میرو

میرو شروع لا کنوں بھیݙاں چریندا ہا۔ تریہہ بھیݙاں تے ہِک مادی گݙا ۔ اوند اترکہ ہا۔ سویرے نال گھروں مال کڈھیندا ہا جنگل  والے پاسے سارا ݙینھ جنگل وچ تے شام کوں دیگر توں پہلے گھر واپس ول امدا ہا۔ ایہو ہوندی راند ہئی جیرھی پئی گزردی ہی۔ لیلا پھل وکدا تے آنہ ݙو آنے ہتھ لڳدے ہن نتاں ذونقی ۔ہر مہینے ݙو چار بھیݙاں ویا ضرور پمدیاں ہن۔ ایں طرحاں مال ودھدا گھٹدا رہے ویندا ہا ۔پچھوں گھر وچ ماء تے ٻڈھڑا پیو ہَس۔ جیرھے سارا ݙینھ گھر پے رہندے ہن۔

میرو عمراں دے چالھی سال ٹپیا ودا ہا ،شادی نہ تھئی ہس ۔ کہیں نال نہ دشمنی نہ جھیڑا بھلے مانس ہا۔ ڄیٹھ ہاڑ دے مہینے ہَن۔ اُکرس … گرمی… اَݨ کھٹ ، ہک ݙینھ تتی لُکھ وچ جنگل دے ہک درخت تلے مال ٻلہائی ٻیٹھا ہا تے آپ ہِک ڄالھ دا سہارا گھن ݙوہڑے پیا آہدا ہا۔ کیا ݙیہدے پَرے کنوں دھوڑ پئی اُݙدی اے ۔ یارو کہیں دھوڑ ہوسی؟ … کوئی پتہ نئیں۔ ذرا دیر تھئی تاں کیا ݙہدے ہِک جیپ دھوڑ مچائی امدی اے ، یکی تاں ہئی دُودِڑ دھوڑ تاں آپے تھیوݨی ہئی۔ چلو۔ خیر اے ۔ رستہ جو تھیا ۔ کݙاہیں کݙاہیں کوئی جیپ کوئی موٹر سائیکل کوئی ݙاند ، ریڑھی ٹپدی رہندی ہئی۔ فکر نہ لڳی۔ ہُݨ کیا تھیا جو اوہا جیپ میرو آلے پاسے سیدھا کیتی امدی اے ، میرو سمھجا جو میں کنوں یا پاݨی منگسی یا رستہ پُچھسی۔ آنوݨ ݙے جیپ کوں۔ منٹ نی لڳا جیپ میرو دے سر تے آ کھڑی تھئی۔ وِچوں ݙو گن مین پولیس وردی وچ ٻاہر نکھتے۔ میرو تے بندوقاں تاݨ کھڑے تے پُچھیا۔ کیا ناں ہے تیݙا؟ میرو ۔ ایںجواب ݙتا۔ گن مین اڳوں ودھ کے آرڈر ݙتا ہتھ اُتوں تے کر! میرو ہتھ اُتوں تے کھڑے کیتے۔ نال آکھیا مرو! کیا تھی ڳیوے۔ گن مینیں آکھیا۔ ویگن تے چڑھ۔ میرو آکھیا کیوں ؟ہک گن مین نیڑے تھی تے میرو کوں بندوق دا بٹ ماریا۔ آکھیس توں قاتِل ہَیں۔ میر وآکھیا کیندا قاتلَ میں تاں اڄ تک کُکِڑ نی کُٹھی ، تُساں اَہدو قاتِل؟ پولیس مین آکھیا پہلے ویگن تے چڑھ تیکوں ݙسیندوں۔ میرو آکھیا میں ڄلداں تے میݙیاں بھیݙاں رُل ویسین۔ اے تاں میکوں گھر پُڄانوݨ ݙیو۔ پولیس مین آکھیا بھیݙیں کوں بھاء لا۔ توں اشتہاری ہَیں۔ تیکوں سال کنوں عدالت سݙیندی پئی اے توں امدا نِوہی۔ توں قاتل ہیں۔ میرو کوں ویگن تے زورے نال چڑھا ݙتا ڳیا تے ݙو بھیݙاں وی ویگن وچ سٹ چھوڑیاں۔میرو پُچھیا کون قتل تھئے؟ پولیس والے ݙسیا پچھلے سال شینو گڈانی دا قتل تھیا ہا اوندا توں قاتل ہَیں۔ میر وآکھیا جیا جیا شینو قتل تھیا ہا ۔ پر او میݙ ایار ہا۔ میں تاں اونکوں قتل نی کیتا۔

پولیس والے تھاݨے پُڄ ڳئے اونکوں حوالات ڈھک ݙتا۔

پِچھوں دیگر تھئی مال نہ گھر ولیا۔ گھر فکر لڳی۔ ٻڈھڑے پیو جنگل دا رُخ کیتا۔ میر وتے مال دا پتہ کرݨ ٻڈھڑا اُتھاں کیا ݙہدے بھیݙاں بغیر چھیڑو دے ودئین۔ کوئی اِن تے کوئی اُن تے ۔ اَدھ پچدھیاں رُل ڳیاں تے باقی مال ٻڈھڑا گھر وَلا آیا۔ٻڈھڑا پریشان جو پتر کتھاں ہوسی۔ اڳلے ݙینھ ٻڈھڑے پیو ایݙوں اوݙوں پتہ کیتا ، کوئی میرو دا ݙسے ۔ نہ پتہ لڳا آخر ہک بندے ݙسیا جو کل پولیس دی ہِک ویگن آئی ودی ہئی۔ شیت او چا ڳے ہووِن۔ اݨ پھر، تے بے زر تے بے زور ٻڈھڑا تھاݨے کچہری دا رُخ کیتا۔ کوئی خبر نہ مِلی۔ کہیں خدا ترسی کیتی تے ݙسیا تاں پتہ لڳا او جیل پُڄ ڳئے۔ خرچے سانگے پنج چار بھیݙاں ویچیاں۔ پتہ لڳا جو شینو دا اصل قاتل سزا تھی چکا ہا۔ ایندا چھڑا ناں لکھوا ݙتا ڳیا ہا تے حالی تئیں اشتہاری تھیا ودّا ہا۔ اوندی ضمانت تھئی او ٻاہر آیا تے ہر مہینے اوندی پیشی پوندی کھڑی ہئی۔

باقی بچاں اٹھ ݙاہ بھیݙیں تے گزارا کرݨا پئے ڳیا۔ ہر مہینے لیلا پھل وکدا ہا تے او عدالت تے پیشی مطابق حاضری لویندا ہا ۔عدالت وِچ ٻیٹھے ریڈر کنوںانڳل جیݙی پرچی تے اڳلے مہینے دی پیشی دی تاریخ گھن ویندا ہا۔ ہوندی ہئی، اوں پرچی دے دے تلوں ہتھ ٹپا تے ویہہ روپے ݙیندا ہا آنوݨ ونڄݨ ویگن دا کرایہ تے اوں ݙینھ دے ݙوپہر دی کوئی روٹی پاݨی تے ہک کچہ لیلا لڳ ویندا ہا۔

پیشی اوں کئی نہ چکائی ہئی جو پہلے وی لا علمی دی وجہ توں ادھ مال ونڄائی کھڑا ہا۔ تے خواری ٻوݨی وچ تھی ہئی۔

ݙڈھ سال کنوں چھڑی ݙو انچ دی کچی پرچی ہر مہینے گھنݨ عدالت امدا ہا۔

شہر امدا ویندا کھڑا ہا۔ ہوٹلیں دے اڳوں لنگھدا ہا تاں چڑھیے پکے گوشت دی خوشبو مغز تے چڑھ ویندی ہَس۔ دل وچ اَہدا ہا یارو ایہو گوشت تاں کوئی قسمت والے کھمدے ہوسن۔ میں وی کݙاہیں چکھاں ہا۔

نیت کیتس جو ایں دفعہ گنجائش کر کے ہک ادھ پلیٹ ایں پیشی تے ضرور چکھساں۔

اڳلے مہینے پیشی بُھڳتا تے آیا ہک ہوٹل وچ پیہہ ڳیا۔ ہوٹل دے بیرے پُچھیا کیا کھوسیں۔ میر وآکھیا ہک ٻوڑ دی پلیٹ تے ترے روٹیاں آن ݙے تے پیسے چوکھے گھنسیں؟ بیرے آکھیا ݙڈھ سو لڳسیا۔ میرو اٹھی کھڑا تھیا آکھیس اینویں چنڳیں ودُّوں، ݙڈھ سو روپیہ وی ہوندے ادا؟

تریہہ روپے ݙیساں جے وارا آوی تاں آن ݙے نتاں میں وینداں بیرے آکھیا تریہہ روپے نال خشبو سنگھ گِھن۔ میرو بیرے کوں آکھیا بندے دا پُتر بݨ تریہہ روپے دے نال چھڑی خوشبو سنگھاں؟ پچھے توں ساری بازار کنوں پہلے تریہہ تریہہ روپے اُڳاڑ میں وی ݙینداں ساری بزار سنگھدی پئی اے۔ ساکوں تساں شہر والے پاڳل بݨیندو۔ جھیڑا لڳ پیا۔ میر وبغیر کجھ کھادے پیتے ہوٹل دے ٻاہر ول نکل آیا۔ بُکھ زور دی لڳی کھڑی ہئی ۔ پیسے تھولے ہن سمجھ نہ امدی ہَس کیا کراں ؟

امرودیں دی ریڑھی والا اڳوں ٹپیا تے نعرہ لایُس تریہہ روپے کلو امرود۔ تریہہ روپے کلو امرود، تازے وݨ دے لتھے۔ میرواڳوں ودھ کلو امرود گھن ڳھدے۔ ریڑھی والے اخبار دا وݙا پوڑا بݨا کلو امرود کٹ تے رتیاں اتیاں لوݨ مرچیاں ٻرک ݙتیاں ، مٹھا امرود ، شکرکیتس ، ہک ہتھ پوڑا تے ݙوجھے ہتھ نال امرود دا کٹیا پھیتا منہ پیندا کھڑا ہا ۔ چس نال کھمداکھڑا ہا ۔ پر دماغ تے گوشت دی خوشبو چڑھی کھڑی ہَس۔ چلو خیر اے۔ ڈِڈھ دا دوزخ تاں بھریندے۔ حالی ادھ نہ کھادے ہوسن امرود نڄاݨ ہک بہروپیہ اپݨی ڳچی وِچوں خونی کاتی ٹپائی، منہ تے رت، کپڑے پاڑیے تے او وی رتو رت ، پیروں راݨا ، چھی اٹھ گزیں دے فاصلے تے کھڑا ہتھ وچ ہک ٻی کاتی میرو تے اُلاری کھڑا ہا ۔ میرو ݙو منہ کیتی کاوڑیا کھڑہا ہک لت اڳوںہک پِچھوں رکھی کھڑا ہا۔  اینویں لڳدا ہا جو ہُݨ اُݙ تے حملہ کریندے۔ بہروپییے ذرا اُدھرکا ݙتا۔ میرو دا جھٹکا نکھتے۔ بہروپیے ول ݙوجھا جھٹکا ݙتے ،میرو امرود سٹ تے دھرُک پیا۔ تراپڑ ، تراپڑ پِچھوَ بہروپیے ہکل ماری کھڑ نا ویسیں۔ میرو کوں خیال آیا جو اے کوئی کرائے دا قاتِل ہے جیرھا اڄ میکوں نی بچیندا۔ میرو جُتی لہا سٹی جو جُتی اڑاوے نہ۔ ہک جُتی ہِیں کھمبے کنیں تے ݙوجھی اڳلے کھمبے کنیں ول پٹکی بھکا ماری جو متاں ڄنگھیں اَڑے۔ سپیڈ پکڑی۔ بلکہ ہئی سپیڈ جو پچھوں موت اے۔ بزار دے وِچوں ݙوہیں جوان ہِک ٻے دے پِچھوں بھڄدے ویندے ہن ،سارے لوک کِھلدے پے ہَن اوہو بہرو پیہ وی کھلدا ویندا ہا جو جواں تڑہائی وینداں۔

میرو کتھاں رُکدا ہا وندے دل وچ ہئی رُکساں تاں موت اے تے جے بھٖجساں تاں بچساں۔ بزار دے وچ کھڑے ہک بندے آکھیا او پُھڑ شا اے بہروپیہ اے کجھ نی آہدا۔ اینکوں صرف ݙاہ روپے ݙے چا صرف ݙاہ روپے اے کھڑ ویسی۔ رُک ویسی، میرو دا ساہ چڑھیا ودا ہا تے کھنگدا ودا ہا۔ 

میرو بھڄدئیں ولدا ݙتا۔اے میکوں کھڑݨ وی ݙیوے تاں میں اینکوں ݙاہ ݙیواں۔

حوالہ

کتاب: نِبَھو دی  ٻوٹی، مصنف: عبداللطیف بھٹی، ناشر :جھوک پبلشرز ملتان