وکھری شاعری

ڈٌو (2) ڈوہڑے

چن یاد کھڑن اڄاں نئیں وسریے جݙاں خان توں نین روائے ہَن... سارے شہر دے لوکاں تکیا ہئی ٻہوں دیر تئیں روندے راے ہَن... ہاوی بے تکیائی دی حد کیتی ٻہوں اوکھے وقت لنگھائے ہَن....

میݙے ہاں تیں راوتؔ نقش کھڑن جیڑھے تئیں الفاظ الائے ہَن.....

ہر گاہل تیݙی ریہا سݨدا ہم میں منہ کوں جندرے لائے ہَن...

آپیں رب ڄاݨے تے توں ڄاݨے ہتھ اُٹھ اسمان دو ڳئے ہَن...

بھر بھر ݙسکیاں اکھیں بند کرکے ٹھڈے ساہ نکلدے راے ہَن...

میݙے راوتؔ خان دو خیر ہووے بے ساختہ لب چُل پئے ہَن.....

                    راوتؔ قیصراݨی

🍃🌿🌺🌷🌹 د_وار نال اینویں تھۓ د_وار بیٹھے ہیں تیڈی طلب وی اساں جینویں ہار بیٹھے ہیں

ولھیٹ گۓ کوئ عجب شور تہہ بزاری دا جے گھر وی ھوووں تاں لگدے بزار بیٹھے ہیں

کوئ خیال سدا نال نال رہ ویندے اساں کلھیپ دیاں قیداں گذار بیٹھے ہیں

عجیب اندھی انا ہے ملنڑ توں رہ گۓ ہیں اے کینجھی ریت دی کندھ اے اسار بیٹھے ہیں

عجیب رنگ دے اروار پیش گۓ ہن اساں جو پار دا ھک یار دھار بیٹھے ہیں

طلب تاں خیال دی لک چھپ توں باز نئیں آندی ھزار وار اساں در وی مار بیٹھے ہیں

نہ سک 'ستی نہ میڈی جان جاگ بھل گئ اے بس اتنا تھۓ تیڈی عادت وسار بیٹھے ہیں

کڈی تاں لہندی ھوئ شام ول ڈکھا ساکوں اساں وی زلف تیڈی دے زوار بیٹھے ہیں

" درشن "

میں تیڈا منتظر ھاں مدامیں کنوں

اے تلا نئیں رسیندا غلامیں کنوں

سجھ سلامت کھڑے بلب بلدے کھڑن کتنے بے خوف ھن شہر شامیں کنوں

خیر تھیوے سخی وقت ڈیوݨ لگے زھر دے ذائقے خوش کلامیں کنوں

کے تلے تئیں نویں نسل حاصل کرے ھر برا مشورہ نیک نامیں کنوں

مفلسی ھنڑ حویلی تے پہرے نا ڈے تھک چکے ھیں اساں احترامیں کنوں

سچ الاونڑ دے عوض ملے جے قدر دار بہتر ھے سارے مقامیں کنوں

ھتھ قلم تھئے تاں خادم خدا جی چھڑائے جی حضوری کنوں ست سلامیں کنوں

مصطفے خادم

غزل

اچݨ چیتی جو ہم پوتھی پھلوری سال پہلے دی بݨی تیڋی محبت ہئی میموری سال پہلے دی

مدت دے بعد دل کوں دھڑکدا واپس ڋٹھے جاہ تے ولے واپس جیویں تھی ڳئی کئی چوری سال پہلے دی

نویں کوئل دی کو کو ھے نہ نغمہ خوانی بلبل دی ایویں ہئی چندر دی سک اچ چکوری سال پہلے دی

پڑھݨ تے پتہ لڳے پیا جو تھئی کتنا پراݨی اے لکھی ہوئی ہک غزل نویں نکوری سال پہلے دی

تیڋی ایں اہل ترسی وچ تیڋا کئی رولا شامل ھے اے نینگر ہئی نتاں چھوری ندوری سال پہلے دی

کتی تلخیں دی تلچھٹ ھے میکوں برداش کرݨی پئی تیں بس آصف ھے بس ہک ڳالھ ٹوری سال پہلے دی

جاویدآصف مظہر حسین دی اتم شاعری۔۔

ساہ نکلے تاں میڈیاں اکھیں کہیں اندھے کوں چا ڈیواہے اے وی آکھ چھوڑاہے رنگاں بھری دنیا ڈیکھیں ڈکھاں والے نقش نہ ڈیکھیں ایں کراہے۔۔۔۔۔۔! کجھ لنگاں دی کیری سندھو دے وچ لوڑھ چھوڑاہے کجھ کوں وادی اندر بھوئیں کوں سانبھ ڈیواہے کجھ کوں گجھاں کھاون اسماناں تیں اڈدیں چس وی ڈاڈھی آسی۔۔ Mazhar Hussain غریبی او ناگ اے جیندا منتر سونے دی سِل تے لکھا ویندے غریب دی اکھ اچ خوابیں دا جنگل تھیندے تے کوئی ٻوٹا پَھل نی چیندا غریبی او دریا اے جیندے تل اچ ریت وہندی اے غریبی او بیل اے جیندے اتے بُکھ دے گُچھے لڳدن غریبی او تنور اے جتھاں ھݙیاں دا ٻالنڑ ٻلدے تے روٹی ول وی نی پکدی غریبی او کھیت اے جیندی فصل پکݨ توں پہلے ہالی دےبدن دی کھاد منگدی اے

(سید اختر عباس) غزل

مل دے دھوں جیرھی آلودگی رادھی ھے ساول چھٹ تے اساں زندگی رادھی ھے

تیݙے ساہ دی مہک ضرورت پئی اے تاں میں اگواڑ تے انت چنبیلی رادھی ھے

بے گھر تھیندے پکھی آنھݨے جوڑ سڳن میں ایں سوچ تے گھر اچ ٹالھی رادھی ھے

ہار اپݨی کوں اتنا وی نہ ہاں کوں لا گودا تیݙی ہار تاں تیݙی رادھی ھے

تل دئیں چڑیاں کوں وی چوڳا لوڑھ ہوسی نال کپاہ دے میں کجھ ٻاجھری رادھی ھے

جاویدآصف نویں مجموعہ کلام وچوں ہک غزل

نال محبتیں میں بھرجائی کوں بھیݨ کریساں اوپری دھی کوں گھر اپݨے دی سئیݨ کریساں

میں تیڋی مستانی آکھ تے غزلاں لکھساں میں وسبے دی غربت تے وی ویݨ کریساں

میں نہ کہیں وزبر کوں حق آکھݨ توں چکساں میں ہر پتھر دل کوں ہک ڋینہہ میݨ کریساں

پڑھ بسم اللہ پیار تیڋے دا کھیر ڄویساں اپݨا ساہ ساہ اوندی یار سبیݨ کریساں

کہیں مجبوری جے کر کئی نشہ کروایا دل کوں تیڋی آصف ڈھول نشیݨ کریساں

جاوید آصف غزل پتے کیندا کر تے حیا رُکی کھڑی اے فجریں کراؤ ُ دی ہوا رُکی کھڑی اے

لگدے جو شاہ دی سواری پئی اے لنگھدی ہر پاسوں خلق خُدا رُکی کھڑی اے

دم پیا ڈیندا اے مریض ایمبولینس اچ جتھ جیرھی شے ھے اوہا رُکی کھڑی اے

کہیں تاں خطا میڈی روکیا اوندا راہ اے عرشاں توں اُر تے دعا رُکی کھڑی اے

کہیں ڈتے آنھے اتے کہیں وُنڑیا جال اے کر جیں تے فوج وِسا رُکی کھڑی اے جاویدآصف اونکوں آپ توں کیویں رخصت کراں ہا

دل توں اوندا کیں احساس نکھیڑاں ہا

چنڳا تھیا او میکوں ڋس تے کائنی ڳیا

میں ناخن توں کیویں ماس نکھیڑاں ہا

جاویدآصف غزل

مونجھیں دے گھر ڈریندن

تانگیں دے در ڈریندن

دنیاں دا خؤف بھا لا

اپڑیں اندر ڈریندن

وصلء وصال تئیں اے

نت دے ھجر ڈریندن

الفت عجیب گھونڑء

ایندے اثر ڈریندن

خاب ءن تاں چینڑاں چینڑاں

نندریں کوں ڈر ڈریندن

ھنجء تاں ھے مسافر

ھنج دے سفر ڈریندن

 ھنج کوں وداع کریندیں

پپلیں دے پر ڈریندن

وقتء تاں پل صراطء

ڈھلدے پھر ڈریندن

احسن ناں ڈینھ ڈھلے ھا

شامیں دے شر ڈریندن

عزیز اکبر احسن

محبت دا قدر کرڑیں مسلسل میڈی قامت سفر کرڑیں مسلسل

تیڈی دوزخ دا ڈر نیندے حیاتی غریبی وی حشر کرڑیں مسلسل

میڈا آسنڑھےکہیں بادل دےوات اچ نناوییں تے گزر کرڑیں مسلسل

تو نیئں ملدا تاں ڈکھ ملدے ہمیشہ تیڈے مونجھیں قہر کرڑیں مسلسل

پہاڑیں نال جو یاریاں بنڑئے نیں تئیں وی خودکوں پتھرکرڑیں مسلسل

میں وی دانش سروں اعتبار کرڑیں تئیں وی یارا چکر کرڑیں مسلسل

              اسحاق دانش

پورھیت: رمضان ارائیں

اوکھا راہ ھے اوکھے تھیسوں ۔۔۔

اوپری جھا ھے اوکھے تھیسوں ۔۔۔

عشق دی گلی ظالم لوک ھن ۔۔۔

بلدی بھا ھے اوکھے تھیسوں ۔۔۔

کوڑے وعدے کوڑے لاھرے ۔۔۔

ڈھیر گناہ ھے اوکھے تھیسوں ۔۔۔

بھک تے بھانڑے شام دا ویلا ۔۔۔

سندھ کوں ڈاھا ھے اوکھے تھیسوں ۔۔۔

ایں وستی کوں چھوڑ ڈے ساغر ۔۔۔

لوک خدا ھے اوکھے تھیسوں ۔۔۔

       شاعر ملک امتیاز ساغر

اے وقت بلکل وٹیج گیا ہے

           درخت  بڈھڑا  پٹیج   گیا    ہے

قلم کلھیپے دی ہمسفر ہئی

جو لحظہ لحظہ لکھیج  گیا ہے

             کتاب زندگی جو تھئی پرانڑی
             تاں ورقہ ورقہ پڑیج  گیا  ہے

ہا رنگیں بھریا جو ساہ دا جوڑا بس ان سوایا ہنڈیج گیا ہے

            امیر لوکیں دی بھیڑ  دے  وچ
            غریب عارض دھپھیج  گیا  ہے
                   
                     سجاد عارض

روندیں کھلدیں اپݨا وقت گزاری رکھدے ساہویں نال حیاتی دی جنگ جاری رکھدے

ہیݨے اپݨی کاوڑ کہیں تے مارݨی تاں ھے ہیݨا اپݨے منہ تے چاٹاں ماری رکھدے

او لوکیں دا حق کھاندیں وی دیر نی لیندا او رمضان دے روزے وی ہر واری رکھدے

پکھیں سانگ بندوق رکھیندے اپݨے مونڈھے وݨیں سانگ ہمیشہ ہتھیں آری رکھدے

جاویدآصف ہِیر دے جــــے کر پِیار تے ماتم نئی بَنڑدا اپنڑے دِل دِی ! ہار تـــــے ماتم نئی بَنڑدا

ہِنڑاں ہر شئے ہار تــے چُپ ہے جے کر تاں ڈاڈھے دے اَخـــتِیار تـــے ماتم نئی بَنڑدا

اُوں تاں کُـــمبہ قرض ڈِتا ہــــے رَب کوں جَــــــنت دے سَردار تـــے ماتم نئی بنڑدا

تیکوں جــے کر عِشق نئی تِھیا اَجاں تئیں رانجھے دِی دَربار تــــــــے ماتم نئی بَنڑدا

ماتم کر تُوں ہِیر سِـــــــیال دِی قِسمت دا قیّدو دے کِردار تـــــــــــے ماتم نئی بَنڑدا

سَچ ہے راسبؔ کَرنڑی دی اِتھ بَھرنڑی ہئی چا ہُنڑ اپنڑی بار تــــــــــــے ماتم نئی بَنڑدا

Shahid Rasib کوئی رُت وی ھووے ایں پنڑیال پووے ، تیڈی مونجھ دا 'پھل کمانڑاں نہ تھیوے طلب تاں میڈی جان ! بے انت تھل اے ، طلب دا کتھئیں وی ٹکانڑاں نہ تھیوے

میکوں تانگھ تاوے میکوںسک ستاوے میکوں 'ہس ھنڈاوے میکوں چپ نہ آوے میڈے مونھ توں شالا نہ کوئ حرف جاوے جے تیڈے لباں لمس ہانڑاں نہ تھیوے

میں جاگاں تاں جیندیں تیڈے نین پانواں ، سماں تاں نہ او تئیں سروں چین پانواں جڈاں تئیں تیڈی مونجھ لولیاں نہ ڈیوے تے جے تئیں تیڈی بانہہ سرہانڑاں نہ تھیوے

توں ہر نال ریتاں 'کریتاں نبھانویں میکوں صرف اپنڑیں رضا تیں ھنڈانویں جڈاں جھات پانویں نویں رنگ لانویں تیڈا رنگ کوئ وی پرانڑاں نہ تھیوے

میڈا دل د_وانہ اے کملا اے گالھا کتھئیں تاں میڈا ڈکھ وی سمجھے ہا شالا مگر تیکوں 'بھل کے اے جیونڑ دی سوچے اے دل اے تلا وی سیانڑاں نہ تھیوے

بھلا کون شاھد او شاعر او پاگل او روگی او جوگی دعائیں کریندا اے تھی وی نئیں سگدا ، تیڈے نانویں لگدا فقیریں دے وانگوں نمانڑاں نہ تھیوے

" عزیز شاھد "@@@@@ڈوہڑا

میں خواب ڈٹھا ہا پنجرے وچ تعبیر فضا وچ رہ گئ ہے

میڈے ہاں دئیں گرم ہواڑیں دی تاثیر ہوا وچ رہ گئ ہے

کئ آہ دی لیر اسمان تے گئ کئ لیر خلا وچ رہ گئ ہے

ناشاد سوآ وی ساڑ گھتئے کوئی چنڑگ سوآ وچ رہ گئ ہے جمشیدناشاد غزل

آبشاریں دی موج اچ  دلربا ٹکریا ہے 

گنج مخفی وچ خود کوں چھپا ٹکریا ہے نور دے جامے وچ لا دے وانگوں ہا عشق اے یار وچ خدا ٹکریا ہے اوکوں شیشے دے وانگ ڈیٹھا ہے جیرا کل تائیں چہرہ لکا. ٹکریا ہے جیندے عشق اچ عالم فنا تھی گئے اوہو بلہھے شاہ دی بقا ٹکریا ہے اساں تسبح دے نال دل پھیر چھوڑیا ہے تہوں ترٹے قلب اچ زین مرشد آ ٹکریا ہے بندہ کبریا زین عشرت لغاری