مشاہدات آلے رویے

اللہ سئیں دی بݨائی حسین کائنات اَتے فطرت دا مشاہدہ ہر ذی شعور اپݨی سوچ مطابق اَتے اپݨے نظریات مطابق کریندے ، جیویں عظیم مغربی شاعر ورڈز ورتھ ہک فطرت دی سادگی اِچ پلݨ آلی چھوٹی ٻالڑی لوسی دا ڳاوݨ تنہائی اِچ سُݨدے تاں اوندی آواز کنوں ٻہوں متاثر تھیندے ۔ اونکوں ٻہوں بھاندے اوندا ڳاوݨ تنہائی اَتے سکون و خاموشی دی کیفیت لوسی دی آواز کوں چار چندر لیندی اے ۔ ورڈز ورتھ مشاہدہ کریندے جو لوسی دا ایہو گیت شہر دے شور اَتے ہنگامی زندگی اِچ ڳایا ویندا تاں ایندی اہمیت ککھ جِتی نہ ہووے ہا ایہ تاں دیہات دی فطری زندگی دا سکون اے جیڑھا لوسی دے ڳاوݨ کوں حُسن تے حیثیت بخشیندے، کائنات اِچ کِھنڈیا سُݨہپ اَتے ایکوں ݙیکھݨ آلی اَکھ اَتے وت ایندا اپݨے لفظیں اِچ اظہار دا انداز اَتے طریقہ ہر بندے دا اپݨا اپݨا اے ، کجھ لوک آسوں پاسوں کِھنڈی خوبصورتی اَتے حسن کوں ݙہدے تاں ہِن پر او غور اَتے شکر گزاری کنوں عاری ہوندن ۔انھاں کوں بس ظالم اِی آکھ سڳیندے ۔ وَت ایہو جہیں لوک وی ہِن جیڑھے خود وی حسن فطرت دا مشاہدہ بھرپور انداز اِچ کریندن اَتے ایندا اظہار وی کیں طراحویں بھرپور انداز اِچ کر چُھڑیندن، کہیں کوں فوٹو گرافی دا شوق کہیں کوں لکھ تے اظہار کرݨ دا شوق ہوندے ، کئی انہاں نظاریاں کوں کینوس اَتے لہا گھندن ، ہر بندے دا اظہار دا اپݨا طریقہ ہے ، ترائے قسماں ہِن ، مشاہدے دیاں ، ہک ݙیکھ تے اظہار نہ کرݨ آلے اِنھاں کوں ناشکرے، گنگے ٻاتے آکھوں ، ݙوجھے فطرت دا حسن ݙیکھ خوش تھیندن ، شکر کریندن اَتے تریجھے خود خوش تھیندن اَتے ایندا بھر پور اظہار وی کریندن جو اِنہاں کوں رب صلاحیت ݙتی مثلاً کوئی ایہ نظارے خوبصورت تصاویر بݨا تے کینوس اُتے لہا گِھندن ، کجھ کیمرے نال فوٹو بݨیندن اَتے کجھ شاعری اِچ مظاہر فطرت دا حسن سمووݨ دی کوشش کریندن وغیرہ وغیرہ۔

میں تاں جو چنگی شے ݙیکھاں لکھݨ دی کوشش کریندی ہاں ، میݙے ہمسائے دا ہک ٻال ترائے سالیں دا ہوسی روز اعلان جو سُݨدے اَج سویرے ٻالاں نال گھر کھیݙدیں ہوئیں آکھے ٻیٹھا حضرات اڳوں لُڑھ ، ککھ سمجھ نہ آئی ، زور لئی پیا ہووے ، وَت زور دا حضرات کرے کئی قسمت آلا لفظ سمجھ آ ونڄے نہ تاں نہ ۔ ماء پیو سُݨیا ، ڳلی والے وی سُݨدے ویندے ہوسِن ، کہیں توجہ نہ ݙتی ۔ اوندی معصومیت اُتے ، مَیں سُݨ تے اوندی معصومیت اُتے کِھلی اَتے معاشرے دی بے حسی اُتے ارمان تھیا جو کِتی غافل ، بے حِس لوک ہِن جو ݙیکھ ، سُݨ تے وی فطرت دا ایہ حسن نی سمیٹ سڳدے ۔ شکرانے بطور ایندا اظہار نی کریندے کمال اے۔ تھوڑا کھل تے ہی شکر گزاری چا کروں۔ ہک شکر گزاری اساں رَب دی عبادت دی صورت اِچ کریندوں ایہ عبادت اے جیڑھی ساݙے گناہ بخشواوݨ کیتے ہوندی اے ، ݙوجھی اے بندیں دی شکر گزاری ، ایندے وچ اللہ سئیں دی خوشنودی اے ، اللہ سئیں فرمائے بندیں کوں راضی کرو ، میݙے بندے تہاݙے اُتے راضی ہوسِن تاں میں خوش ، اساکوں چاہیدا اے بندیں دیں رستے اُتے جو رکاوٹاں ہِن کنڈ تے ہِن ہٹاووں چا ، ایہ وی ثواب ھے پر اساں کبوتر وانگوں اپݨیاں اَکھیں بند کرݨ سوکھا سمجھدوں ، اساکوں اپݨی رہنمائی کیتے فطرت کوں اُستاد سمجھݨا چاہیدا اے ، اساݙی پرورش اگر فطرت دے پاک صاف نظاریں جنگل ٻوٹیں اَتے فطرت دے قدرتی حسن کنوں رہنمائی گھن تے تھئی اے تاں اساں کݙاہیں وی غلط رستیں اُتے نی بھٹک سڳدے کیونجو فطرت اساݙی رہنما اے ایندے وچ کوئی ملاوٹ اَتے کھوٹ کائنی بلکہ خلوص اِی خلوص اے ۔

حوالہ

کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز‘ ملتان