ٻی ڳالھ سُݨی

یار ! ٻی ڳالھ سُݨی؟ مَیں ہک اِی کائنی سُݨی ٻی وَت کِتھوں سُݨ گھدی ہَم ؟ اچھا سُݨ تاں سہی میکوں ہک ڳالھ سمجھ نی اَمدی ‘ واہ بھئی ! واہ وَل تاں وَݙا سیاݨا تھیوں ۔ کیا مطلب۔؟

مطلب ایہ جوتیکوں ٻیاں سبھے ڳالھیں سمجھ اَمدیّن تے چھڑی ہک ڳالھ پلے نی پمدی ‘ ایہ وَت کئیں آکھیئے؟ تئیں آ پ تاں آکھیئے ہُݨ ‘ مَیں ایہ تاں کائنی آکھیا جو میکوں سبھے ڳالھیں سمجھ اَمدِین تے چھڑی ہک ڳالھ سمجھ نی اَمدی ‘ جیرھی ڳالھ تئیں کنوں پُچھݨی ہئی او تاں تئیں سُݨی کائنی ۔ میݙی ڳالھ اَدھ اِچ ٹُک تے ایئیں لُڑھ مَارَݨ پئے ڳیں ۔ ٻڑدھک مارݨ پئے ڳیں ‘ اچھا تاں مَیں تیݙے لیکھے لُڑھ مرینداں ‘ لٻاڑی آں !میں کݙاں آکھیئے ؟ ایہ ہُݨ تاں آکھی جو مَیں ٻڑدھک گھت ݙتی اے ‘ لُڑھ مَارݨ پئے ڳیاں ‘ آکھ تے مُکریا اِی ویندیں؟

ووئے بھلے لوک آ ! میݙا سئیں آکھݨ دا مطلب او کائناں ہا‘ جیرھا توں ڄاتی ٻیٹھیں ‘ ہِیں کوئی اصلوں زور آور بندہ ۔ کیا آکھی؟! مَیں زور آور آں؟ کہیں زور آوری کیتی ہِم ؟۔ کیہاں ݙڈھپ کیتم تئیں نال؟ زور آوری تے ݙڈھپ وَت توں کیا کریسیں ‘ ہِیں کیا جوڳا؟ اَچھا تئیں میکوںایجھا ہیݨاں ڄاتے جو مَیں کہیں لیکھے اِی کائنی؟ نہ بابا ! نہ تیکوں کون ہیݨاں آہدے ‘ توں تاں وَݙا حاتو خان ایں ؟ ہر لیکھے ݙاڈھا اِیں‘ مَن ڳیاں ایہ ݙیکھ کن پکڑی ٻیٹھاں؟ ایہ میݙے ہتھیں ٻدھیں ݙے ݙیکھ تے ٹَل وَنڄ معافی ݙے ۔ نا میکوں اے ݙسا مَیں کوئی پِنݨاں ہاں جو توں مَیں کنوں ہتھ ٻدھ تے جان پیا چُھڑویندیں؟ تُوباںتوباں مَلُوم تھیندے ‘ تیݙی مَت اصلوں پُٹھی اے‘ آکھو کجھ اڳوں اوندا مطلب کجھ کڈھی ٻیٹھا ہوندیں۔

واہ وے وݙا سیاݨا سِدھی مَت آلا ‘ ایہ ہُݨ اَساں پُٹھی مَت آلے تھی ڳیسے؟ تے جوان سینڑھپ دے ترنگڑ سِر تے چَئی وَدّے ۔ووئے میݙی توباں ‘ توں تاں کوئی ڳیڑی ڳویڑی بندہ اِیں ۔ ٻے دی ڳالھ پوری تھیوݨ نِوی ݙیندا ‘ ایئیں اڄائی دیاں انڈیاں مَارݨ پَے ویندیں ‘ اچھا مَیں ڳیڑی ڳویڑی بندہ آں؟ اَڄائی دیاں انڈیاں مَرینداں ؟ میکوں ایہ ݙسا جو اَلاوݨ دا لل لِکھݨ ایہو سکھیں؟ تئیں جہے بندے نال کیا ڳالھ مُہاڑ کریجے؟ کیا ݙکھ سُکھ ونڈیجے‘ تے کہیں ٻٹ کڑاک مَریجے؟۔

مَیں آیا ہَم جو کئی لحظہ تئیں کنے ٻہہ تے ٻٹاں مریساں ‘ روح وندلیساں‘ تئیں آوَݨ سَیتی اَوازار چا کیتے ‘ اپݨی مَارݨ پے ڳیں ‘ چیتا چُڳ چاتی ‘ مَیں ہُݨ وینداں اَبّا سئیں وَل اَئے ہوسن‘ تیݙے اَبّا سئیں گھر کائنی وَلیئے ۔ ہسپتال وَنڄ پُنِن ۔ ایہ توں کیا پیا اَکھیندیں؟ تیکوں کئیں ݙسائے؟ تیݙے بھرا دا ٹیلی فون آیا ہَا ۔ جو سکول دے ٻاہروں لنگھدیں ہوئیں ہک چُھوہر بھڄ تے اڳوں آ ڳیا ہا‘ اونکوں بچیندیں ہوئیں موٹر سائیکل کندھی نال وَنڄ لڳی اے ‘ تیݙے اَبّا سئیں چوَیّن سڑک تے وَنڄ ڈھٹہن تے ٹانگے تلوں آ تے لتڑیج ڳن‘شئیت ہک ݙوں پسلیاں وی تُرٹ ڳیاں ہینے ‘ تیݙے بھرا آکھیا جو اَدا اوݙاہیں لنگھ اَئے ‘ اونکوں آوَݨ سیتی ݙسا ݙیو تے ہوݨیں ہُݨیں ہسپتال پٹھو ‘ وَل تئیں آوَݨ سیتی میکوں کیوں نی چِتایا‘ میں تاں تیکوں چِتاوݨ کیتے آکھیا ہَم جو ٻی ڳالھ سُݨی؟ پر تئیں تاں ہک اِی نیں سُݨی ؟ ٻی کتھوں سُݨیں ہا‘ اچھا ہُݨ نواں خرخسہ نہ ڳنڈھ ‘ چیٹھ کر ہسپتال پُڄ مَیں وی اَمدا پیاں‘ اللہ کرے خیر ہووے۔

سنوار 13؍اپریل 1992ء

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان