مُلاں تے یہودی(2)

یہودی لُک تے مُلاں دی ایہا آپ مُرادی ڳالھ مُہاڑ سُݨدا کھڑا ہا ۔ مُلاں چپ کیتی تاں اونکوں بھنوالی آ ڳی ۔ بُت اِچ لُولھ پَووݨ پَے ڳیونس۔ اَکھیں دے اڳوں نیل آڳیونس ۔ وَیڑا تھی ݙوہیں ہتھیں نال سِر پکڑ تے ٻہہ تھیا اُوں اَپݨے لیکھے مذاق مذاق اِچ مُلاں کوں بُودَن بݨاوَݨ دی رِتھ رِتھی ہَئی ‘ پر پَھس آپ ڳیا تے پھتا وی اولا‘ ہوکدا سہکدا بھناں ‘ مُلاّں دے گھر دی چویڑی آلا طاق وَنڄ کھڑکایُس ۔ مُلاّں سہکدا ہویا ٻاہرآیا ‘ ݙاڈھی سِک نال جی آئیں کوں آکھیُس تے پُچھیُس ۔ کیویں آوݨ تھے ؟ یہودی آکھیا او ہک گھٹ ہک ہزار ڳینیں آلی گُھتلی مَیں سٹی ہئی‘ ایئیں مذاق طور تیݙااَمزودہ لَہݨ دی خاطر ‘ اوہے اشرفیاں  اللہ سئیں کینھی سٹیاں ‘ میݙیاں ہَن ‘ او میکوں وَلا ݙے ‘ مُلاں یہودی کوں سِر کنوں لا تے پیریںتئیں ݙٹھا ‘کِھلیا تے وَلدی ݙتُس ڳالھ ایہ ہے جومُدت تھی ڳی اے مَیں جیجڑیاں تے عاجزیاں کر کر تے اللہ سئیں کنوں ہک ہزار اشرفیاں منگداں اَمدا ہَم ‘ اُوں میݙی اَرداس سُݨ گھدی اے‘ جیئیں ٻے حق ہمسائے میݙی دُعا سُݨدے رَہ ڳن اُوئیں شئیت توں وی سُݨدا ریہا ہوسیں ‘ ہُݨ رَبّ رحمت کیتی اے تاں تیکوں وِیلا پے ڳے‘ لوبھ اِچ آ تے کُوڑ سِتھری آئیں ‘ وَنڄ اَپݨا کم کرو ‘ اَڄائی ویلھا نہ ونڄا‘ اَپݨے دھندے لڳ ‘ کہیں تیݙی ڳالھ سُݨی تاں چریا چَٹ سݙیسی ‘ ہک ٻئی ڳالھ وی چیتے رکھیں ‘ مَیں ایجھا ہیݨاں وی کائنی جو تیݙی تڑی تٻاڑی اِچ آ تے رَب دی ݙتی ݙات تیکوں چا ݙیساں۔

یہودی جیرھے ویلھے ݙٹھا جو مُلاں تاں چِیڑھا پے ڳے ‘ تِلیں کوں تیل اِی نی لاوݨ ݙیندا تاں تڑی ݙتُس جو مُلاں اوندی رقم نہ وَلائی تاں او قاضی دی عدالت اِچ ویسے ‘ مُلاں آکھیا ‘ میں تیکوں آکھیئے میں تڑی شڑی اِچ آوݨ آلاکائنا ہَم ۔ قاضی کنیں ویندیں تاں لکھ واری وَنڄ ‘ میݙے ذمے اِی کجھ کینھی تاں میݙا کیا کر گھنسے؟ یہودی ڄاتا مُلاں قاضی کنے ڄلݨ تے راضی اے‘ ایہو اِی لکھ اے ۔ آکھیُس ڄل تیݙا میݙا انصاف اُوتھائیں تھیسے ۔ مُلاّں آکھیا میں ڄلداں پر پیر پیادہ کائناں ویساں ‘ میکوں نیوݨیںتاں میݙے کیتے خچردا بندوبست کر ‘ یہودی رَت دا گُھٹ بھر خچر گھن آیا‘ آکھیُس ‘ آ ہُݨ ڄلوں ‘ ٹھڈا ساہ بھریا تے آکھیا ‘ میݙے کپڑے ݙٹھے نِیں ؟ کیجھے میلے کُچیلے تے پھاڑے چیرے ہِن؟ مَیں تاں ایہو ویس پَا تے اُتھاں نی ویندا‘ ایہ سُݨ تے یہودی کوں کاوڑ تاں ݙاڈھی لڳی‘ پر جیئیں اَکھیندن جو پھاتی دا کیا پھتکݨ ‘ گھر ڳیا ‘ ہک دھوتا ہویانواں نکور جوڑا چا آیا۔ مُلاں کوں ݙتُس تے پُچھیُس ‘ ہُݨ تاں کوئی عذر کائنیں رہ ڳیا ‘ مُلاں آکھیا ہا ‘ ݙیکھاں ہُݨ ڄلدوں ‘ اندر ہووی سچ تے ٻاہر کھڑا نچ ‘ میکوں کیا دا ݙر اے؟ ڄل ۔مُلاں گھر اِچ وَنڄ تے ویس وَٹایا ‘ خچر تے چڑھ یہودی نال قاضی دی عدالت اِچ وَنڄ پُناں ‘ قاضی دے سامھیں یہودی دا ہنہ پیش کیتی ‘ رُناں ‘ پِٹیا ‘ حضور! مَیں لُٹیج ڳیاں ۔ انصاف کرو ‘ یہودی دی فریاد سُݨ تے قاضی مُلاں کنوں پُچھیا مَلاں توں ݙسا‘یہودی سچ اَکھیندے؟ مُلاں ناہِیں اِچ سِر لوݙیا تے وَلدی ݙتُس ‘ سئیں ! اے زٹلی تے کُوڑیں دا سردار اے ‘ میݙا پڑیچا اے‘ گھر نال گھر اے‘ مَیں اپݨی روک رقم ڳݨدا ٻیٹھا ہَم ‘ ایہ شئیت کتھائوں لُک تے ݙہدا کھڑا ہا ۔ نیت بد تھی ڳی ہَس ‘ لالچ اِچ آ تے بے ایمان تھی ڳے ۔ میݙی رقم کھسݨ دی خاطر ایئیں بہانہ چا گھڑیس ‘ نِرا پِرا کوڑمریندے‘ قاضی وَلا یہودی کنوں پُچھیا ‘ ہا ہُݨ ݙس مُلاں سچ اَکھیندے ؟ یہودی آکھیا سئیں ایہ مُلاں وَݙا اوترا اے‘ میݙیاں ڳینیاں چا گھدینس۔ ہُݨ اُنہیں کوں بچاوݨ دی خاطر کوڑ کھڑا مریندے مُلاں کِھل کراہیں قاضی ݙے ݙٹھا تے آکھیا حضور! ایہ ایجھا لوبھی تے مکری اے جو ہوݨیں ہُݨیں آکھیسے ایہ خچر اِی میݙا اے ‘ اے سُݨ تے یہودی کاوڑ کنوں کنبݨ پئے ڳیا ۔ آنہے کڈھ تے پُچھیُس ووُے مُلاں ! ظالم آں ! ایہ خچر تیݙا اے ‘ ایہ تاں میں کنوں اِتنے تئیں آوݨ کیتے چڑھی کیتے منگیا ہا‘ مُلاں وَلا قاضی ݙے ݙٹھا تے آکھیا ! ݙٹھیوے سئیں اے حال ہیوے ایندا‘ جے تُساں ایندی تھولی جہی وَٹ گھنسو تاں ایہ اَکھیسے جو میں جیڑھے کپڑے پئی کھڑاں ایہ وی ہیندے ہِن ‘ ایہ سُݨ تے یہودی کاوڑ کنوں مُٹھاں چا گُھٹیاں تے آکھیا وَوے تیݙا خانہ خراب تھیوے ‘ میکوں ہر لیکھے لُٹݨ تے چوتا ٻدھی کھڑیں ۔ قسم ربّ دی ‘ میں تیکوں نِمہی چھوڑیندا ‘ میں تیکوں قتل کر تے رہساں ‘ مُلاںدھاڑ دھاڑ ہَکلی ‘ قاضی کوں آکھیُس ‘ اَپݨے کنیں نال سُݨ گھدے وے ایہ میکوں قتل کرݨ تے سنبھریا کھڑے ‘ قاضی حکم ݙتا جو یہودی کوں گرفتار کرتے جیل اِچ ڈھک ݙیواو‘ مُلاں کوں ہک ڳینی انعام دے طور تے ݙتی اَتے شابش ݙیندے ہوئیں آکھیُس افرین اے مُلاں تئیں ہک پکھنڈی تے ݙٹ باز کنوں لوکیں دی جان چھڑائی اے۔

آݙتوار 31؍ مئی 1992ء

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان