مادری زبان سرائیکی

سرائیکی اساڈی مادری زبان ہے، تے اینکوں اساڈی شناخت تہذیب تے ثقافت دا سب توں وڈا نشان سمجھوں۔ سرائیکی صرف ہک زبان کائنی، بلکہ ایہ اساڈے دل دی آواز اساڈے

آباؤ اجداد دی حکمت، تے اساڈے خطے دی روح ہے۔ جڈاں اساں سرائیکی ڳالھ مہاڑ کریندے ہئیں ، تاں اساں اپݨے ماضی حال تے مستقبل نال جڑدے ہیں۔

سرائیکی اساڈی ثقافتی ورثے دا حصہ ہے۔ این٘دے وچ اساڈے لوک گیت، کہاݨیاں محاورے، تے بزرگیں دے اقوال محفوظ ہن۔

سرائیکی اساڈے دل دی زبان ہے۔ ایہ او لہجہ ہے جیندے وچ اساڈی ماں دی محبت،پیو دی نصیحت، تے بچپن دیاں یاداں محفوظ ہن۔ جڈاں اساں سرائیکی ڳالھیندے ہیں، تاں اساں اپݨے جذبات کوں پورے طور تے بیان کر سڳدے ہیں۔ سرائیکی اساڈے ماضی حال، تے مستقبل دے درمیان ہک پل ہے۔ ایہ اساکوں اساڈے آباؤ اجداد نال جوڑدی ہے تے اساڈی نویں نسل کوں اساڈے ثقافتی ورثےنال روشناس کروندی ہے۔

ہر منہدم تہذیب اچ ہک شاعر دا ہووݨ لازمی ہے پر اگر زبان ای کائنی رہسی، تاں شاعر کتھوں آسی؟ سرائیکی کوں فروغ ڈیوو اپݨی مادری زبان کوں فخریہ اپناؤ۔ اینکوں ڳالھݨ، پڑھݨ، تے لکھݨ وچ کݙاہیں شرم محسوس نہ کرو۔

سرائیکی کوں تعلیمی نظام دا حصہ بݨاؤ۔ این٘دے وچ کتاباں ،شاعری، اتے لوک ادب کوں فروغ ڈیوو۔ لوک گیتاں،کہاݨیاں، اتے تھیٹر دے ذریعے نویں نسل کوں اپݨی زبان تے ثقافت نال جوڑو۔ سوشل میڈیا تے ٹیکنالوجی دے ذریعے سرائیکی زبان کوں نویں نسل تک پُڄاؤ۔

سرائیکی اساڈی روح تاریخ اتے تہذیب دا حصہ ہے۔ اینکوں بچاوݨ صرف اساڈی ذمہ داری کائنی، بلکہ اساڈے وجود دی بقا دا سوال ہے۔ جیویں آہدن: تہذیب سنگلاخ سخت دریا پہاڑ کنارے پنپدی ہے اساڈی سرائیکی زبان وی انہیں سنگلاخ راہیں توں ڳزردی ہوئی زندہ رہ سڳدی ہے۔ سرائیکی اساڈی مادری زبان ہے۔ اینکوں بچاوݨ اساڈی ذمہ داری ہے۔ ایہ صرف ہک زبان کائنی، بلکہ اساڈی تہذیب،ثقافت اتے وجود دی آواز ہے۔ اورنگزیب اورنگ بغلانی دامان علاقہ پچادھ چوٹی بالا