ٹُکر دا گھراں

سونہارا خان آپݨی ڈھیر تعلیم واسطے لہور لڳا ڳیا۔ لہور ونڄ کے وی او اپݨی ریت پریت، دید لحاظ نہ بُھلیا۔ غریبیں نال محبت ہمدردی تے بھال سنبھال کر تے او خوش تھیندا ہا۔ پِچھوں آپݨی اوستی وچ او ہک وݙے پیو دا پُتر ہا۔ پیو دا دیرہ دماماں چلدا اڳوں ہمباہ تے پِچھوں گھر ہا۔ گھر کیا ہئی ہک بنگلہ ہا۔ نوک رچاکر منجھیں ڳوئی، ہمبا دی روݨق ہَن۔ کجھ نوکر ݙینھ دا کم کار کر کے اپݨے گھریں کوں ول ویندے ہن اتے کجھ ہمباہ تے پکے پکے ٹِکدے ہن ۔ مال ڈھانڈھئیں دی حفاظت ، چوری چکاری تے آئے ڳئید ی سنبھال لہوݨ واسطے نوکر چھ چھ مہینے وی ہمباہ تے ٹکیئے راہندے ہَن تے عید دے عید اپݨے گھر دوں چکر لا امدے ہن۔ اناہئیں نوکریں وچوں ہک پراݨاں نوکر ݙاݙے دے ویلھے توں اڄ تائیں ہا پیا۔  جیکوں سوہناراں خان چُمبڑدے  چاچا آہدا ہا۔ چمبڑ ٻلپݨ وچ چاچے سونہارو خان کوں اپݨی ڈھاک تے کھݙا لیا ہا ، سونہاڑو خان کوں بزار وچوں روزانہ شئے کھوا امدا ہا۔  چمبڑ چاچا کݙانہیں چولا کائے ناں پاتا ہا۔ اوندے ڳل ہک پراݨی بنین تے منجھ اوندے لٹھے دی ہک منجھلی ہوندی ہئی ، ٻڈھا تھیوݨ دے باوجود او صحت مند ہا۔ ݙولے اوندے ٹوکے آلی مشین چھکݨ دی وجہ توں واٹویں ہَن۔ مضبوط اتنا ہا جو اوں ہک دفعہ گݙا کوں چٹا مار کے زمین توں پٹ گھدا ہا تے تکڑا لحظہ اونکوں چاتی کھڑا رہ ڳیا۔ ڈاݨیں دی اَڈھائی مݨ دی بوری کلہیں سِر تے چا گھندا ہا۔ او رنگ زیب خاں کوں چا چے چمبیڑو نال ݙاہڈھا پیار ہا۔ چاچے جمبیڑو دا اصلناں رحیم بخش ہا۔ جیڑھے کم کوں ہتھ پاوے ہا اونکوں مکمل کر تے چھڑیندا ہا جیندی وجہ نال سونہارو دے ݙاݙے اوندا ناں چمبیڑو رکھیا ہا ۔ ہک دفعہ لہوروں واپس آیا کجھ ݙینھ گھر رہا اتے چاچے چمبیڑو کوں شام دی روٹی رُکھی کھمدا ݙٹھا تاں اوں چاچے چمبیڑون کنوں پُچھیا جو ’’رکھی روٹی ٻیٹھا کھمدئیں‘‘ چاچے چمبیڑو اجواب ݙتا، ’’ کائناں سئیں روٹی مانی کھادی ہِم ۔ او وی بھاڄی نال۔ او رنگ زب خان سوچیا ایں رُکھی روٹی کھادی اے اے ساݙی نموشی نئیں کرݨ چاہندا۔ اِیں واسطے اے سچ نئیں پیا ݙسیندا۔ اورنگ زیب خان گھروں آ تے پتہ کیتا جو چاچے چمبیڑو دی روٹی رُکھی ہئی یا بھاڄی نال، تاں پتہ لڳا جو بھاڄی وی ہئی ، ݙوجھے ݙینھ ول اوں چاچے چمبیڑو کو رُکھی روٹی کھمدے ݙٹھا تاں اونکوں تشویش تھئی جو چاچے چمبیڑو کوں روز رکھی روٹی مِلدی اے گھر ونڄ تے اورنگ زیب خان ، گھر دی نکڑاݨی کوںہدایت کیتی جو تساں چاچے چمبیڑو کو جیکر بھاڄی روز بھجیندے وی ہو تاں بھاڄی ودھا چھوڑو کیوں جو چھیکڑی روٹی ݙو ڑوٹیاںرُکھیاں ناں کھاوے۔ تریجھے ݙینھ اورنگزیب خان ، چاچے چمبیڑو دی روٹی ودھیئے ہوئی بھاڄی سودھی آپ خود پڄائی تے چاچے چمبیڑوں کوں روٹی کھمدیں کلھا چھوڑ ݙتا تاں جو چاچا چمبیڑو روٹی کھاندیں شرم محسوس ناں کرے ۔ اے چاچا روٹی کھل تے کھاوے ۔ تھوڑی دیر بعد اورنگ زیب خان واپس آیا تاں چاچے کوں چھیکڑی روٹی ول رُکھی کھمدیں ہوئیں ݙٹھا تاںچاچے چمبیڑو کنوں پچھیا کیوں چھیکڑی روٹی رُکھی کھمدا ٻیٹھیں؟ اڄ تاں بھاڄی ٻہوں ساری ہئی۔ چاچے چمبیڑو ولدا ݙتا۔ ’’ اورنگ زیب خان ‘‘ بھاڄی تاں روز ای پوری ہوندی ہے میں خود اینویں کریندا جو ݙو چار گِھراں جیڑھے وی لائے چس دے لائے باقی بھانویں رُکھے ہوون پئے۔

حوالہ

کتاب: نِبَھو دی  ٻوٹی، مصنف: عبداللطیف بھٹی، ناشر :جھوک پبلشرز ملتان