مزار حضرت نظام الدین اولیاؒ

کھاݨاں کھا کے اساں مزار کن ٹُر پیوسے ہک کلو میٹر پرے کنوں جُتیاں دے راکھے جتیاں سنبھالݨ دا تردل کریندے پئے ہَن ۔ عابد سیال تے جمشید دھریجہ پہلے اِتھوں تھی ڳئے ہن۔ اوہ اِتھوں دیاں چالاں تے رمزاں ݙٹھی کھڑے ہَن ۔ اَساں ٹُردے ریہوسے ۔ جُتّی محافظ آہدے ریہے اساں سُݨدے رِیہے۔ اخیر مزار دے موہری دَر تے پُڄ ڳیوسے ۔ ڳنڈھ کپّاں کنوں وی خبردار ریہوسے۔ جُتیاں مزار توں ٻاہر ٻیٹھے راکھے دے حوالے کیتیاں اَتے مزار دے اندر داخل تھی ڳیوسے۔ ٻاہر دے ڳنڈھ کپّاں کنوں بچ ڳئے ہاسے ہُݨ اُتھاں مجاور ڳنڈھ کپّاں دا سامھݨا ہا ۔ اَوازاںآئیاں کتھوں آئے ہیوے؟ کتھوں آئے ہیوے ؟میں کئیں کوں پُڄ اِی نہ ݙتا اَتے سِدّھا حضر ت امیر خسرو دے مزار تے پُڄ ڳیئم ۔ دُعا فاتحہ پڑھی ۔ تصویر بݨائی ۔ اندر ونڄ کے مزار ݙٹھّا ۔ مجاور جاء جاء تے پَھٹّے لئی ٻیٹھن ۔ آوݨ آلے کوں کئیں بہانے نال اَڑا گھندن اَتے وَل کھیسے وچوں پیسے کڈھیندن۔ ’’نام لکھوائیں ‘ پتہ بتائیں‘‘ آکھ کے یاتری کوں سنبھال گھندن۔ میں اَݨ سُݨیا کریندا مزار امیر خسرو توں ٻاہر آ ڳیئم ۔ عابد سیال وی میݙے نال آ ڳیا پر جمشید دھریجہ پکڑیا ڳیا ۔ اُنہاں اوکوں پھسا کے ٻلھا گھدّا ۔ اَساں مزار حضرت نظام الدین دے دَر دے اڳوں کھلو کے فاتحہ پڑھی ۔ مجاوراں دے کئی پَھٹے ‘ برانڈیاں وچ لڳے پئے ہَن۔ پوادھوں ‘ پچھادھوں ‘ اُبھّے کنوں ‘ لمّے کنوں ‘ انہاں دیاں شکلاں لُٹ مار دی خوراکی وجہ کنوں کوڑھیاں تھی چُکیاں ہَن ۔ سِر تے کالی رامپوری ٹوپی تے چِٹے کپڑے گَس میلڑے جیہیں ہَن ۔ چہرے مُہرے کنوں مجاوراں وچ نیکی ‘ سکون تے دینداری دی جھال نہ نظردی ہئی ۔ لُٹ پُھٹ دا مال کھاوݨ آلے بھلا کیویں سکون دی دولت حاصل کر سڳدن ۔ مزار دے پچادھی پاسے مسیت ہے ۔ لوک ایندے وچ نماز پڑھدے پئے ہَن ۔ ایہ مسیت وی کافی پُراݨی ݙسدی ہے۔

برحال اساں جلدی نال اُنہاں مجاوراں دی وَٹھ اِچوں نکلدے ٻاہر کن ٹُر پیوسے ۔ مزار دے ٻاہر آلے پاسے عطر دی ہک دکان ہئی ۔ اُتھوں اساں عطر دیاں چھی چھی شیشیاں خرید کیتیاں اَتے مزار دی حد کنوں ٻاہر آ ڳیوسے ۔ ٻاہر ساکوں فقیراں ولھیٹ گھدّا ۔ میں منع کیتا جو کئیں کوں کجھ نہ ݙیوائے ہک کوں ݙیسو تاں ݙہ ٻئے آ ویسن ۔ ایہ ترکیب کامیاب رہی ۔ ٻاہروں آ کے رکشہ کیتا اَتے ’’مقبرہ ہمایوں‘‘کن سیدھ کیتی۔

حوالہ

کتاب: دِلّی ڈھائی کوہ۔ مصنف شوکت مغل، چھپیندڑ: جھوک پبلشرز ملتان