وَل اِی تݙ کیتی وَدِن

مُنشی مُک مُکا رات اساں کنے ہا ‘ گزری وہاݨی کوں یاد کریندیں ‘ کُوڑ کُٹیندیں چِرک تھی ڳیا‘ وِلھ اِچ ٻیٹھے ہاسے ‘ سِی لڳدا پیا ہا پر اُونکوں پَرواہ کائناں ہئی‘ موج اِچ ہا تے موج اِچ ہووݨ سببوں ٹھڈوار دی اَسیس نہ پی تھیندی ہَس ‘ آکھیومِس ’’تریڑ‘‘ پَمدی پی اے‘ اُٹھی ڄل سُنمھوں ۔ اَکھیندے:

اُوندیاں ٹھڈڑیاں وائیں وی خُرّم

ساڑِن جینویں ککَرّ ’’پالا‘‘

اُوندا یاد آوݨ ہَس تے وَل ایئیں آکھ کلہوٹی دی اَیݨ کُھل پی ۔ اُونویں وی خُرمؔ مُنشی دا مَن بھاوݨاں شاعر اے ۔ یار! توں میکوں نہ ہٹکیا کر۔ پیوݨ کنوں باز نِمھی اَمدا تئیں کنوں آوݨ کنوں وی نی رہندا ‘ پی تے تیݙے نال آ ٻہنداں تاں بیشُم تھیندن ‘ آکھداں توں اِی سچ ایں پر خُرمؔ سئیں آکھیے!

مِٹی تھی تے کئی ݙینہ جی ݙیکھ ٹکر لڳسیا ‘ اُچّا تھی ݙیکھ ٹکراں تاں ٻہوں ماریاں ہینیں یارا! ذری شراب تاں پی ݙیکھ

لیکھاں وچ ہِم لکھیا خدا نے

جو دم جی ‘ رَہ وِچ میخانے

لِکھتاں ہوندیاں پوریاں تھیون

مُلاّں مَیں تے کڈھے آنہے

ہا سَچّوں تئیں کلھ ٻڈھیں تے ٻڈھیپے بارے لِکھت لکھی ۔ او کݙاہیں پڑھی؟ یا سُݨی؟ مَیں آہیںاِچ سِر لوݙیا تے آکھیا ‘ پڑھی وی ہے سُݨی وی ہے پر پوری یاد کائنی ‘ مُنشی آکھیا میکوں سبھو یاد اے سُݨاواں ۔ اساں آکھیا! جی بسم اللہ ‘ اوندی زبان وِلھڑدی پئی ہئی پر چیتا جھاہ تے ہَس ‘ آکھدے سُݨ مِٹی دی کندھ ‘ خرمؔ سئیں آکھیئے تے واہ جو آکھیے۔

یارو ! ٻڈھیپا آ ڳیا

ہنوساں دا ٻوٹا چا ڳیا

کھنگھاں گھتیے ہاں زاف کر

نزلیاں اَکھیں ݙند صاف کر

مَیں نی سُنڄاتا مَاف کر

اَکھیں کوں دَھاٻا آ ڳیا

خُشیاں اُوھے نہ او اُمَک

پوندی نہ ہئی جݙاں کہیں تے تک

ہُݨ اَپݨی جند توں وی ہِیں کک

سَندھ سَندھ ‘ ہِے سبھ چُھڑکا ڳیا

کِن ڳیاں او ساریاں ہُو ‘ ہَوائیں

مغزوں نِکل ڳیاں کھٹیاں چھائیں

ہُݨ چیل کُٻی کر کراہیں

ݙانگاں ہے ہِتھ پکڑا ڳیا

پَؤں پَؤں تے تُھݙے آندے ہِن

ہَتھ گوݙیاں تے رہندے ہِن

ٻڈھے نہ کہیں کوں بھاندے ہِن

خود پُتر! کر پاسا ڳیا

او کھیݙ کُݙ او چس کتھاں

او ٹاٻ او کِھل ہَس کِتھاں

او راڳ ‘ او کِن رس کِتھاں

’’خُشکیاں‘‘ ڳیاں ’’خُشکا‘‘ ڳیا

ݙندیں دی چس رَس چا ڳیا

کھاوَݨ پیوݨ دا ساہ ڳیا

مونہہ کوں بݨا کھولا ڳیا

کر ݙاڈھا بے مَزّا ڳیا

واچھیں توں لیلہوں وَہندیاں

ٻولاں تاں تُھکاں ڈھہندیاں

پَرے پَرے تھی ٻہندی آں

اُٹھدیں نِکل پُھوکا ڳیا

یار! ہک اَدھ شعر ٻیا ہوسے یاد نی پیا اَمدا ‘ مُنشی ٹھڈا ساہ بھریا ۔ چیتا اِی چَٹ تھیندا ویندے ‘ اساں آکھیا ایہ اِی ٻڈھیپا اے ‘ منشی آکھیا نہ ووئے نہ ٹِکا کر ٻہہ ‘ اَڄاں او نوبت نی اَئی تے نہ شالا رَب آنے ‘ جیرھے ایں نوبت تے پُنّے وَدِن تے وَل اِی تَݙ کیتی وَدِن او کیرھے سوہݨے وَدِے لڳدن۔

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان