وسیب دی عورت

عورت دے بغیر اے جہان مکمل کائنی ۔ عورت کوں ادب دے میدان اچ نال رلاوݨا پوسے ۔ عورت ٻہوں وݙی تخلیق کار ہوندی اے ۔ انسانی تخلیق اوندے وجود نال ہے تاں ول او ادب کیوں نی تخلیق کر سڳدی ۔ عورتاں سہرے لکھدین ، او سہرے ادب عالیہ دا حصہ ہِن ۔ انہاں سہریں دے وچ اساں آپ کھڑے ہوندوں ، اساݙا وسیب کھڑا ہوندے ، اساݙی زبان تے ثقافت کھڑی ہوندی اے ۔او سہرے کیا ہوندن در اصل او دعائیں ہوندن ۔ اساکوں وی عورت کوں برابر رتبہ ݙیوݨا پوسے ۔ سرائیکی قلم قبیلے دے لوک تریمتیں دی مدد کرن تے انہاں کوں ادب دے میدان اچ گھن آون ۔ جے اساں ایویں نہ کر سڳیوسے تاں ول وانجھے رہ ویسوں ۔ ہِک ہتھ نال تاڑی نی وڄدی ۔ ہِک ہِک اے ݙو یارھاں ہِن ۔ مرد تے عورت کوں رَلے رل تے نہ صرف ادبی محاذ بلکہ وسیب دے حق حقوق دے محاذ تے وی رلے رل تے جنگ لڑنی پوسے۔

حوالہ

کتاب: میݙی دھرتی، میݙے لوک ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان 2018ء