کاں دی کہانی

’’ کاں  وسوں  دا پکھی اے۔‘‘ پئے دی ڳالھ تے ذال آکھدی اے :’’ کافر دا میݙے سامھے ناں  نہ گھن۔‘‘

’’ بھلا تھیوی ، کوئی پکھی وی کافر یا مسلمان نی ہوندا ؟‘‘

ذال آکھدی اے : ’’ چھڑا میں  تھولی آکھدی آں ، میݙا سوہرا بہشتی وی تاں  ایویں  آکھدا ہا ۔ ‘‘

’’ میݙے پیو تے ݙو نہ ݙے، او تاں  خواجہ سئیں  دی کافی کاں  کو کو کر کرلاندا ہے، متاں  قاصد یار دا آندا ہے، نت پڑھدا ہا ۔‘‘ پئے دی ولدی تے ذال الا پئی۔

’’ حرام خور دا ودھ وات وکیل نہ بݨ، میݙا سوہرا بہشتی تاں  کیا سارا جڳ جہان کاں  کوں  کافر آکھدے ۔ ‘‘

پئے کوں  ٻی تامش لڳ ڳی۔

’’ اڑی ایویں  کُر کُر نہ کر ، میکوں  پتہ ناں  کانویں  بدنام تے ملخ گیریں  لٹیے۔‘‘

ذال :          ’’ توں  وی کاں  کاں  بس کر، ہُݨ کاں  بگا تھی ڳے، کہیں  کاں  دا جوٹھا کھا آئیں  ، ڈھیر سیاݨاں  کاں  نہ بݨ ۔ ‘‘

پئے :          ’’ چپ کر ڑی جٻ چٻری ، ہر ڳالھ تے تیݙی ککڑ آلی کُڑ کُڑ اے ۔ تیکوں  تاں  میݙے نال ساڑ اے ۔ ‘‘

                       ’’ میݙے نال کݙاں  چنڳا الاڑاں  ہاویں  ، نت ݙو ݙرکاں  بݨیا رہ ڳیں  ۔ ‘‘

پئے :          ’’ میں  ݙو ڈݙر کاں  آں  تاں توں  کیرھی بلبل ایں  ؟ ‘‘

ذال :          ’’ ول کیوں  نی ݙیندا ، جیرھا منگل بلبل میݙی اے ، سارے آکھدن ’’ بلبل بھتریجے دی اے ۔ ‘‘

پئے :          ’’ کھلا آؤسے بھوکدا ، ڳالھ کوں  ٻے پاسے نہ ولا۔ ‘‘

ذال :          ’’ نت کھلا تیݙے منہ ءِچ کھڑے ، میں  پنجرے آلی بلبل دی ڳالھ کیتی اے، ہرے ویلے کھنب دا کاں  بݨائی رکھدیں  ۔‘‘

پئے :          ’’ میں  کھنب دا کاں  بݨینداں  یا توں  ہرے ویلے کاوݨی بݨ تے کاں  کاں  لئی رکھدیں  ۔ ‘‘

ذال :          ’’ ول اوہو کاوݨی دا ناں  چا آئیں  ناں  ، اڳیرے تاں  آکھدا ہاویں  کاں  وسوں دا پکھی اے ۔ ‘‘

پئے :          ’’ ہا تے وسوں  دا پکھی اے ۔‘‘

ذال :          ’’ ول میکوں  کاوڑ ءِچ کانوڑی کیوں  آکھی ۔ ‘‘

پئے :          ’’ کافر تاں  کونھی آکھیا ۔‘‘

ذال :          ’’ کافر کینھی تاں  میں  کاں  دی بھاڄی پکاواں  ، کھمسیں ؟

پئے :          ’’ اڑی ! کجھ مولوی آکھدن حرام کونھی، ایں  سانگے احتیاط دی صلا ݙیندن جو اے گند تے ٻہندے ۔ ‘‘

ذال :          ’’ ہُݨ کای دی بھاڄی کھادی ۔ ‘‘

پئے :          ’’ ککِڑ دی ‘‘

ذال :          ’’ گند تاں  او وی کھمدی اے ۔ ‘‘

پئے دی ماء تے ذال دی سس جمل مائی الا پی اے ’’ فرریں  مردان نال کیا تُساں  ݙوہائیں  ذال مُڑس ککِڑیں  آلی کر کر تے کانویں  آلی کاں  کاں  لاتی ہوے ۔ میݙی چنڳی نونہہ تے میݙی دھی آ توں  وی سُݨ تے میݙا بختاور پُتر وی سُݨ ، کوئی پکھی کافر یا مسلمان نی ہوندا، کاں  کافر ہووے تاں  خوش تھیوے ہا جو مسلمانیں  دے کہیڄݨ توں  بچ ڳے تے جیرھے پکھی یا زناور مسلمان ہوون ہا تاں مسلمان انہائیں  توں  چھریاں  پھیر تے انہائیں  کوں  کھاون نہ ہا۔ میݙی دھی پُترو ، اے سچ اے جو کاں  کافر نی ہوندا ، پر ٻے توں  کھس تے جیرھا روٹی ای رزق کھاوے ،کافر ہوندے او کاں  ہووے یا کوئی ٻیا ۔

حوالہ

کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان