پِنݨی

میݙی کار خراب تھئی تاں میں اونکوں ورکشاپ گھن ڳیاں ، ورکشاپ اِچ مستری ݙو ترائے شاگرد ودے ہن ، ݙو ترائے خراب کاراں کھڑیاں ہن میں اپݨی کار ہِک پاسے لاء تے ہِک بھنی تُرٹی کُرسی تے ٻہہ ڳیاں ، مِستری کوں کم سمجھا ݙتِم ۔ اوں ہِک شاگرد کوں میݙی کار تے لا ݙتے ، میز تے پیا ہویا اخبار میں چار ڳھدے تے اونکوں پڑھݨ پئے ڳیاں ۔ تھوڑی دیر بعد ورکشاپ اِچ ہِک نقاب پوش عورت داخل تھئی ، قد کوئی پنج فُٹ توں اُچا ، پیریں وچ ہوائی چپل ہَس ، جُتی پراݨی ہئی پر پیر نویں ہن ۔ نقاب دے وِچوں اینویں لڳدا ہا جو اے عورت چِٹی گوری اے میکوں خیال آیا جو اے عورت اپݨی کار ورکشاپ دے ٻاہر کھڑی کر آئی اے تے مستری کوں اندر سݙݨ آئی اے ۔ پر ڳال اُلٹ نِکتی ، آوݨ سیئت ہِک پاسوں پِنݨ شروع کر ݙتا، میکوں وݙی حیرانی تھئی جو عورت تاں امیر گھر دی لڳدی اے اے پِندی کیوں پی اے ۔ ترائے چار بندیں کنوں پِنݨ توں بعد او میں ݙو آوݨ پئی تاں میں اپݨے گوندے وِچوں ٻٹوا کڈھیا تے سو دے نوٹ کوں اُتوں تے کیتا ول خیال آیا ورکشاپ والے لوک کیا سوچیسن ، ٹھونگا مار تے نوٹ کوں ول تلوں چا کیتا ، 20 دا نوٹ کڈھیا تے اونکوں ݙے ݙتا ، ایندے بعد میں جلدی نال ورکشاپ توں ٻاہر نِکل ڳیاں پِچھوں او پِندی رہ ڳی ہوسی ۔ میݙا مقصد ہا ایندے نال کجھ الانواں ، کجھ پُچھاں ۔ ورکشاپ دے گیٹ تے ونڄ تے میکوں اے پک نہ پیا تھیندا ہا جو او سڄے ویسی یا کھٻے ، میں اوندی انتظار وی نہ کر سڳدا ہم ، اینویں آبھڑ گھتا میں کھٻے پاسے ݙوجھی ورکشاپ اِچ وڑ ڳیاں ، ہُݨ میکوں انتظار ہئی فقیرݨی دی ، نال آلی ورکشاپ اِچ ݙو ترائے شاگرد کم کریندے پے ہن میں اُنہیں دے استاد دا پُچھ تے ہِک کُرسی تے ول ٻہہ ڳیاں تے نال ای فقیرݨی دی انتظار کرݨ پئے ڳیاں ، میکوں شک وی ہا جو او ایں ورکشاپ دی بجائے سڄے پاسے وی ونڄ سڳدی ہے۔ میں سوچیا جے لحظہ کھن جے فقیرݨی نی امدی اے تاں ایندا مطلب اے او سڄے پاسے ڳی اے۔ اللہ کیتا فقیرݨی ہیں ورکشاپ اِچ وڑدی نظر آئی اے ، میݙا ہاں ٹھر ڳیا ، فقیرݨی وی میکوں ݙٹھا تے اوں ایں ورکشاپ اِچ ول پِنݨ شروع کر ݙتا ۔ میں توݨی پُڄی تاں 20 دا نوٹ ول میں پکڑا ݙتا ، اوندے بعد میں اِیں ورکشاپ اِچوں ول ٻاہر نکل ڳیاں ، ہُݨ میکوں پتہ ہا جو او کھٻے پاسے ویندی پِندی اے ، میں اڳلی ورکشاپ اِچ ول وڑ ڳیاں تے ٻٹوے اِچوں 20 دا نوٹ ول کڈھ ٻیٹھاں ، لحظہ کھن بعد فقیرݨی ایں ورکشاپ اِچ آ ڳی ۔ میں اوندے خیرات منگݨ توںپہلے 20 ݙے ݙتے ۔فقیرݨی میکوں آکھیا میں 20 نی گھندی ، میں ول پُچھیا 100 ݙینواں؟ نہ … پنج روپے ݙیو ۔ میں اونکوں سوال کیتا جو فقیر تاں رڄدے نی توں 20 توں پنج تے ول آئیں اوں کوئی ڳال نہ کیتی پنج گھن تے او اڳوں تے روانہ تھی ڳئی۔ میں ہُݨ کچا کچا تھیا کھڑا ہَم جو نہ تاں کوئی ڳال تھی سڳی نہ 20  روپے ٻجھ سڳیے ۔ میں کھڑ تھیُم ، پِچھوں کار بݨدی پی ہئی اڳوں کچپ تھی ڳیا ۔ فقیرݨی پِندی پِندی ہِک مسجد دے ٻاہروں بݨیے ہوئے سقاویٰ تے ونڄ ٻیٹھی ، مہینہ ہا رمضان دا ، روزے زور ہن ، میں کافی دیر کنوں اونکوں تاڑی کھڑا ہم ، جینویں او سقاویٰ تے ٻیٹھی میکوں موقع مِل ڳیا اوندے نال ڳال کرݨ دا ، میںجلدی جلدی مسیت آلے پاسے ٹُر پیاں ، میݙی کوشش ہئی جو ایندے ہتھ منہ دھووݨ توں پہلے ای پُڄ ونڄاں، میں پُڄ ڳیاں ݙو چوکیاں چھوڑ تے تریجھی چوکی تے میں وی ٻہہ ڳیاں اتے ہتھ منہ دھووݨ شروع کر ݙتم ۔ کوی ڳال نہ بݨدی پی ہئی تے ایہو کجھ ڳال اَن بݨی جو میں اوندے کنوں پُچھیا کوئی بوتل شوتل …؟ فقیرݨی آکھیا میݙا روزہ ہے ، میں آکھیے ول افطاری میں کنے کرو ہا ، اوں آکھیے کائنا،میں آکھیے تُساں میں کنے افطاری کیوں نیوے کریندے ؟ فقیرݨی جواب ݙتے سارے جڳ کنوں افطاری کریساں تئیں کنوں نہ کریساں۔

حوالہ

کتاب: نِبَھو دی  ٻوٹی، مصنف: عبداللطیف بھٹی، ناشر :جھوک پبلشرز ملتان