کھپرا نانگ

ہک واری میݙے ݙاڈے کوں  کئی شئے رات کوں  چک پا ڳی تے شک پیا جو نانگ نہ کھا ڳیا ہووے ،حال گھٖدونے تاں  اُنہاں  آکھیا جو میں  رات کوں  ٻاہر ونڄݨ سانگے اُٹھیاں  تاں  اِیویں  لڳے جو میکوں  پیر ء ِچ کہیں  شئے چک پا گھٖدے،ڈاݙے ٻیلے آکھیا جو پتہ کرو نانگ نہ ہووے ،کھپرا نانگ پتلا ہوندے تے جُتی ء ِچ لُک ٻہندے ،خیر شکر اے جو نانگ نہ ہئی کئی ݙینبھو ں  یا مچھر چک پا ڳیا ہا ،میکوں  ڳال یاد آئی اے ہک جوڳی اَمدا ہا تے ݙسیندا ہا جو نانگیں  دیاں  ڈھیر قسماں  ہن ، وݙے چھوٹے ، زہریلے ، ݙاڈھے زہریلے، کوڑیل تے ݙاڈھے کوڑیل، کجھ نانگ ایجھے ہن جو بندے کوں  اَمدا ݙیکھ تے پاسہ کرو یندن تے کجھ لُک لُک تے ݙنگ مریندن۔ کھپرا نانگ پتلا ہوندے آکھدن کھپرا گلائی آنگے پتلا تے زہر یلا نانگ ہوندے رات کوں  جُتی ءِچ وڑ ویندے ، سویلے بندا جُتی پیندے تاں  کھپرا ڈنگ مار ݙیندے ۔ اینکوں  منافق وی آکھدن تے ایجھے بندے وی ڈھیر ءِن آکھدن جو کور کنڈ راہ مل ٻہندے۔

حوالہ

کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان