مَندے

نِکے لا حرکتاں  کریندے ہاسے تے وݙیں  کنوں  مَندے کھمدے ہاسے ، ہک واری ݙاݙی مچھی تَلیندی ٻیٹھی ہئی تے میں  ڳوڑھی کھیݙدا کھڑا ہم ،ڳوڑھی کڑھئی وچ ونڄ پی ،ݙاݙی بُجا ݙے تے آکھیا لخ دی اَئی ، سیاݨے سچ آکھدن جو چھورے سِر زورے ہوندن ،ݙاݙی کھلّا چاتا میں  بھڄ ڳیُم ،ݙاݙی تاں  وَل وی گھٹ ݙیندی ہئی ، اسیݙی وستی ءِچ مندیل مایاں  وی ہن۔تُرٹ پوویں  ، ٻوٹا پٹیجی ، تیݙے پچھلے مرن، تیکوں  کیڑے کھاوِن ، شالا کجھ نہ رہی ،بَر تھیویں  ، جھڳا مسیت تھیووی ، دَر مریجی ، سئیں  مرنی، ٻیڑی ٻݙی ، کڑکی پووی ، ککھ نہ رہی ، شوکدے تے پیر آوی ، غرق تھیویں  ،ڳاٹا بھڄی ، کُئی نہ رہی ، مشکی تے پیر آوی ، ناں  ڳیا سݙیجیں ،کیڑے پوونی ۔ ایجھے مندے سُݨدے ہاسے ۔ایندے نال نال سینکڑاں  تے ہزاراں  مَندے تے پلوتے عورتیں  دے اڳوں  ہتھ ٻدھی کھڑے ہوندن ۔نِکی جہی غلطی تھیوے ہا تاں ہک دیاں  سو سُݨݨیاں  پَمدیاں  ہَن ۔

حوالہ

کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان