کٹھے پڑھدے ہاسے
وستی دی وݙی مسیت ء ِ چ چھوکرے چھوکریاں کٹھے پڑھدے ہاسے ، ہک ٻیا اُستاد علی پور دا ہا اُو ݙاڈھا مریندا ہا کن آلی لڳدی ہئی ،کن اِچوں زونکاٹ نہ ویندا ہا ، دُعا کریندے ہاسے علی پور آلا اُستاد جلدی ونڄے ، علی پور آلے اُستاد دا ناں بھُلیا کھڑے ، ہُنائیں دی ہک ڳال اے ہئی جو اُو ریل ڳاݙی توں ݙردے ہن ، اسیݙی وستی نال ریلوے لائن ہے ،ݙوہیں پاسے لحظے لحظے گاݙیاں اَمدین ویندین ، اساݙی وستی دے نال ریل دی گُلائی اے ،گاݙی وستی آ تے وِسل مریندی اے ،جیویں گاݙی وِسل مارے ہا علی پور آلے اُستاد دا اُدرکا نکل ویندا ہا ،اساں کھِل پمدے ہاسے ،اُستاد سݙ تے ݙو چار دھپڑ مار ݙیندا ہا ، ہک ݙینھ علی پور آلے اُستاد نانے سئیں کنوں مُکلیندا ٻیٹھا ہا جو نصیب ہوسے تاں وَل مِلسوں ، اے سُݨ تے سارے خطابی ایویں خُش تھی ڳیوسے جیویں بلا ٹَل ڳی ہووے ، اُنہاں دے ونڄݨ دے بعد ماماں احسان اللہ دھریجہ تے ٻے اُستاد پڑھیندے ہن ،اساݙی وستی دے نال کمبھاریں دی وستی ہے اے وستی دے لائن دے پاروں اے، اُتھوں ہر روز روٹیاں گھنݨ ویندے ہاسے ، ݙو چھوکرے واری واری ویندے ہاسے ، ہک ݙینھ ٻے تے ٻے ݙینھ ٻے، جݙاں اسیݙی واری ہووے ہا ، ترہو چڑھ کھڑدا ہا ، ریلوے لائن پار کرݨ ݙر لڳدا ہا ،اڳوں کتے پٹیندے ہن،اساݙی چھوٹی عمر کوں ݙیکھ تے وستی دا کئی نہ کئی بندہ نال تھی پمدا ہا تے بھونکݨ آلے کُتیں کوں ہکل ہوڑ کریندا ہا،چاچا بھورل کمبہار، چاچا بچایاکمبہار، نواز ،غلام مرتضی ݙاڈھا خیال کریندے ہن۔
کمبھاریں دی وستی وچ ہک درویش راہندا ہا، ناں تاں اُوندا غلام مصطفی ہا تے اونکوں وݙا کمبھار سݙیندے ہن۔ اوندے اصلی ناں دا کہیں کوں پتہ نہ ہا ۔چاچے بھورل کمبھار دا پُتر ہا ،جوان امان ہا ،اکھیں توں متھاج ہا ،بے لباس راہندا ہا اونکوں اللہ سئیں ایجھا ہاں دا سوجھلا ݙتاہا جو اساں جئیں ویلے ونڄوں ہا ،بھانویں اساں مونہوں کجھ نہ اَلائوں ہا،اوناں گھن تے اَلویندا ہا ،نال ونڄݨ آلے چھوکرے رِیس کریندے ہن جو فقیر اساݙا ناں تاں نی گھِندا ،تیݙا ناں اُونکوں کیویں یاد اے، متھاج ہا پر سُݨدا سمجھدا سب کجھ ہا ،اَلیندا وی سُوہݨا ہا ،اُو جماندرواللہ لوک ہا ،اوندے سارے بھرا خادم حسین، غلام مرتضیٰ تے عاشق حسین میݙے ابے کول پڑھیے ہن،فقیر تاں اُمی ہا پر میݙے ابے کوں اُستاد سݙیندا ہا تے جݙاں میں روٹیاں گھنݨ نہ ونڄاں ہا تاں چھوکرے ݙسیندن جو وݙا سئیں پچُھدا ہا جو اے میݙے اُستاد دا پُتر کائنی آیا ،فقیر سئیں دیاں ڈھیرساریاں ڳالھیں ہن جیڑھے لکھݨ پڑھݨ نال وی تعلق رکھدن،پر اُوندے واسطے الڳ ہک کتاب دی ضرورت ہے ،مسئلہ چھو منتری آلا وی کائنی پر اللہ سئیں جیرھے لوکیں کوں اپݨا بݨا گھندے ،اونکوں ݙاتاں وی ݙیندے ،اوڑک کئی تاں وجہ ہئی جو اساں سیالے دی مُد کوں پالے توں ݙکدے ودے ہوندے ہاسے تے وݙا سئیں الف ننگا ٻیٹھا ہوندا ہا ،جے کر کہیں کمل یا سوّڑ اُتے سٹی اے تاں پرے بھنوا مریندا ہا ، آس پاس دے زمیندار نویں کپڑے سِوا اَمدے ہن ،زوریں نال ڳل ء ِچ سٹیندے ہن ،وݙا سئیں چیر پھاڑ تے پرے چا سٹیندا ہا ،اُوں ویلے سمجھ کائناں ہئی اڄ یاد کریندوں تاں احساس تھیندے جو اللہ سئیں ساکوں تھولی سُدھ ٻدھ ݙتی اے تاں کہیں دے دُعائیں دے صدقے ݙتی اے ۔میں وݙے سئیں دے بھرا غلام مرتضیٰ جیرھے ریلوے وِچوں گارڈ ریٹارتھین کوں وݙے سئیں دے ڄمݨ تے مرݨ دی تاریخ پچُھی تاں اُنہاں ݙسیا جو پاکستان بنݨ کنوں پہلے پیدا تھئے ہن تے 1973ء دے سیلاب دے بعد فوت تھین …………؟
حوالہ
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان