چرکھا
ݙاݙی شودی ڈھیر محنت کریندی ہئی ،گِندیاں سِیندی ہئی ، چھٻیاں ٻدھیندی ہئی تے چرکھا چلیندی ہئی،خواجہ فریدؒ سئیں آکھیے جو ’’آتن کتیندیں سینگیاں ستاوِم‘‘ݙاݙی سیݨ وی چرکھا کتݨ کیتے سویلے ٻہے ہاݙوپہر آ ویندے ہن، ݙاݙی پوݨی ترکلے توں لہیندی ہئی میں جھٹ مار تے چاگھِندا ہم تے کنجیر ء ِ چ رکھ ݙیندا ہم ۔ ݙاݙی پھُٹیاں چُنڑدی ہئی ،بھانڄی اِچوں کجھ پھُٹیاں رَکھ گھِندی ہئی ، ݙاݙی نال رَل تے پھُٹیں ء ِچوں پیوے انج کرویندے ہاسے ، ڈھیر ساریاں کٹھیاں تھی ویندیاں ہن، ابا میݙا پینجے تو ں پھُٹیاں پنجوا اَمدا ہا ،سُتر بݨ تے چرکھے تے کتیندا ہا، چرکھے دا وی اپݨا ہِک وقت ہا اڄ چرکھے دی جاہ تے دھاڳا بݨاوݨ آلیاں مشیناں آ ڳن، پر پُراݨا چرکھا جتھاں وی ݙیکھدوں ہاں ٹھر ویندے دل خُش تھیندے ۔
حوالہ
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان