مولوی بشیر واہ ڳالھ سُݨائی

ابے میݙے دا یار مولوی بشیر حال پیا ݙیوے ، مولوی صاحب تہاکوں  تاں  پتہ ہے میں  شیعہ، بریلوی ،اہلحدیث سب دے جلسے سُݨداں ، میݙا خیال اے ہوندے جو سب دی ڳال سُݨو تے اوندا ویورا کرو۔ گہمل پیر آلے جمالی مارکہ جیرھے شیعہ ہن تے ہر سال نو ݙاہ محرم کوں  مجلس پڑھویندن، میں  ہر سال وینداں  ایں  سال کہیں  ذاکر کوں  ݙس ݙتا جو اے بندہ وہابی ءِ۔میݙے ابے پچُھیا ول کیا تھیا؟ او آکھدے مولوی صاحب اے پچھُو کیا نی تھیا۔ذاکر ہر ولدی بھردی ڳال میݙے اُتے آ مکاوے تے میں  ݙے اشارہ کر تے آکھے سارے رَل تے آکھو مروان تے لعنت بے شمار ۔ مروان تے لعنت بے شمار ،ول سارے رل ایویں  آکھن۔ابے میݙے آکھیا موضوع کیا ہا؟ کیا او تیݙا ناں  گھندے ہن؟مولوی بشیر ݙسیا جو ذاکر میݙا نہ گھندا ہا ، اشارہ کرتے آکھدا ہا ، مومنیں  دی صفیں  ء چ منافق، آ ٻہندن یا سوس بݨ تے آ ٻہندن، آل نال بغض رکھیندن، یزیدی ٹولے دے نال تعلق رکھدن، سارے مومنیں  دے ازل دشمن ہن ،خنجر مارݨ آلے ہن، سارے رل تے آکھو منافق تے لعنت …! ابے میݙے آکھیا تئیں  کیا آکھیا! مولوی بشیر آکھیا میں  کیاآکھاں  ہا، سارے نشئی بھنگائی کٹھے ہن، مندے کھا تے ول آیم، ابے آکھیا ول ویسیں ؟ مولوی بشیر آکھیا مجلس بندے ے پُتریں  دی ہوئی تاں  ویساں ۔

حوالہ

کتاب: مُہاڳ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان