محمد جاوید اختر مغل

ج:1972ء

                       محمد جاوید اختر مغل دا قلمی ناں جاوید احمد اے ۔  انہاں دے ابا سئیں دا ناں حافظ سعید احمد مغل اے۔ 1972ء اچ محلہ نور شاہ اچ پیدا تھین تے ٻارہاں جماعتاں پاس کیتن ہݨ زمیندارا کریندن۔ بزمِ نقوی دے سرگرم رکن ہن۔ جاوید سئیں آہری نینگر ہن ۔نقوی سئیں دی صحبت اچ رہ ڳن تے سوہݨی غزل لکھدن ۔ وݨج وپار اچ رُدھے راہندن۔

؎                     خالی گھر دی ویرانی دے تاݙے تے

                       دَر کوں گل لا گھنداں ‘ کندھ پرچاویں ہا

                       یار فریدؒ دیاں مَنتاں ݙیندے ہوئیں جاویدؔ

                       میں تھوڑا نچ گھنداہاں‘ توں ڳانویں ہا

٭                      بمطابق شناختی کارڈ ، ملاقات شاعر، محلہ نور شاہ بخاری احمد پور شرقیہ۔یکم مارچ 2012ء

کلام  ٭

(1)

اینکوں جتنا لُکیندا ہاں لُکدی نہیں

ہنجھ چہرے تے واندہی ہے سُکدی نہیں

عشق دے شعلے کوں دل دے وچ قید رکھ

حُسن دی بادشاہی تاں مُکدی نہیں

غم دے موسم کوں ہکلاںمریندا ں ہاں میں

پیار دی رِیت مُک تے وی مُکدی نہیں

رات کوں شعر لکھاں یا ٻس کر ونڄاں

اَکھ جگاوݨ دی جاگر توں رُکدی نہیں

زہر دا پیالہ جاوید ؔ پی گھن اگر

زندگی درد ݙیوݨ توںچُکدی نہیں

(2)

ہجر دی پہلی ٹھوکر تے نہ ڈھانویںہا

پاڳل ڈھولا رستہ ݙیکھ تے آویں ہا

دُنیا داری ݙیکھݨی ہئی تاںاَکھ دے وچ

اُوندے پیراں والی مِٹی پاویں ہا

پیار دی پونجی ویندی پئی ہئی تاں توںوی

لوکیں کوں سݙ گھندا شور مچاویں ہا

خالی گھر دی ویرانی دے تاݙے تے

دَر کوں ڳل لا گھندا کندھ پرچاویں ہا

یار فریدؒ دیاں مَنتاں ݙیندے ہوئے جاویدؔ

میں تھوڑا نچ گھندا ہاں توں ڳانویں ہا

(3)

ڈھلدے ہوئے سِجھ کوں وَلا گھنݨ میݙا آغاز ہے

اے میݙا فن ہے تے میݙ ی شاعری دا ناز ہے

دُشمنی دے دَر اُتے میں پیار دے جندرے چا لَئے

توں ݙسا اے خوف دا کم ہے یا ایہ اعزا ز ہے

شبنمی قطریاں توں گھن تے تتلیاں تک ڄاݨدن

پُھل میݙے ہمدرد ہن خوشبو میݙی دم ساز ہے

میݙے شعراں تے بݨیاں تصویراں توں ثابت تھیا

رات دے ہر موڑ تے روشن میݙی آواز ہے

کیا ݙساں جاوید ؔ چِٹی برف دے ہُجرے دے وچ

بھا میݙے دامن کوں کینے لائی ہے حالی راز ہے

بُکھ دے بھوڳ بُھڳیندے پئے ہِن کال کریہہ دے مارے

کہیں کوں نی ہمدردی اِتھ کِڑ کوئی نی سُݨدا پیارے

کہیں دا لیکھ حیاتی ساری کالا نیش اَندھارا

کہیں دے گھر اِچ کھیݙدِن آتے سوہݨے چندر ستارے

دِلوں روز دُعائیں منگدا ، خوشیاں دا منہ ݙیکھاں

ݙکھاں دی برسات ہے تھیندی اللہ خیر گزارے

کݨکیں ولدیاں نِسر ڳیاں ہِن پُھل سرمی دے مہکن

دِل آہدا ہے جھمریں پاوِن ، سنگتی ساہ تُوں پیارے

ساری کھیݙ ہے ویلے دی جاویدؔ ݙسینداں ٻیٹھاں

جیویں جیویں واری آسی پُڳدے ویسن سارے

شوم دے دَر تے صدا دا فائدہ

بے وفا رُت وچ وفا دا فائدہ

جو بھنور وچ ٻیڑی اپݨی گھن ونڄے

ایجھے پاڳل ناخدا دا فائدہ

چیندے راہندن ہِن مسافر رات کوں

چندر دی ٹھڈڑی ضیاء دا فائدہ

عقل تُوں بالا وی کم تھیندن ٻہوں

جݙاں تھیندا ہے دُعا دا فائدہ

مونجھے ہِن جاویدؔ اَحٖ بیمار سبھ

تھیندا نہیں کہیں وی دوا دا فائدہ

غزل

ایویں ہے میݙے دِل کوں کہیں آشنا دی لوڑ

جیویں کہیں مریض کوں ہووے دوا دی لوڑ

کے تئیں کریساں ہاڑ دی دُھپ دا سفر اَڄئی

تاݙے کیتے تاں پوندی اے ہر کہیں کوں جا دی لوڑ

کیویں کرے او کم ݙس اپݨی مرضی نال کوئی

ہر ویلے جیکوں راہندی ہے قیدی رضا دی لوڑ

ہر چیز ہے کول میݙے، پر ایندے باوجود

راہندی ہے میکوں اپݨی ماء دی دُعا دی لُوڑ

ہر پتر ݙوجھے پتر کوں آہدا کھڑے جاویدؔ

اُکرس زدہ وَݨیں کوں ہے ، ٹھڈی ہوا دی لوڑ

گردش دیوچ نصیب دا تارا ہے دوستو

آج کل جو درد ، غم دا ودھارا ہے دوستو

سُکھ سوجھلے دا چندر نظردا نی کتھاہیں

ہر پاسے اَحٖ تاں ݙکھ دا اَندھارا ہے دوستو

سورج دے وانگ جیڑھا چمکدا ہے سوچ وِچ

او شخص میکوں جان توں پیارا ہے دوستو

چاہت ، وفا تے پیار دا کم نفع بخش نئیں

ایں کاروبار وچ تاں خسارہ ہے دوستو

جاویدؔ کانے ݙینہ تئیں سُتا جو کھٹ تے پئے

لڳدے ، رات ساری دا جگاٖرا ہے دوستو

٭                      بمطابق بیاض شاعر

حوالہ

کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان