کماد تے مل والے ( کسان دے ڈکھ دی داستان )

کسان معاشرے دا ہک اہم رکن ہے ـ اساڈے ملک دی بقاء اساڈے کسانیں نال اے ـ پر انتہائی افسوس دی ڳال اے جو اساڈے ملک وچ کسان بہوں پریشان اے ـ نہر دا پاݨی کڈاہیں ملدے کڈاہیں نہر سوکھی پی ہوندی اے ـ ݙیزل دا ریٹ اسمان تے گیا کھڑا ہے ـ بجلی وی اللہ معافی ݙیوے ہک مہنگی تھی گی اے ڈوجھا ملک وچ لوڈ شیݙنگ اے شودا کسان کیݙے ونجے ـ

کماد دی فصل تے کسان نال جو جو گزردی اے او حال کوں میں ایں نظم وچ پوری کوشش کیتی اے ـ

کماد دی فصل

ہکو میں تاں اکھیندا نی اکھیندا سارا جہان اے

اساکوں تاں ملیں والیں بہوں کیتا پریشان اے

اتھاں سرکل والے اپݨی ٻیٹھے خرچی ٻݨیندے ہن

سݨو لوکو ہزاریں منہ اتھاں پرمٹ وچیندے ہن

امیریں تے غریبیں دا ٻیٹھے اے چم لہیندے ہن

زمینداریں کوں ہر واری ذلیل اے تاں کریندے ہن

اساڈے ملک وچ لوکو عذابیں وات کسان اے

اتھاں سرکل والے لوکو مزے ٻیٹھے کریندے ہن

فقط ڈیہنہ وچ لکھیں دے لکھ ٻیٹھے پیسے کمیندے ہن

لیلے تے مرغیاں ہر دم ٻیٹھے اندروں نڳہیندے ہن

خدا دا خوف نی رہ گیا نہ اصلوں اے سوچیندے ہن

ݙوہیں پاسوں زمینداریں کوں امدا پیا سئیں نقصان اے

قطاریں وچ اتھاں کھڑ کھڑ پیاسا لوک مر ویندے

کئی پاݨی تک نہیں پچھدا توڑیں جو ڈیہنہ گزر ویندے

سویرے شام دے دھکے جو کھا کھاسر چکر ویندے

مگر او شام کوں لوکو جو واپس خالی گھر ویندے

کماد اے ناں رہاواں ہا بس ایہو کھا گیا ارمان اے

جے ـ ݙی ݙبلیو ہووے بھانویں. بھانویں اتحاد ہووے سئیں

اساڈے وانگ ݙوہیں توں نہ کئی برباد ہووے سئیں

حکومت ڄاگ پووے تے پوری فریاد ہووے سئیں

پریشانی توں کسان اے شالا آذاد ہووے سئیں

ایہو تاں ذکر ہر جاہ تے پیا تھیندا سئیں بیان اے

ٹرالی ہر وچوں پنڄا مݨیں دی کاٹ کاٹیندے ہن

سیاست دان دیاں ملیں تہوں نی کجھ اکھندے ہن

کہیں تے ترس نہ اصلوں زرہ بھر اے کریندے ہن

امیریں تے غریبیں دا ٻیٹھے اے چم لہیندے ہن

فصل تاں میں رہائی پر مگر سئیں آگیا نقصان اے

اساں دل نال خرچے سب کریندے رہ گئیوسے سئیں

ادھاریں دے اتے کھادیں وی چیندے رہ گئیوسے سئیں

نہر جو نی وڑھی ٹیویل چلیندے رہ ڳئیوسے سئیں

کماد بارہ سو مݨ تھیسے. سو چیندے رہ گئیوسے سئیں

نہ نو سو مݨ تھیا ایکڑ جو ہر کئی ڈیکھ حیران اے

ذلیل ایں سال تاں لوکو میڈا ٻھتار تھی گیا ہے

اینکوں پرمٹ ملیا جو نی تہوں بیمار تھی گیا ہے

لکھیں دے منہ اے قرضے دا جو سر تے بار تھی گیا ہے

کتھوں پیسے بھریساں اے مرݨ تے تیار تھی گیا ہے

جو پہلے خود کشی کولوں بݨوائی نظم فرھاد خان اے