محبت تے رزق

اے تصویر ڈیکھ تے اندر دی کیفیت عجیب تھی گئی اے۔ میں کوشش کرینداں جو کجھ گالھ کہیں طراویں سنگت نال ونڈاواں۔ انسان کو کہیں نال محبت تھی ونجے یا وت عشق تھی ونجے تاں ایں بارے او کیا سوچیندے؟ میڈے خیال اچ او مکمل طور تے کہیں کوں ڈس نئیں سگدا ہوندا۔ سجھ نال عشق تھیا کہیں کوں تاں اوں سجھ دی پوجا شروع کر ڈتی اوندے واسطے خدا ای سجھ ہا ہر شئے سجھ ہا۔ ہک محبت یا عشق انسان کوں آپنڑے واسطے تھیندے میڈی زندگی واسطے او شئے جیہری میڈی زندگی دی علامت بنڑ ونجے اوندے نال وی محبت تھی ویندی ہوندی اے۔ کہیں کوں بھوئیں نال صرف ایں سانگے محبت ہوندی اے جو بھوئیں اوندے رہونڑ دا تے کھاونڑ واسطے کنڑک دا انتظام کریندی اے۔ تے دریا نال، پانڑیں نال، مینہہ نال محبت وی تھیندی اے جو اے وی انسان کوں رزق مہیا کریندن۔ تے کہیں دی روزی گھوڑے نال کہیں دی ڈاچی نال کہیں دی گڈھا نال تے کہیں دی بھولوں نال وابستہ ہوندی اے۔ ایں تصویر اچ اے ہک غریب انسان اوہا شئے جیہری خود کھاندے پیندے اپنڑے بھولوں کوں وی اوہا ڈیندا پئے۔ ایں بندے دیاں اکھیں ڈسیندین جو اے جانور ایندے ہر درد دی دوا ہے تے اے بندہ ایندا احسان مند ہے۔ ایں بندے دا رویہ ڈسیندے جو دنیا اِنتے دی اُنتے تھی ونجے لیکن میڈے بھولوں کوں کجھ نہ تھیوے۔ کیوں جو ایکوں رزق ہئیں جانور دے سبب نال ملدے۔ لوک گالہیں نہ بنڑاون تاں اے بندہ ایکوں بہوں کجھ ظاہرا وی منیسی۔۔ لیکن ایندی باڈی لینگویچ ڈسیندی پئی اے جو میڈی کل کائنات اییہو بھولوں ہے۔ میکوں اج واحد بخش شیراز بزدار سئیں دا شعر مزید سمجھ آ گئے او آہدن۔۔

بالیں دے رزق کیتے کیتی ودے سنجوک اللہ میڈا ! فقیر دے بھولوں دی خیر کر (مظہر حسین)