لوک شاعری
لوک گیت اساݙے وسیب دی ہک لوک ریت دیاں سوکھڑیاں ہوندن انھاں وچ خوشیاں ‘ غمیاں ساہ گھندین۔ صدیاں کنوں اساݙے وسیب دے ہاݨی اپݨی مِٹھی چس وس نال لوکاں دے من پرچیندے آندن۔ وہاݨے ویلے دیاں اے نشانیاں اَڄ وی اساݙیاں سنگتی ہن تے کل وی انھاں اساݙے وسیب کوں بھاڳ سہاڳ لاتے ‘ لوک گیتاں دی روح وچ وسیب دے سمل ہوندن۔ ہِیں کیتے اے کݙھائیں نہ پُراݨے تھیندن تے نہ وقت دے ہتھوں مردن۔ بلکہ صدیاں دے پینڈے کر تے سینہ بہ سینہ اساݙے تئیں پُڄدن۔ انھاں وچ لوکاں دے جذبات ‘ احساسات تے روایت دے ترکے لکیئے ہوئے ہوندن۔ سرائیکی کوں لوک گیتاں دی زبان آکھیا ویندے۔ ایں زبان وچ بے شمار ونکو ونکی دے لوک گیت ملدن۔ خوشی غمی دا کوئی موقعہ ایجھانی ݙسدا جیں اُتے اے لوک گیت انسانی ݙکھ سکھ دی سنگت نہ کریندے پے ہوون۔ ڄمݨے توں لا تے پرنے تئیں تے مرݨے تئیں انج انج گیت موجود ہن۔ مورن ‘ ٹہر‘ ٻاگھیاں ‘ ڈھولے ‘ ٹپے ‘ پہاکے ‘ݙوہڑے ‘ جھمر ‘ لولیاں ‘ گانمݨ ‘ بگڑو ‘ سمی دے گیت مختلف فصلاں ‘موسماں ‘ طبقیاں تے رسماں ریتاں دے اے گیت سرائیکی زبان دے ہک ٻہوں وݙے لوک ورثے دی حیثیت رکھدن۔ وسیب تے کلہپ دے اے گیت سارے سرائیکی علاقے وچ خود روپھلاں دی کار کھنڈئیے پن تے انھیں دیاں خوشبوئیں چوڳوٹھ مہکدیاں پن۔
حوالہ
[لکھو | ماخذ وچ تبدیلی کرو]کتاب: سرائیکی شاعری دا اِرتقاء، مصنف: ڈاکٹر نصراللہ خان ناصر، چھاپہ خانہ : جھوک پبلشرز ملتان