وات پَٹیسِن اِی تاں ……

ملوم تھیندے جواسیݙے اُتوں لتھے اَتے صدر اسحاق صَیب دے سِکی لدھے حاکم ویڑے تے وَیٻلے تھے وَدِن ‘ سُدھ سُرت وِنڄائی وَدِن ‘ ٻیا تاں کجھ ننھیں سُجدا بس لوکیں کوں خُش کرݨ کیتے نویں کنوں نویاں رِڳتاں کڈھی کھڑن‘ عوام کوں ٹِھڳالݨ کیتے ہوکے تے ہوکا کھڑے ݙیندن‘ اِیں کر ݙیسوں ‘ اُوں کر ݙیسوں ‘ ایہ تھی ویسے تے او تھی ویسے ‘ پَر تھیندا ایہ پے جو کُجھ اِی کائنی پیا تھیندا ‘ جے کُجھ تھیندا پے تاں ایہ تھیندا پے جو ہَر شئے دا مُل ݙینہوں ݙینہ وَدھدا ویندے ‘ کھاوَݨ پیوݨ دیاں شہئیں اِتی مہانگیاں تھی ڳن جو بزاریں اِچ تے ہٹیں تے ہنیں دانرخ پُچھ تے ‘ مُل سُݨ کراہیں بندے کوں بھنوالی آ ویندی اے ۔ بجلی تے ٹیلی فون دے ٻل ݙیکھݨ سَیتی ݙندوَݨ پئے ویندن ‘ اے تاں شہریں اِچ رَہݨ آلے ݙیہاڑی تے کم کار کرݨ تے ’’ٻدھل مَہوار تے رزق روزی کماوَݨ آلے پورھتیں دا حال اے ‘ رڑھ رہکی کرݨ آلے لوک اپݨی جھاہ تے اَک نِک اِن ‘ بِج ‘ کھاد تے چھݨکا آلیں دوائیں دا مُل ہِک ݙینہ کجھ ہوندے ٻے ݙینہ کجھ ‘ ایجنسیں آلے تے ہٹیں آلے بِج کھاد ‘ اَتے دوائیں دا منہ منگیا مُل ماٹھ گھِندن ۔ پر گھنِݨ آلے کوں اُت کھُت رہ ویندی اے جو اللہ ڄاݨے او جیرھا بِج ‘ جیرھی کھاد اَتے جیرھی دَوا گھدی ویندے او خالص تے اصلی وی ہے الاہِے کینھاں ؟ مُکدی ڳالھ ایہ ہے جو اپݨے ہݙ بھن تے اپݨا پگھر پاݨی کر کراہیں ‘ ݙینہ رات پورھیا کر تے ’’حق حلال‘‘ دی روزی کماوݨ آلا ہر بندہ ڳڑدھال اِچ اے ‘ کہیں لیکھے پوری نِسی پَمدی ‘ پر سمگلنگ کرݨ آلے ہیروئن وَیچݨ آلے‘ ہتھیار تے نشے آلیں شہیں دا وپار کرݨ آلے ‘ وپار اِچ بے ایمانی تے بلیک کرݨ آلے وݙے وݙے سیٹھ ساہوکار ‘ وڈھی گھنݨ آلے سرکاری افسر تے اہلکار ہنائیں دے ’’چَٹی دلال‘’ منہی دار تے رَسہ گیر اَڳے کنوں وَدھ تے ساوے سَوکھے اِن ‘ بے چِنتے اِن ‘ انہائیں کنوں پُچھ پرتیت کرݨ آلا کوئی کائنی ۔پُچھّے تاں کون پُچھے؟ پَابند پَلا پکڑے تاں کون پکڑے؟ اِیئیں آکھ اَڄ کلھ حکومت اِی انہائیں دی ہے۔

عام بندے نال ݙڈھپ تے ظلم ‘ اسلام دے ناں تے تھیندا پے ‘ پَر وݙے وَݙے مُلاں مُلواݨے تے پکھنڈی پیر‘ حاکمیں دے ہتھ دی ݙوئی بݨیے ہوئے ہِن‘ او سبھے کم تھیندے پِن جنہیں دے کرݨ کنوں اللہ تے اللہ دے سوہݨے رسول ہٹکیے‘ دین اسلام دی شریعت موجب جیرھا کم ’’وݙاگناہ ڳݨیندے‘ اوہو کم مُلک اِچ جتھاں کتھاں تھیندا پے ‘ حاکم اَتے سبھے وݙے لوک کریندے پِن ‘ پَر ایں پاسوں مُلاں مُلواݨے ڄاݨ کراہیں اَکھّیں نوٹیاں ہویاں ہِن ‘ مجال اے جو ہک لوظ اِی ہنائیں دے مونہہ اِچوں نِکلے‘ ایہ چھڑے کُفر دے فتوے لا تے لوکیں کوں آپت اِچ لڑاوݨ اِچ لڳے ہوئے ہن ‘ہُنائیں دے لیکھے ایہ وَݙی ڳالھ ہے جو حاکم اسلام دا ناں گھندن ‘ اَپݨے آپ کوں اسلام دے خادم ڳݨویندن کرتوت بھانویں کافریں آلے اِی کیوں نہ پے ہووِن ‘ مُلاں مُلواݨیں دے مَتھے تے ترِیڑ نہ آئوسے نہ وَت اُنہائیں دے مونہہ دے جندرے کُھلسِن ‘ وات پَٹیسِن اِی سہی تاں ‘ پُلا ‘ زردے تے حلوے نگھیرݨ کیتے پٹیسِن۔

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان