پنج پُھلاں دی حکایت

محترم رفعت عباس سئیں دی کتاب

’’ کنجیاں دا گچھا ‘‘ وچوں حکایت

(پنج پُھلاں دی حکایت)

اُنہاں پنج پُھلاں جنگل دے دیوتا کوں ارداس کیتی اوہ پکھی بنڑنا چاہندے ہِن ' جنگل دا دیوتا اگوں مسکیا اجازت اُنہاں کوں مِل گئی ' اوہ رتے پھُل , پکھی اُتھاہیں بنڑ گئے ' اوہ ٹنگلی اُتوں آُڈیے ڈوجھی ہک ٹنگلی اُتے ونج بیٹھے ' رنگ اُنہاں دا گُوڑھا رَتا چُنجھ وچ نیلی ہک جھال ہئی

اُنہاں سارا جنگل ڈِٹھا دریا تانڑیں وستی تانڑیں گئے ' بیڑیاں , مچھیرے ,جھوپڑیاں مکان , تریمتیں مردیں دی بِھیڑ , بالیں دیاں کھیڈاں , گلی چوک بزار , بوہے تاکڑیاں ویڑھے چبارے چجھے , تنڑانواں تے سُکدے کپڑے رنگلے اُنہاں پہلی وار ڈِٹھے ' اوہ پہلی وار بئے کہیں درخت آُتے بیٹھے کندھی اُتے لتھے ' دانڑا اُنہاں چُگیا پانڑیں اُنہاں پیتا ' نماشاں تانڑیں جنگل اپنڑے ول آئے ' ہولے ہولے آلھنڑا اُنہاں پاتا تے روز دی حیاتی دے ہیلک تھیونڑ پئے گئے ' ودھیے پَھلیے تے ڈھیر سارے پکھی اوہ تھی گئے

مُد پِچھوں جنگل دا دیوتا وت اُنہاں کوں ٹکریا ' انہاں وت ارداس کیتی جو مچھی بنڑ دریا وچ اوہ رہونڑ چاہندن ' دیوتا آکھیا " تہاڈی ایں سِک بارے پانڑیاں دے دیوتا دی موکل وی چاہیدی اے , میں اوندے نال گالھ کریساں " ڈوجھے ڈینہ انہاں کوں پکھی توں مچھی بنڑن دی موکل ڈہیج گئی ' اوہ دریا وچ رتی ہک مچھی چمکدے چانیاں والی بنڑ گئے ' ایہ بھانویں پُھل یا پکھی ہوونڑ توں وکھرا ہک دھیان ہئی ' دریا دی اپنڑی ہک دنیا وچ مچھی دی الہامی ہک ذات دی جھال اُنہاں لدھی ' اُنہاں کوں لگیا اوہ ازل تے ابد دے وچکار کتھاہیں اصل مقام تے پُج گئے ہِن ' اُنہاں جانڑیا ایہ مچھی ہوونڑ بھیت دے وچوں تھی کر لنگھنڑ ہِے ' پانڑی وچوں سِجھ کوں چندر کوں ماہنڑو کوں ڈیکھنڑ کہیں اکھ دی اُتم ڈکھالی ہِے

مچھی تے پانڑی دے زمانیاں وچوں ہک ڈینہ اُنہاں کو ں جنگل دی خوشو آئی ' اوہے پُھل پرانڑے نِسرے ' اُنہاں کوں ایں رتے اپنڑے رنگ وچ اوہو ونڑ قدیمی یاد آیا 'اُنہاں ولدا پُھل بنڑن دا سوچیا پر اُنہاں ہنڑ مچھی دی جُون وچ ہنڈنڑا ہا ' دیوتاواں دا زمانہ گزر گیا ہا۔