کلام پاک وچ ݙاڑھی دا ذکر

ایں ڳالھ کوں شئیت ورہیوں وِہا ڳے ‘ محمد آباد اِچ سئیں سیدانیس شاہ جیلانی کنے ’’مزمان‘‘ ہاسے‘ سویلھے ٻاہروں تھی مُونہہ ہتھ دھوسئیںدے لنگر اِچوںنران آوݨ دی تانگھ اِچ ایئیں آکھ ݙند کِلائی ٻیٹھے ہاسے‘ جیلانی سئیں اَپݨے دیرے دے اَڳواڑ آلے اُچے تھلے دیں پوڑیں کنے کھڑے ہَن ‘ سِجھ اُبھر سِدھا تھیا‘ دُھپ سئیں دے ٹوٹݨ تے پَمدی پی ہئی تے پِتل لشکارے مَار تے چمکدا پیا ہا ‘ پیر سئیں اپݨیں واٹویں مُچھیں کوں وَٹ کھڑے ݙیندے ہن‘ ہک بند ہ آ سامھیں تھیا ‘ ہݙ قد ‘ شِکل ‘ شباہت‘ مُونہہ مونہادرے اَتے ویس کنوں بلوچ لڳدا پیا ہا‘ سرائیکی رِیت رواج موجب ݙونہیں ہتھ ٻدھ تے سئیں کوں وَݙی نِوڑت تے نیاز نال مِلیا ‘ رام ست مطلب اے سلام دُعا دے بعد سئیں اونکوں پَوݨ سَٹ اَلوایا ‘ جُوان! توں ݙاڑھی نِیں مُنویندا؟ اُوندی شئیت شاہ صیب نال لاحجابی ہئی کِھلیا تے وَلدی ݙتُس سئیں ! تُوں مُچھاں مُنا میں’’ݙاڑھی‘‘ مُنواچھوڑیساں ‘اساں تے اُتھاہیں ٻیٹھے ہوئے سبھے بندے کِھل پیوسے تے ڳالھ کِھل ٹوک اِچ اَئی ڳئی تھی ڳی۔

ایہ ڳالھ اسیکوں ایئیں یاد اَئی اے جو چھی ست ݙینھ تِھن ‘ رحیم یار خان اِچ ٻہوں ݙیہاڑیں دے بعد سئیں دی زیارت تھئی تاں آپ خیر نال ’’بنبلی ݙاڑھی‘‘ رکھی وَدے ہَن‘ چِٹے چُونے‘ چِٹیاں مُچھاں تے ’’چِٹی ݙاڑھی‘‘ انگریزی ٻولی دے جڳ مشہور لکھاری ’’جارج برناڈشا آنگے پے لڳدے ہن ‘ جے او اَپݨی بنبلی ݙاڑھی کوں ویندا چھوڑ اَپݨی مرضی ‘ جیئیں دِل آونے ‘ آپ ڄاݨی ڄاݨ اِن ‘ اُونویں آپت ݙیون تے او ’’دُنّی‘‘ تئیں وَنڄ پُڄے تاں وَل او روسی لِکھاری ’’لیوٹا لسٹائی‘‘ دیاں شِکلاں ݙیوݨ پے ویسن ‘ اڳوں اُنہائیں دی ڳالھ اے‘ اسیکوں سئیں دی ’’بنبلی ݙاڑھی‘‘ ݙاڈھی سوہݨی لڳی اے ہُݨ ایندے نال نواں پُھوٹو کڈھاوَن تاں چس آوے۔

ݙاڑھی بارے ڳالھ چُلّی اے تاں پڑھیاں سُݨیاں ہویاں کئی سوادی تے چسولیاں ڳالھیں چیتے آ ڳین پَر او شئیت سبھے لکھݨ لیق کائنی‘ لِکھ ٻہوں اَتے چھپ اِی پَوِّن تاں کئی اَݨ پڑھ ‘ جہول اَپݨے آپ کوں دین دھرم دے ٹھیکیدار سمجھݨ آلے کیٹے کوڑیج ویسن تے زیٹے زُنگاٹ گھتی وَدے ہوسِن ۔ مشہور عالم دین علامہ احسان الٰہی ظہیر بہشتی خان پور اَئے ہوئے ہن‘ حاجی عبدالغفور رحمانی بہشتی دے دیرے تے ٻیٹھے ہَن ‘ اَپݨے تل دے ہک وَݙے ناں آلے تے پڑھیے لکھیے عالم آ ڳے ‘ علمی اَتے دینی مسئلے مسلیت بارے ڳالھ مُہاڑ تھیندی رہ ڳی ‘ بانگ مِلی ‘ علامہ صیب ‘ مخدوم نور محمد ہاشمی سئیں تے ہک ݙوں ٻے بندے اُٹھی ڳے تے نال آلی مسیت اِچ نمازپڑھ اَئے‘ اساں جیہے آلسی تے پَڈھ ٻیٹھے رہ ڳے‘ ݙوجھی واری وَل بانگ مِلی تاں وَت اِی اینویں تھیا‘ اپݨے تل وطنی عالم وی اساں سَنویں ہَن ‘ پلتھی مَار نسوار دی دَٻلی ٹھنگریندے تے سِرڳٹاں پُھکیندے ریہے ‘ مارکہ ݙوجھی نماز پڑھ کراہیں وَلیئے تاں ہک سرکاری افسر ہُنائیں کنوں پُچھیا ‘ ہاں سئیں ! تُساں ’’عالم دین‘‘ ہیوے قریشی ‘ہاشمی ہیوے ‘ ماشاء اللہ تُسیݙی ݙاڑھی وی دُنی تے پَمدی پی اے‘ وَل  اِی تُساں گُسائی ٻیٹھے ریہو تے ݙوں نمازاں چُکا ݙتن وے ‘تُسیکوں اینویں ٹھہندی اے؟… ہوریں وَلدی ݙتی ! سئیں میݙا ! میں عالم دین تے قریشی ‘ ہاشمی ہووݨ سببوں نماز پڑھݨ دا پابند کائنی ‘ نماز اَݨ پڑھ تے جاہل مسلمان تے وی فرض اے‘ باقی رہ ڳی ݙاڑھی آلی ڳالھ تاں ایہ وی ضروری کائنی جو جئیں ݙاڑھی رکھی ہوئی ہووے او پنج وقتاً پکا نمازی وی ہووے ‘اُونویں میں تسیکوں ہک ڳالھ ݙساں کلام پاک اِچ ݙاڑھی دا ذکر ݙوں واری اَئے اَتے ݙونہائیں واری ݙاڑھی پٹیجݨ دا ذکر تھے۔

خمیس 15؍اکتوبر1992ء

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان