نذیر فیض امن شانتی میلہ

نزیر فیض امن سُکھ شانتی میلہ، میلہ رات دے تراۓ، وجے مُکا۔سنگت ڈاڈھے محبت پیار تے جوش و خروش دے نال آئی۔ہر پاسے دا مانڑوں آیا۔گوپانگ آئے بھنڈ آئے،جھبیل تے بزدار سب توں سویل آئے۔علی پور توں جوگی آیا بین بنا نانگیں متوں۔احمد پور توں بھٹی آیا پکھیں وانگوں بولے۔شادن لُنڈ توں تابش آیا۔جہرا منتک نال الاوے۔اکبر ملکانی آیا دِگا چا تے۔سنگت کوں سیاست دے گُر سمجھاوے۔آکھیُس برسی لفظ پامال شدہ ہے۔نواں ناں بنڑاؤ میلے دا لفظ وی شامل ہووے۔ملکانی سرکار دی آکھ تے اساں نواں نام ٹھہایا۔میلے دا ناں نزیر امن سُکھ شانتی میلہ بنڑایا۔میلے دے وچ پہلوں حمد و نعت سُر دے نال رزاق جھنڈیر پڑھی۔ہوندے پچھوں من بھاونڑاں نیگر ملک غلام عباس پاوں پاوں ڈینداں کُجھ کُجھ شرمیندا سٹیج تے آیا تے استاد فیض دی واہ جو غزل سُنڑایُس میلہ لُٹیُس۔ہر چیتا چکرایُس ایندے بعد تقریراں تھی گیاں جیندے وچ عاشق بزدار تے ظہور دھریجہ واہ سُخن الائے۔ساری سنگت کوں سرائیکی صوبے دے کئی نقتے سمجھائے۔کیندا ناں لکھاں ۔جہرا ہِک ناں چُکسی اوندی نال فقیر دی سنگت مُکسی۔میزبان استاد نزیر دے سارے پُتر وڈا فیصل نزیر دا ناں نشابر کھڑے۔طاہر مگسی کوں وی پُتر سمجھوں استاد وڈے دا۔باقی مگی دی برادری تے مگسی سارے شامل ہن.استاد نزیر دی شاعری شخصیت تے ہنیں دی مزاح نگاری مقررین دا خاص موضوع ہا۔میلے دی تفصیلی رپورٹ اخبار اِچ چھپویسوں۔ساریاں گالہیں لکھوں تاں فیس بک تے بدہضمی تھی ویسی۔ استاد دا ہک شعر لکھ تے گال مُکیندا پیاں۔

ڈھانڈھے جانڑ کوہیندا رہے گے ہر ویلہے دا وڈکا کھندے رہے گِن کُتے ساکوں ،رجدے رہے گِن کاں کندھیاں تے.

صوفی تاج گوپانگ