منصور حلاج

ہک ݙیہنوار منصور اپنی قید کوٹھی کنوں نکل جیل دے اوں پاسے لگا گیا تراءے سو بندہ قید ہا۔یاد راہوے جو منصور کوں ہک کلھی کوتھی وچ قید کیتا گیا ہا جینکوں ہمیش بہوں وݙا جندرا لگا رہ ویندا ہا۔ اوں ویلے وی کوٹھی کوں جندرا لگیا ہا پر او باہر آ گیا انہاں دے نحیف تے لاغر پیراں وچ تیرہ بیڑیاں لگیاں ہویاں ہَں جیل دے باقی قیدیاں نے اوندے پیراں دی آواز سنڑی تے اونکوں پِھردا ݙٹھا تاں انہاں دی چِھرکی نکل گءی۔ ہر قیدی اے پیا سوچیندا ہا جو او ایں بَدھ ݙھک دے ہوندیں ہوءیں باہروں کیویں آ گیا ہےاو سب حلاج دے نیڑے تھی گے۔ منصور نے سب قیدیاں کوں آکھیا کیا تساں ایں قید کنوں آزاد تھیوݨا چاہندے ہو۔سب لوکاں نے حیرانی نال اون بندے کوں ݙٹھا جیڑھا آپ تاں قید ہا تے ݙوجھیاں کوں چُھڑواوݨ دی گالھ پیا کریندا ہا۔ݙیکھو میݙی ایں آکھ توں فیدہ چاوو نتان اے وقت تہاݙے ہتھ نہ رہسی اے گالھ انہاں قیدیاں کوں حیران ݙیکھ کے آکھی۔ہک قیدی حیرانی نال آکھیا جو اساں آزاد تھیوݨ چاہندے ہیں پر ایں حال وچ توں ساکوں کینویں آزاد کر سگدیں۔ اے سوچݨ تہاݙا کم نی تساں صرف اپنی خواہش دسو منصور حلاج نے آکھیا۔ہک بے قیدی طنز کریندیں آکھیا توں آپ ساݙی کار قید اچ ہیں پہلے آپ کوں تاں آزاد کر۔حضرت حلاج نے ولدا ݙیندیں آکھیا میں اللہ دی قید اچ ہاں تے شریعت دا پاس کریندا ہاں ایں سانگے ااپ کوں اازاد نی کر سگدا۔قیدی رب دے ایں بندے دی گالھ نہ سمجھ سگدے ہن۔منصور حلاج نے انہاں کوں حیران ݙیکھ تے آکھیا جو میں چاہواں تاں ہک منٹ اچ تہاݙیاں ٻیڑیاں کھول ݙیواں ۔ایہو آکھ کے منصور حلاج تے اپنی انگل نال ہک شاند کیتی تے سب قیدیاں دیاں ٻیڑیاں کھل کے انہاں دے پیراں کنوں پریں ونج پیاں