پھُلروان

ضلع سرگودھا دی تحصیل بھلوال دا قصبہ ۔ بھلوال توں بذریعہ سڑک16کلو میٹر جݙاں جو سرگودھا ملکوال سیکشن تے ریل دے ذریعے بھلوال توں ایندا فاصلہ 20کلو میٹر ہے۔ایکوں شروع اِچ پھُلروان قبیلہ دے افراد نے آباد کیتا ہا۔ ایندی نسبت نال ایندا ناں پھُلروان مشہور تھیا۔ تقریباً سو سال پہلے ویہویں صدی دے آغاز اِچ جݙاں اتھاں ریلوے لائن لنگھائی ڳی جیڑھی بھلوال توں تھیندی ہوئی سرگودھا تک ویندی اے تے ݙوجھے پاسے ملکوال توں تھیندی ہوئی لالہ موسیٰ چلی ویندی اے تاں اتھاں ریلوے اسٹیشن قائم تھیا۔ قیام پاکستان توں پہلے اتھاں ہندو معقول تعداد اچ آباد تھے۔ 1947ء اچ او سارے نقل مکانی کر تے بھارت چلے ڳے تے انہاں دی جھاہ راجپوت تے ٻیاں قوماں دے مسلمان مہاجر آ وسیے ۔ ہندوئواں دا ہک مندر حالی وی قصبہ اچ انہاں دی یادگار دے طور تے موجود ہے۔اتھوں دا کِنوں عالمی سطح تے مشہور ہے۔ فرنیچر سازی دا کم ٻہوں عام تھیندے۔ سلامت پور، نویں آبادی، گلشن رحمان کالونی، گڑھی، گاکھڑہ، حسین آباد، کمال پورتے مختلف نمبراں دے چھ بلاک اتھاں دی رہائشی وستیاں ہن۔ معروف ادیب تے شاعر حنیف ساجد دا تعلق پھُلروان توں ہے۔ آتش خاموش، خاک بینا، آدم خوابیدہ، اقلیم کرب تے خورشید بطحا آپ دیاں تصانیف ہن۔ انیس ساجد رضوی، شوکت راز، نواب علی مخدوم ، عامر انصاری تے صلاح الدین ساجد دا شمار اتھاں دے معروف ادیباں اچ تھیندے۔ موجودہ دور اچ افضل گوہر، امجد جاوید، ڈاکٹر ارشدمعراج تے ضیاء بھٹی اتھاں دے قابل ذکر شعراء وچ شامل ہن۔ افضل گوہر دی کتب اچانک، ہجوم، ہم قدم جݙاں جو ڈاکٹر ارشد معراج دی کتھا نیلے پانی کی (نظماں) فرحت پروین دی افسانہ نگاری شائع تھیاں۔پھُلروان دی آبادی 1981ء اچ بارہ ہزار دے نیڑے تے 1998ء دی مردم شماری دے مطابق 16114نفوس تے مشتمل ہئی۔ ایندی موجودہ آبادی 20ہزار دے نیڑے ہے۔