مولانا نور احمد خان فریدی دی جُدائی

اَدا سئیں! اللہ دی مرضی

بندے دی مَت مَاری ونڄے تاں او (نعوذ باللہ) رَبّ دی ذات دا وی مُنکر تھی سڳدے۔ پر ایئیں ہوندیں وی او موت دا مُنکر نی تھی سڳدا‘ ایہ ہک ایہو جیہا ویلھا جیرھا ہر کہیں تے آوݨے ۔ ہَر ساہ دار تے اَمدے ‘ کوئی نی بچ سڳدا ‘ اپݨی خلقی ہوئی  ’’ساہ دار ‘‘مخلوق اِچوں رَبّ سئیں انسان کوں اُچیچا خلقیے اَتے اونکوں مخلوقات اِچوں چوݨویں مخلوق بݨائے ‘ ہِیں چوݨویں مخلوق اِچ کئی بندے ایجھے ہوندن‘ جیرھے اوندے چوݨویں بندے ڳݨیندن او بندے ایں ڳنتری اِچ اینویں اَڄائی نی آ ویندے ‘ او اَپݨی حیاتی ایں طور نبھیندن جو ٻنائیں کنوں نشابر تھی تے ݙسدن ۔ جڳ مشہور مسلمان سیاݨے عالم فاضل شاعر تے فارسی زبان دے ٻہوں وݙے لکھاری شیخ سعدی آکھیا ہا:

یاد داری کہ وقتِ زادِن تو

ہمہ خنداں بود ندو تو گرِیاں

آنچناں زی کہ وقت مُردِن تو

ہمہ گریاں بوندو تو خنداں

ترجمہ : تیکوں یاد ہے جو توں جیرھے ویلھے ڄایا ہانویں سبھے کِھلدے پے ہَن تے توں روندا پیا ہانویں‘ ہُݨ ایئیں کر حیاتی ایں لیکھے گزار جو جݙاں توں مَریں تیݙے مرݨ تے سبھے روندے پے ہووِن تر توں کِھلدا پیا ہوویں۔

اَپݨی حیاتی ایں طور گزارݨ آلے ٻہوں گھٹ ہوندن‘ ایہ او لوک ہوندن جیرھے اَپݨی ہک اَنج نویکلی سُنڄاݨ رَکھدن۔ اَپݨا ہک نویکلا رُتبہ تے شان رَکھدن ۔ او ایہ سُنڄاݨ اے تُتبہ اے ‘ شان ایئیں نی پاگھندے۔ ایہ تئیں پُڄݨ کیتے ہُنائیں کوں پورھیا کرݨا پَمدے ‘ کشالے کٹݨے پَمدن او ایجھے کم اَتے کارنامے کریندن جو لوک اُنہائیں کوں وِسار نی سڳدے ‘ ہر ہمیش یاد رَکھدن ‘ جیوݨ اِی تاں ہِیندا ناں اِیں جو بندہ لوکیں دیں ’’دِلیں‘‘ تے دماغ اِچ وَسدا رَہے۔

اسیݙے مونہاندرے وَݙکے سئیں مولانا نور احمد فریدی وی ایہو جہے بھاڳوند لوکیں اِچوں ہَن او سرائیکی وسیب دی او ہستی ہَن جیرھی اَپݨے مَٹ آپ ہئی ۔

سیاݨے اَکھیندن جو شکر کُھٹیں سواد اَمدے ‘ اسیکوں ہُݨ سُدھ پمسے جو کیجھا جوان مُکلا ڳے ‘ اَدّے عمر علی خان کنے مُکاݨ کیتے کیا وَنڄوں تے کیا عُذر خواہی آکھوں ۔ او اسیݙے اِی تاں وَݙکے ہَن ۔ جنہائیں دا ناں گھن تے سِر اُچا کر سڳدوں وَل اِی اِتی ضرور آکھݨا پَمدے اَدا سئیں ! اللہ دی مرضی ‘ حکم رَب دا۔

جمعۃ المبارک14؍ اکتوبر 1994ء

حوالہ

ٻٹ کڑاک، مصنف: انیس دین پوری۔ ناشر: جھوک پبلشرز ملتان