرہیں… دا ناں گھدے وے ایجھیں… دا ناں تاں بندہ کھا پی تے گھنے نور پیر ویلھے سامھیں آ ونڄن تاں روزی روزگار ‘ کم کار تے ٹُکر پاݨی دی چٹ سارا ݙینہ رُل رُل تے پیشیں کوں کھڑکدیں ۔ پنجالیں گھر ونڄ وڑو۔ مَیں آکھیا جو پنجے اُنگلیں برابر کائنی ہوندیاں‘ سبھے تاں ہکو جیہے کائناں ہوسِن ۔ بس سیں بس ! ایجھے مچلے نہ بݨو تُساں کینھوے ڄاݨدے؟ کیرھا گُجھیا ہویا اے ‘ بھنگڑیں دے کیتے ہتھوں گھر کیتے سودا سُود منگواوݨ تے اُنہیں دیں ہتھیں دیاں پکیاں کھاوݨ آلے‘ اُنہیں کنوں ٻال کھݙواوݨ آلے ۔ اُنہیں کنوں کپڑے دُھواوݨ آلے ‘ اُنہیں دی تنخواہ اِچوں منتھلیاں گھنݨ آلے‘ اپݨے اپݨے نویکلے ’’ٹھیکیدار‘‘ رکھݨ آلے تے چُھوٹکی آلے کمیں تے اپݨی مُکّی ہوئی ‘ پَتی اَڳوڑݨ آلے ’’شہریں‘‘ دے ’’شہر‘‘ دے یا اَسیݙے تُسیݙے نمائندے تھولے اِن۔

ایہ تاں ’’پتی دار‘’ اِن تے زوریں رِیت اڄائی دے ’’نمبردار‘‘ اِن ۔ اِیئیں آکھ اَسیݙے گناہیں دیاں شامتاں اِن۔

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان