پیر ایاز احمد
حضرت پیر ایاز احمد سہروردی رحمتہ اللہ علیہ[١] سرائیکی زبان شاعر ہن۔
نمونہ کلام
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]پہلی پوتھی
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]نہ مݨکے شݨکے پھیر میاں
کر نفس پلیت کوں زیر میاں
کر بندے دی تعظیم میاں
رب ݙیوی عقل سلیم میاں
پڑھ الف لام تے میم میاں
ھے بندہ عرش عظیم میاں
سٹ کام کرودھ تے ویر میاں
چا آپڑاں پاݨیں کچھ میاں
ایں نفس پلیت توں بچ میاں
کر اندر باھر سچ میاں
پچھیں بے شک ودا نچ میاں
چا من کوں جھاڑو پھیر میاں
رکھ جنت والی تانگ میاں
ودا اچی ݙیندیں بانگ میاں
گھٹ مار اندر دا نانگ میاں
پچھیں دلی ھک بلانگ میاں
دل کعبہ تے اجمیر میاں
پڑھ فرضی روز نماز میاں
نہ جاتو حق دا راز میاں
کیتو فخر غرور تے ناز میاں
کر بندے نال نیاز میاں
میٹ زبر تھی زیر میاں
گر کرے کدورت دور میاں
کرے سینہ نورونور میاں
گر نیندے نال ضرور میاں
وچ مجلس پاک حضور میاں
ھک پل نہ لاوے دیر میاں
آیا تخت ھزاروں ٹر میاں
بݨ چاک گیا ست گر میاں
دل ھیر تتی دا پھر میاں
بے رنگ گیا رنگ پور میاں
ھک چوپڑ کھیݙ کھنݙیر میاں
بھن تسبی لوٹا توڑ میاں
گر کوڑا ݙیسی بوڑ میاں
گر سچا نیسی توڑ میاں
نہ گر دا پلا چھوڑ میاں
ھر صبح تے شام سویر میاں
گر سمجھیں نوح دی بیڑی اے
اساں نیڑے گال نبیڑی اے
چا کوڑی پڑچھی ویڑھی اے
چا مرشد تے سب چھیڑی اے
رکھ نقش قدم تے پیر میاں
کر نوڑت بندے نال میاں
وچ عشق دے جھولے لال میاں
دم مست قلندر لال میاں
کر علی علی ھر حال میاں
حق علی خدا دا شیر میاں
بہہ جھٹ ایاز دے نال میاں
پی جام شراب وصال میاں
سݨ سو دی ھکا گال میاں
رب نحن اقرب نال میاں
نہ لمبے پیر دگھیر میاں
ݙوجھی پوتھی
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]آ ݙوجھی پوتھی پڑھ میاں
نہ کاوڑ دے وچ سڑ میاں
بہہ من مندر وچ وڑ میاں
ھک دل دی تختی پڑھ میاں
بس الف ھکو ھم ݙھیر میاں
سݨ بات پیاری بات میاں
کر اپڑیں قائم صلوات میاں
ݙے اپڑیں جان ذکوات میاں
پی ساغر آب حیات میاں
نہ حلوے مخت اٹیر میاں
نہ کشٹ کما بے سود میاں
تیݙے اندر حق موجود میاں
ھے چوݙاں طبق وجود میاں
توں مقصد تے مقصود میاں
کر غور فکر تھی شیر میاں
بس ھکے دا وچ ھر میاں
ھک گھٹ زھر دا بھر میاں
چا گر کوں نوڑت کر میاں
چا مرݨ توں اگے مر میاں
رکھ سولی تے سر پیر میاں
آ نال یقین دے ݙھک میاں
ھر ھر دے اگوں جھک میاں
سکھ لا الہ غیرک میاں
متاں ویلھا ونجی چک میاں
چا میں کوں کاتی پھیر میاں
چا پیٹ کیتوئ ھیچ میاں
نہ دین طمعے تے ویچ میاں
پھر دیس الستی کیچ میاں
ھے پندھ بہوں پر پیچ میاں
چا پکڑ گرو دے پیر میاں
ھے آدم کل اسرار میاں
کھا مٹی کولوں خار میاں
ابلیس وی کھادی مار میاں
اے سوچ تے من گھن ھار میاں
تھی سادھو صاف دلیر میاں
ھک حرف پڑھایا ناز میاں (نبی احم ناز رح آپکے پیر و
مرشدکا اسم گرامی ھے)
تھئے فاش رموز تے راز میاں
میں بلبل مرشد باز میاں
شہباز تھا ھم راز میاں
ھر صبح تے شام سویر میاں
پرھ ناد علی تھی مست میاں
کر آپڑیں اندر گشت میاں
ھے سودا دست بدست کیاں
دم مست قلندر مست میاں
حق علی خدا دا شیر میاں
بہہ جھٹ ایاز دے کول میاں
سݨ عشق دے مٹھڑے بول میاں
تیݙے اندر بیٹھے ݙھول میاں
ھک من دا چرخہ چول میاں
نہ لمبے پیر دگھیر میاں
تریجھی پوتھی
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]آ تریجھی پوتھی سکھ میاں
ھے اول آخر ھک میاں
جیں اللہ نہ جاتا ھک میاں
ھے کافر تے مشرک میاں
ھے ݙوجھا بولو کیر میاں
تھے گرو تے چیلا سیر میاں
جیویں کھنݙ شکر تے کھیر میاں
بس رانجھن بݨ گئی ھیر میاں
کیوں دور مریندیں تیر میاں
ھے پیراں ھیٹھ بٹیر میاں
دھو پتہ تے خناس میاں
کر اپڑیں آپ شناس میاں
توں ھیرا تے الماس میاں
تھی قائم اللہ دی آس میاں
کیا تولہ ماسہ سیر میاں
سݨ کن فیکونی درس میاں
دل پاک الہی عرش میاں
کر اپڑاں درشن درش میاں
تیݙے اندر ستے فرش میاں
پئی پکی ککڑ بٹیر میاں
پڑھ صورت الرحمن میاں
کیا دلی تے ملتان میاں
تیݙے اندر ست اسمام میاں
وچ بحر تے لکھ طوفان میاں
لنگھ پتݨ چناہ دا گھیر میاں
سٹ حسد فخر کرتوت میاں
تھی ناسوتوں ونج سوت میاں
جبروت کنوں ملکوت میاں
تھی لاھوتی لاھوت میاں
بھن کشتہ تے منکیر میاں
کیتے پیر فرید بیان میاں
ھر صورت عین عیان میاں
کتھاں نوح کتھاں طوفان میاں
کتھاں مرشد فخر جہان میاں
کتھاں ویر مسات ملیر میاں
کتھاں یوسف تے کنعان میاں
دل مصحف تے قرآن میاں
کتھاں درد کتھاں درمان میاں
کتھاں بید بیاس گیان میاں
کتھا چاک منجھیں تے کھیر میاں
سٹ وھم خیال تے خواب میاں
پی پاک طہور شراب میاں
چا کھول ھرھا دا باب میاں
پڑھ اپڑیں آپ کتاب میاں
نہ پڑھ کتاباں ݙھیر میاں
بہہ نال ایاز دے یار میاں
دل چھاݨ چھنݙک چھنݙکارمیاں
سکھ لا الہ دی کار میاں
بس پار وہ نیلا پار میاں
ھکو دلبر چار چوفیر میاں