لکھ مرے لکھ پال نہ مرے

خواجہ سئیں آکھئے ’’ کھا ساڳ پُسی دی پنڑی ، نِبھ ویندے وقت سکھڑے ، اِتھ درد منداں دے دیرے ، جِتھ کِرڑ کنڈا ٻوئی ڈھیرے ‘‘ ۔ ساڳ پُسی کھاوݨ والا ہک نینگر انگریز دے زمانے اچ ݙاکے مریندا ہا، سرکار دا مال گودام لُٹ گھندا ہا، چلدی ریل گاݙی دے مال ݙبے کپ گھندا ہاتے مال جنگلیں اچ سٹ ݙیندا ہا ،چلدی ڳاݙی تے چڑھ وی ویندا ہا تے لہہ وی امدا ہا، ݙاڈھا بہادر، سخی تے دلیر ہا، لُٹ دا سارا مال غریبیں کوں نسری مݨکا ، بِدام ، گھیو، شکراں تے میوے کھیوندا ہا تے ونوون دیاں چیزیں دے مزے کرویندا ہا ، پر خوس پُسی دا ساڳ کھمدا ہا ، روہی دے رہݨ آلا ہا ، اپݨے آپ کوں فخر نال ریاست اکھویندا ہا ، تے ݙاکھے مار ، مال ونڈا وہا کر تے اپݨے علاقے روہی ول ویندا ہا ، جݙاں او فوت تھیا تاں ریاست بہاولپور دے ہر گھر اچ سوگ ہا ، لوک ہک ٻئے دے ڳل لڳ روندے پئے ہن تے آکھدے پئے ہن ’’ لکھ مرے ہا پر لکھ پال نہ مرے ہا‘‘ ۔ وسیب دے اوں سخی حریت پسند دا ناں ہئی موسیٰ تے لوک اونکوں موسیٰ لکھ پال آکھدے ہن۔

حوالہ

کتاب: میݙی دھرتی، میݙے لوک ، مصنف: ظہور احمد دھریجہ ، ناشر: جھوک پبلشرز ، ملتان 2018ء