کُوڑیں تے لکھ لعنتاں

سئیں ! اَکھیندِن جو ݙوں کم ݙاڈھے سَوکھے اِن ‘ ٻے کوں نصیحت کرݨ تے ٻے تے ’’الزام‘‘ لاوݨ جیرھا چار ݙیہاڑے اَگے ’’ڄاپے’’پلیے‘‘ پے ڳے نِس او ٻے کوں سمجھاوَݨ اَتے صلاح ݙیوݨ اَپݨا حق ڄاݨدے اَتے جیرھا کہیں لیکھے کوئی رتبہ رکھدے اَتے وݙکا ڳݨیدے او اَپݨے آپ کوں ٹھیکیدار سمجھ گھندے ایں ڳالھوں واہگہ پار اَتے کھوکھرا پار کنوں آوݨ آلے ایں فونق اِچ اِتھوں آلیں کوں مُل گھدی وَدِن جو اسیݙے وَݙیں وَݙکیں پاکستان بݨایا ہا ۔ اَپݨے اَپݨے علاقیں اِچوں لَݙ تے اِتھاں اَئے ہَن تے اپݨے لیکھے ’’تلوچڑیں‘‘ تے تھورا چاڑھیا ہا نے ‘ ہنائیں دی تریجھی نسل اِتھاں ڄم پَل تے جُوان تھی ڳی اے‘ پر ایہ اَپݨے آپ کوں اَڄاں تئیں ’’مہاجر‘‘ اَکھویندن (جماعت اسلامی آلے مولانا ابوالاعلیٰ مودودی ہوریں وَت ہنائیں کوں مہاجراِی کائناں مَنیندے ہَن ‘ ہُنائیں دے لکھݨ مُوجب ایہے سبھے بھگوڑے مطلب اے ’’نسوکڑ‘‘ ہِن) انہائیں دا اَپݨا حال ایہ ہے جو ایہ اَپݨے آپ کوں ہُݨ تائیں ’’دہلوی‘ رام پوری‘ لکھنوی ‘ بھوپالی‘پانی پتی‘ پٹیالوی ‘ فیروز پوری ‘ ہوشیار پوری اَتے اللہ ڄاݨے کیا کیا پُوری سݙویندے تے لِکھدن ‘ ٻیا تاں ٻیا پاکستان دا ’’قومی ترانہ ‘‘لِکھݨ آلا شاعر اسلام حفیظ مردیں دم تئیں جالندھری رہ ڳیا۔

جے اِتھوں دا کوئی تلوچڑ اَپݨی ماء ٻولی یا وسیب دے ناں نال اَپݨی سُنڄاݨ تے شناخت کراوے چا تاں انہاں کوں ایہ ڳالھ نی بھاندی۔

وَل ایٻے مارکہ اِن جنہائیں اِچوں ہر ہک اَپݨی جھاہ تے چودھری اے۔ سول افسر شاہی اَتے فوج اِچ ہنائیں دی ڳنتری ٻنہائیں سبھنائیں کنوں وَدھ اے ۔ ایں لیکھے ہر محکمے اَتے ہر کھاتے اِچ ہنائیں دا حُکم چلدے ‘ جتھ کِتھ ’’ہر پاسے ہنائیں دی حکومت اے‘ ہِیں ڳالھوں ایہ اَپݨے آپ کوں پاکستان دے ’’مامے‘‘ ڄاݨدے تے سݙویندن۔ سرائیکی وسیب دے ’’سرائیکیں‘‘ سندھ دے ’’سندھیں‘‘ اَتے بلوچستان دے ’’بلوچیں‘‘ کوں ایہ اَپݨی رعیت یا ایئیں آکھ ٻانہے ڳݨدِن اَتے انہائیں تے ’’عذاری‘‘ جیہے الزام لاوݨ کنوں وی نی چُکدے ۔ سید سݙاوݨ آلے ہک بے سوبھے سیاستدان وی جھوک آلیں تے پاکستان نال غداری دا دود ٻدھے ‘ اُونویں تاں لوٹے شاہ دے بارے ٻہوں کجھ لکھیج سڳدے پر ہالیں اِتی ٻہوں اے ۔’’ لَعْنَتُ اللّٰہِ عَلی الْکَاذِبِیْن‘‘کُوڑیں تے رب دی لعنت!

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان