ویلے دی نماز

اسیݙے گھر دا ماحول دینی ہا ،ابا سئیں  سویلے اُٹھدے ہَن پر نانا سئیں  ہنائیں  توں  وی پہلے ، نِکے لا ݙینھ دا ݙاݙکے پاسے تے رات دا نانکے پاسے ہوندا ہم ، نانا سئیں  پرہ باکھ ویلے اُٹھدے ہَن ، اسُورویلے بانگ ݙیندے ہَن ۔ نماز ویلے جماعت کٹھی تھی ویندی ہئی ، نماز پڑھیندے ہَن ۔ کہیں  ویلے واعظ وی کریندے ہَن تے نانا سئیں  وقت تے نماز پڑھݨ دی تاکید کریندے ہن تے آکھدے ہَن تے ویلے دی نماز تے کویلے دیاں  ٹکراں  ۔ سجھ اُبھار کوں  درس شروع تھی تے کاناں  ݙینھ چڑھدے تئیں  موکل مل ویندی ہئی ۔ ݙوپہرا کرݨ دے بعد ظہر، عصردی نماز تھیندی ہئی ۔ ݙینھ لاٹ پلاٹاں  تھیوݨ پئے ویندا ہا ، نماشاں  کوں  مغرب پڑھیندی ہئی ،عشاء دی نماز دے ویلے کوں  کفتاں  و ی اَکھیندے ہَن ،ڈھلدی رات تئیں  قصے تھیندے ہَن ،سیالے دی مد کوں  رات وݙی تھیندی اے،ہُݨ وی نینگر ویلہ ونڄاوݨ کیتے موبائل کوں  زیادہ وقت ݙیندن تے ویلے سر نماز پڑھݨ دی کوشش نی کریندے۔وستی دے وݙے نمازاں  وی پڑھدے ہَن تے رڑھ واہی وی کریندے ہَن ۔ پاݨی دے وارے مقررہَن، اَڄ ایندا ، کل ایندا ،پرسوں  تے ترسوں  فلاݨے دا۔رڑھ راکھی ءِچ برکت ہوندی ہئی ۔بیماریں دا ناں  کائنا ہوندا ہا۔کݨک رَہاوݨ آلے نالی وی کریندے ہَن ، کور چھٹ تے گپ چَھٹ وی تھیندی ہئی ۔

حوالہ

کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان