پٹڑی (تعویز آلی)

توڑیں جو سارے ملک اِچ مینہ دا زور ہئی ، اَسمان تے کالے جُھڑ دی چھت بݨڳئی ہئی ، کِݨ مِݨ تھمݨ اِچ نہ آوے ، ہر پاسے چِک چِل تے پاݨی اِی پاݨی ہا ۔ سِجھ دی دُھپ کیتے سِک لَتھوسے ، کپڑے ، تھڳڑے سَوّڑیں گِندیاں گھمیجڳیاں ہَن ۔ ٻالݨ دیاں لکڑیں پُسڳیاں ہَن ۔ دریا وَیہہڳیا ہئی ، پورے پیٹے وچ شوک تے بھریجڳیا ہئی ۔ دریا دی مݨ تے رَہݨ والے ہِٹھاڑی لوک بے اُلکے رَہندے پئے ہَن ۔ ݙکھݨ گُھل پیا ۔ جُھڑ کھنڈݨ پئےڳیا ۔ اساݙی وستی دریا دی بَھر تے ہئی ، ساوݨ دا مہینہ ہوا دی ہیل نہ ہووے ،اُکرس کنوں پگھر پاݨی ، پر آہدِن جو نندر سُولی تے وی آ ویندی ہے ہر کوئی گھوک سُتے پئے ہووِن ۔ اَدھی رات کوں دریا وِچ ایجھا پاݨی دا ریلا آیا جو چَھل پَرے پرے تائیں کھنڈڳئی ۔ پاݨی اساݙی وستی دے چوفیروں وَل آیا ہئی ۔ ایویں ابڑغت کہیں دی دَھاڑ دھاڑ دی آواز اَئی ۔ لوک نندر کنوں سُڄاک تھئے تاں کیا ݙیکھن جو وستی ساری دے ٻاہروں پاݨی اِی پاݨی ہے ۔ اساݙے ویہڑھے پاݨی نال بھریجڳئے ہَن ۔ پاݨی جیوں جیوں چڑھدا آندا ہئی ، ہر کہیں کوں آپ تڑاپی پئےڳئی تے اپݨے اپݨے مال منھی بچاوݨ لڳڳئے ۔ اساݙی سالھ کجھ اُچیری ہئی پر پاݨی چنیاں دے نال تیزی نال وَہندا پیا ہئی ۔ دَھمی ویلے میݙا چاچا تے چاچی گھر دا سامان سالھ وچوں کڈھ کرائیں چھپر تے رَکھݨ پئےڳئے ۔ لعلاں تے میکوں ݙوہیں ٻالیں کوں وی چھپر تے ٻلہا ݙتونے ۔ میں تے لعلاں چھپر تے ٻیٹھے لوکیں دی کوکوڑوک تے دھاڑ ٻڑنڈ سُݨدے رِیہوسے۔ میݙا چاچا ݙوں منجھیں تے ضروری سامان لݙ کرائیں تے اُتاڑ والے پاسے ہک بِھڑ تھئے۔ پُراݨے شہر دے اُچے ٹِٻے تے پُچاوݨ ڄلیاڳیا۔ میݙی چاچی گھر دا ٻیا سامان چھپر تے رکھیندی رہی ۔ ساݙے گھر دے نال ہک ݙوں سالھیں ڈھہ پیاں ، پر اُنہاں گھر والیاں دا سیاݨ پن اے ݙٹھوسے جو اپݨے زالیں ، ٻال ٻچے پہلے اُتاڑ ٹِٻے تے پُڄا ݙتے ہَن ۔ پاݨی دا زور، وَدھدا ویندا ہائی ، ہر کوئی اللہ توباں پیا کرے ، سِجھ کنی کڈھیندا پیا ہئی ۔ چاچی میݙی سالھ وِچوں سامان چاوݨ کیتے اندرڳئی اوہو پتہ لڳیا جو سالھ دا ہک چنبہ ڈھہ پیا ۔ میݙی چاچی دی ہک چیک نکلی ۔ ولا پتہ نہ لڳیا جو کیݙےڳئی کیوں جو یکدم ساری سالھ ڈھہ پئی تے اساݙا چھپر پاݨی وچ لُڑھݨ پئےڳیا میں تے لعلاں چیکڑ ٻاکڑ مچا ݙتی ۔ میݙا چاچا منجھیں ٹٻے تے پُچا تے ولدا آندا پیا ہئی ، پرے کنوں اساکوں لُڑھدا ݙیکھ تے پاݨی اِچ بھڄ پیا اڳوں جِھکا ڈھورا ہئی ۔ پاݨی سِروں تار آڳیا تے ٹِھلݨ پئےڳیا۔ ٹِھلدیں ٹِھلدیں ٻوانجھلیاں کھڑڳیاں ، اساݙے چھپر کنوں تھوڑے جیہے پندھ تے ݙوں ترائے غوطے اَئے ، وَل ایجھی ٹُٻی ماریُس جو کتھائیں سِر نہ کڈھیس۔ شاید اوہ وی ٻݙ مویا ہئی ، میں تے لعلاں ہک ٻئے دےڳل لڳ تے رووݨ پئےڳیوسے ۔ اساݙے ویݨ کوکارے کوݨ سُݨے ہا ، اساݙا چھپر لُڑھدا رہیا اساکوں وی کوئی اُمید کوئنا ہئی جو اساں وی کݙاہیں جِیندے کہیں مݨ ونڄ لڳسوں۔

ہر پاسے تقدیر دے ماریے لوکاں دیاں مݙیاں ،ڳائیں ، منجھیں لُڑھدیاں ہوئیاں نظرن ، جے تائیں دید ویندی ہئی پاݨی اِی پاݨی نظردا ہئی ۔ اڳوں ونڄ تے چھپر وݙے دریا وِچ آڳیا ۔ چھپر دریا دی سیڑھ اِچ گاݙی وانگوں بھڄݨ پئےڳیا ۔ اساݙیاں اَرداساں نِکلݨ پَر کون سُݨے ہا ۔ اَڄ تاں اَسمان وی ݙورا تھیڳیا ہئی ۔ میں حوصلہ پکڑیا ، لعلاں دا رووݨ نال وَپار ہا ۔ میں لعلاں کوں دِلاسہ ݙتا تے آکھیا ’’لعلاں اللہ دے کماں وچ بَندے دا دخل کائنی ، تقدیر نال کون بِھڑ سڳدے ۔ حیاتی ہے تاں کݙاہیں کہیں تِڑ تاݙے لڳ ویسوں نیں تاں جیݙے اپݨے وݙکےڳئے اُݙاہیں ویسوں آپاں۔ لعلاں ! او ݙیکھیں ناں ہک ٻیا چھپر لُڑھدا ہویا اپݨے چھپر دے نال آݨ لڳیا ہے تے اوہ ݙیکھ ٻئے چھپر تے کُھدا پئے ، میں چا آنداں ، آپاں کھیݙسوں لعلاں ۔ ݙوجھے چھپر والے پاسے ݙیکھ تے ٻولی اوہ پَرھلی چُنڈ تے کالی گُݙی نظردی پئی ہے او چاتی آویں میں ٹَھک پھک اُٹھی تے ݙوجھے چھپر ݙو دَرک مار تےڳیُم ، پہلے کُھدا ونڄ تے چاتا ، ولا کالی گُݙی والے پاسےڳیُم، نوّڑ تے چاوݨ پیُم او گُݙی نہ ہئی کالا نانگ ہا ۔ چھڄلی تاݨ شوک تے کھڑنلا تھیڳیا ۔ میݙا تلواں ساہ تلے اُتلا اُتے سُک وݨ تھی تے کھڑڳیُم ۔ قیاس کیتم جے اَڄ نمہی مردا تاں وَل مردا نمہی ۔ سچ آہدن جیکوں رب رکھے اوکوں کوݨ چکھے ۔ خدا دا کرݨا اے تھیا جو ہِل شاں کریندی ہوئی آئی جھاٹ مار نانگ چا تے ویندی رہڳئی ۔

اللہ راسی ! لعلاں چیک مار تے میکوں سݙ یا ۔ میں پچھاں بھوں تے ݙٹھا تاں کالے نانگ دے ݙنگ کنوں تاں بچڳیا ہم پر وِچھوڑے دا نانگ اساکوں ݙوہیں کوں لَڑ چُکیا ہئی ۔ لعلاں دا چھپر میݙے چھپر کنوں پروبھرا تھیڳیا ہئی۔ میں ٻہوں ہتھ پیر مارے پر کتھاں ، میݙا چھپر بھوندا ہویا ہک گھمݨ گھیر اِچ بھووَݨ کھڑوڳیا ۔ لعلاں میکوں سݙ مار مار تے آکھے توں دریا ٹھل تے میں توڑی پُڄ آ ، میں ٻال عمرکتھوں ٹِھل سڳدا ہم ، میݙیاں دھاڑیں نکلڳیاں ، چھپر کوں بھوندے بھوندے ایجھا ٹھیلا لڳیا جو گھمݨ گھیر کنوں ٻاہر نکل آیا ، لعلاں میݙے کنوں ٻہوں پرے تھی چکی ہئی ، کوئی صورت نہ ہئی جو میں اوندے تک پُڄ سڳاں ہا ۔ اڳوں دریا وی ݙوں حصّیاں وِچ ونڈیجڳیا ہائی ۔ لعلاں دا چھپر ہک پاسے تے میݙا ٻئے پاسے ، اساں وی ہک ٻئے کنوں وَکھ تھیڳیوسے ، وَیری تقدیر کوں اساݙی جوڑی نہ بھاݨی ۔ وِچھوڑے دے ݙنگ دی ایجھی وِس چڑھی غش کھا تے ڈھہ پیُم ۔اَکھیں پَھٹڳیاں ، زبان ٻاہر نکل اَئی تے بُت سارا وِسمڳیا۔ایہ قیامت دے ݙکھالے میݙے اَڳوں کجھ وی نہ ہَن جتنا ݙکھ میکوں لعلاں دے وِچھوڑے دا ہئی ۔ میں دِل وچ اللہ کوں اُلانبھا ٻیٹھا ݙیواں ۔ یتیمی ، مسکینی ݙتی ہاوی پر بے سینکا تاں نہ کریں ہا میں معصوم کوں کیڑھے گناہواں دی سزا ݙتی ہئی ۔ چنگا ہا میکوں مار مُکاویں ہا۔

’’اللہ راسی‘‘ اَلامیݙے کنیں پیا میں چِھرکی بھر تے ایݙے اُݙے ݙٹھا جیویں جو لعلاں میکوں سݙیا ہووے ۔ ٻس وہم ہا ۔ میݙا رووݨ تے پِٹݨ ہووے ۔ ہک دِل آکھے دریا وچ ٹپ مار ݙیواں ۔ پتہ نئیں کوئی فرشتہ آ تے میکوں ہَٹک گھنے ، وَل خیال آوے جو جِیندیاں کوں جِیندے مِل پوندن ۔ حونصلہ کیتم دریا دا شوکاٹ عمرمیاݨی، جند نماݨی ٻئی ہجر دی کانی ، ݙینہہ لہہڳیا ۔ میݙا ہاں کرنگے ونڄ لڳیا ۔ گھگھ مُگھ اندھارا تھیڳیا ۔ اَسمان تے تارے چمکݨ پئےڳئے ۔ ساری رات روندیں روندیں چھپر تے لُڑھدیں گزری ۔ پرہ باکھ ویلے مُلاں دی بانگ سُݨیج پئی ۔ ڄاتم جو کہیں آبادی دے نیڑے آیا وداں ، سوجھلا تھیڳیا ۔ سِجھ اُبھر آیا ۔ میں لعلاں دے خفت اِچ ٻیٹھا ہم کہ ہک ہیلی کاپٹر پھڑ پھڑ کریندا ہویا میݙے سِر تے آڳیا ۔ ہیلی کاپٹر وچوں رسیاں دی ہک پوڑی تلے ڈَٹھی تے اوندے نال ہک فوجی تلے لتھا ، میکوں چا تے سینے نال ہک پیٹی نال ٻدھیا تے پؤڑی چڑھ تے ہیلی کاپٹر دے اندر گھن آیا ۔ اندر پنج چھی بندے ٻیٹھے ہووِن۔ فوجی پیٹی کھولی تے میکوں ہک مہاندرے بندے چُم تے ہاں نال لایا تے جھولی وچ ٻلہا گِھدا۔ ہیلی کاپٹر تھوڑی جہی دیر کنوں پچھے زمین تے آ لتھا ۔ ٻاہر آیوسے میکوں اوں مُہاندرے بندے ذوالفقار علی بھٹو وزیراعظم چاتا ہویا ، اڳوں کئی فوجی افسر سلوٹ ماری کھڑے ہووِن ۔ میکوں ہک فوجی افسر دے حوالے کیتا تے حکم نال آکھیا ایں ٻال دا خاص خیال رکھاہے ۔ اے مستقبل دا عظیم فرد ہوسی ، فوجی افسر آکھیا سئیں اجازت ہووے تاں ایں ٻال کوں میں پال گھناں میݙی اولاد کوئنی ۔ اچھا بھئی اَڄ کنوں اے تیݙا پُتر سہی ۔ فوجی افسر سلوٹ ماریا تے بھٹو صاحب ہیلی کاپٹر تے چڑھدے ڄلےڳئے۔

میں ہم تاں ڄٹاں ٻوٹاں دی اولاد پر رَڄ سوہݨا ہم ۔ ککے ککے وال ہووِن ، فوجی افسر میکوں چا تے خوشی کنوں پُھنڈا وَدا ہووے ، میکوں کھاوݨ کیتے سئے پھل فروٹ ݙتونے ۔ لعلاں کنوں بغیر میݙے سنگھ کنوں تلے کوئی شئے نہ لہے ، میں لعلاں کوں یادکراں ، روواں میکوں دِلاسے ݙتے ، آخر جیپ اِچ ٻلھا تے شہر اپݨے گھر روانہ تھی پئے جیپ کچے رستے تے دُدّڑیں اُݙیندی ہوئی ہک پکی سڑک تے آڳئی ۔ پکی تے فرراٹے مریندی ہوئی شہر داخل تھئی ۔ ہک چوک توں وَل تے کالونی اِچ ہک عالیشان کوٹھی دے پورچ اِچ آݨ رُکی ۔ میݙا مجازی پیو میکوں چا تے کوٹھی دے اندر آیا تے خوشی کنوں زال کوں ہَکل ماریُس فاطمہ ! آ ݙیکھ اللہ سائیں دریا وچوں لعل لبھوائے۔ میں لعل دا ناں سُݨیا تے رووݨ پئےڳیومی جو اللہ ڄاݨے ایں لعل دی لعلاں کتھاں تے کیڑھے حال اِچ ہوسی ۔ مائی فاطمہ بوچھݨ دی ٻکل ماری ہوئی تسبیح ہتھ اِچ پڑھدی ہوئی آئی ۔ میݙے منہ تے پھوکا ݙے تے پُچھیُس ایہہ ٻال کوݨ ہے ، ایکوں ہُݨ اپݨا پُتر سمجھ میݙے پیئو میکوں مائی دی جھولی وچ ݙیندے ہوئے آکھیا ۔ مائی فاطمہ میکوں چُم ہاں نال لاتے ٻولی بے پرواہ سائیاں میݙی جھولی ساوی نہوی کیتی تاں نہ کریں ہا پر کہیں کرماں سڑی دی جھولی تاں نہ اُڄاڑیں ہا ۔ جھولی ہووے ہا تاں اُڄڑے ہا۔

اماں! میں یتیم ہاں سڄݨ مِتر اللہ کوں پیارے تھیڳئین ۔ ہک سنگ ہاں اوہ وِی اللہ نکھیڑ گِھدا ہے ۔ میݙے ݙسکار نِکلڳئے۔ مائی میکوں ہاں نال گُھٹ تے لایا تے دِلاسے ݙتس ، پُتر توں ہُݨ بے سینکا نہ سݙیسیں ۔ جے تیݙی ماء مرڳئی اے تاں کیا تھیا میں تیݙی ماء ہوساں۔ اماں ! مویاں کوں ہر کوئی سہہ ویندے جے جِیندے نِکھڑ ونڄن تاں بندہ جِیندیاں وچوں رہندے نہ مویاں وچوں میݙی ہنج نہ رُکے ۔ اللہ نِکا جیہا ٻال کیݙا سیاݨا ہے ۔ ݙوہیں زال مرد ہوں ویلے جیپ اِچ ٻلہا تے بازار گھنڳئے ۔ میݙے پنج چھی جوڑے کپڑے گھدونے ، ہک چھوٹا سائیکل کجھ پھل فروٹ، گھر آ تے میکوں دھنوا نہوا تے نیکر تے بوشرٹ پوائی ۔ کنگھی ݙے تے ، والاں دی سیندھ کڈھ ، جُراباں تے ٻوٹ پوائے پورا میݙا فریدݨ لڳدے ۔ اماں میݙا متھا چُم تے آکھیا فرید شاید انہاں دا ہکو ہک پُتر ہئی جیڑھا اللہ کوں پیارا تھیڳیا ۔ میݙے ماء پیئو میکوں ݙیکھ تے ٹھر ٹھر ونڄن، اماں پیار کرے ، دُعائیں ݙیوے ، دِلاسے ݙیوے۔ میݙے دماغ توں لعلاں دی یاد نہ بُھلے ، آخر میں ٻول پیُم اماں میں ما پیو والا تھیڳیم میݙی سوتر لعلاں پتہ نہیں جِیندی ہے یا ٻݙ موئی ۔ پُتر فوج پورے علاقے وچ لوکاں کوں چھل وچوں کڈھیندی ودی ہے ۔ میں سارے کیمپاں وچوں لعلاں دا پتہ کروا گھنساں ،اباسئیں پیار کر تے آکھیا تے نال اِی سائیکل تے ٻلہا تے میکوں چلاوݨ سِکھاوے پیا ۔ کجھ ݙینہاں کنوں پچھے میکوں ہک انگریزی سکول وچ پڑھݨے پا ݙتاڳیا ۔ روزانہ جیپ تے ڈرائیور میکوں سکول پُچا آوے ، گھن آوے میں لائق شاگرداں وانگوں اُستاداں دی عزت کریندا ہم ، دل لا تے پڑھدا ہم ۔ہر سال اپݨی جماعت اِچ فسٹ آندا ہم ، میٹرک سائنس نال بورڈ اِچ پہلی پوزیشن پاس تھیڳیُم ۔ ایں سال میݙی سالگرہ زور شور نال منائیڳئی ۔ میکوں لعلاں ٻہوں یاد آئی ، اماں میکوں ماندہ ݙیکھ تے آپ وِسر مول تھی ونڄے ہا ۔ سالگرہ دا ݙینہ ہئی دوستاں ڳاوݨ دی فرمائش کیتی ۔ میں سُݨایا آوے ماہی تیکوں اللہ گھن آݨے ، ساریاں میکوں داد ݙتی اڳوں تے F.S.Cمیں صوبے وچ ٹاپ کیتا تے میڈیکل کالج داخلہ مِلڳیا ۔ میں روزانہ کالج ونڄاں میݙی کلاس فیلو چھوکری ایویں لڳے جیویں میݙی لعلاں ہووے ، میں اوکوں حسرت نال تُر تُر ݙیکھاں اوہ میکوں چیگھوں کڈھ تے لنگھ ونڄے ہا ، آخر ہک ݙینہ میں ہیلو کر تے ٻلوا گِھدا ۔ محسوس نہ کرو تاں ہک ڳالھ تاں ݙسائو۔ جی فرمائو کیا تکلیف ہے تہاکوں کوڑھے متھے نال ٻولی ۔ اوہ دریا دی وݙی چھل تہاکوں یاد ہے ، اُوں چَھل وچ ٻݙ نہ مویوہے تساں منہ پھیر تے ویندی رہڳئی۔ ہک ݙینہ کالج دی پھلواری وچ کلہی پھرے ودی میں ہولے ہولے قدم ودھیندا ہویا اوندے سامݨے ونڄ کھڑیم ، ہونہہ ! اَڄ کیہاں سُول اے تہاکوں سڑپے نال ٻولی ۔ جی اوہ وݙی چھل ، سیلاب ، تباہی کوئی گزری وہاݨی یاد کوئنی تہاکوں اوں ظالم چھل میݙے کنوں میݙی محبت کھس گھدی ہئی جیندا بَھلوا میکوں تہاݙے تے پوندا ہے ۔

ݙیکھو مسٹر ! محبتاں دے امتحان ساری عمر نئیں مُکدے ، تساں اچھے ماء پیئو دی اولاد لڳدے ہیوے ، چھوڑو اِنہاں چکراں کوں ، کتاباں نال محبت کرو ، اُستاداں نال محبت کرو ، اپݨے آپ نال محبت کرو ، ایم بی بی ایس کرو تے انساناں نال محبت کرو تے نال اِی والاں کوں جھٹکا ݙے تے چلیڳئی ۔

میں اوندیاں نصیحت آموز ڳالھیں تے پِھکی کِھل ، کِھل تے رہڳیُم ۔ میں ݙینہ رات محنت کرتے ایم بی بی ایس کر گھدا ۔ ہائوس جاب میڈیکل کمپلیکس اِچ کیتا ۔ دیہاتی مریض شودے آوِن میکوں انہاں نال ہمدردی ہوندی ہئی ۔ میکوں ݙاڈھیاں دُعائیں کریندے ہَن ۔ میݙی مستقل جاب تھیڳئی ہئی ۔ میݙا پیئو ملٹری وچوں ریٹائر تھیڳیا آپ ۔ ݙوہیں جی لندن چلےڳئے ، میں اپݨے شہر کنوں 50میل پرے ہک دیہات لال سوہانرا دے ہسپتال وچ ڈاکٹر ونڄ لڳیُم ، شہر دی زندگی شور ، آلودگی ، نفسانفسی دا عالم ، دیہات دی کُھلی تے صاف ستھری فضا ، اخلاق ، پیار محبت فجریں ویلے ، چیڑیاں دے چلکار ،ڳیریاں دے گھوگھاٹ ، چَکیاں دے گھرڑاٹ ، مَٹیاں دے گھٻکار ، ݙانداں دیاں حمیلاں دے چھݨکار ، نال ٻہوں روح پرور تے من بھاوݨا منظر ہوندا ہئی ۔ ہسپتال اِچ میں لوکیں نال محبت نال پیش آندا ہم ۔ لوک میݙے نال ٻہوں اُنس رَکھدے ہَن ۔ میں چھڑا پیار نال مریض کوں تسلی ݙیواں ہا چا تاں مریض ٹھیک تھی ویندا ہئی ۔ پَرے پَرے کنوں مریض میݙے کول آندے ہَن ، میں ہک ݙینہ ناشتہ کر تے ہسپتال آیُم ، کئی مریض تانگھ وچ ٻیٹھے ہَن ، میں مریضیں کوں چیک کرتے دوائی ݙیندا رہڳیُم ۔مریض چلےڳئے میں ہک رسالہ چا تے پڑھݨ ٻہہڳیومی ، اتنے تائیںٻاہروں کہیں مریض دے ہونگݨ دی آواز آئی میں چپراسی کوں سݙ تے آکھیا مریض اندر بھیڄ ݙے ۔ ٻڈھڑی مائی بینچ تے ڈھہ پئی اے ، میں خود اُٹھی تے ٻاہرڳیُم مائی دے پواندی کنوں ہک نینگر گُھنڈ کڈھ تے ٻیٹھی گُھٹ نپ کرے پئی ۔ میں مائی کوں ہک وارڈ اِچ بیڈ تے ونڄ سُمایا ۔ چیک کیتا مائی کوں 104تے بخار ہووے میں ٹیکہ لا تے مائی کوں آرام کرݨ دا آکھیا ۔ݙو گھنٹے ݙیکھو بخار تُرٹ ونڄے وَل چلے ونڄاہے ۔ ’’ݙاکدار صاحب! میݙی ماء کوں خیر آ ویسی نا‘‘ ۔ نینگر ہولے ہولے گھنڈ وچوں ٻولی ۔ ہُݨے بخار تُرٹ ویسی گھٻراوݨ والی کوئی ڳالھ کوئنی ۔ میں تسلی ݙیندے ہوئے آکھیا۔

اتنے تک ٻیا مریض آڳیا میں اوکوں چیک کرݨ پئےڳیومی ۔ مریض آندے ریہے ۔ ݙو گھنٹے گزرڳئے ۔ میں مائی کوں ونڄ کے چیک کیتا بخار تُرٹڳیا ہائی ۔ میں ہک کیپسول تے ݙو گولیاں مائی کوں ݙتیاں ۔ اَمّاں ! اے ہُݨے تازے پاݨی نال کھا گھنو تے ہک خوراک شام ، تے ہک کل سویلے ، لعل مائی ! اَمّاں پاݨی دا مُنگر بھر ݙے میں لعل دا ناں سُݨیا تے میݙے تن مَن اِچ کرنٹ لڳا ہووے جیویں نینگر اُٹھی تے مُنگر چا گھڑے وچوں نِوڑ تے پاݨی بھرݨ لڳی تاں اوندےڳل پاتی ہوئی پٹڑی لڑکدی میکوں نظر آئی ۔ میں پاڳلاں وانگوں بھڄ تے نینگر دا گُھنڈ چا تے ݙٹھا تے ’’لعلاں‘‘ دا ناں گِھدا ۔ بوچھݨ وچ منہ لُکاوݨ پئےڳئی ۔ شرم کنوں ٻئے پاسے منہ چا کیتُس ۔ میں آکھیا لعلاں میں ، میں اے ݙیکھ، ٻانہہ توں کپڑا کُنج تے ݙولے تے ٻدھی ہوئی پٹڑی  ݙکھائی۔ ’’میݙا ، اللہ راسی‘‘۔

حوالہ

کتاب: ڳاٖہݨے ڳٹھڑے، مصنف : محمد شریف نسیم بھٹی . ناشر جھوک پبلشرز ملتان