فیصلہ

’’بی بی! سلمان بابو ہُݨاں چار وجٖے آسݨ ۔ایہہ کوارٹر تہاݙا اے کھاوݨ پکاوݨ دی ہر شے پئی ہے ۔ میں ویناں تُساں کٹوی ٹُکّر کرو۔‘‘ چپڑاسی ایہہ آکھ کے ٹُر پیا تے سکینہ کوارٹر نوں ݙیکھݨ لڳ پئی ۔ ݙوں چھوٹے چھوٹے صاف ستھرے کمرے ہَن ‘ ہک باورچی خانہ ہائی تے ہک باتھ۔ گھر دا سارا سمان موجود ہائی ۔ سکینہ تھوڑی دیر ساہی کڈھݨ کݨ پلنگ تے لیٹ ڳئی۔ ترئے سال دااچھوؔ میاں اجٖے تائیں چُپ ہائی۔ ہُݨ اُٻرا ‘ اُس دی چچری زبان کُھل ڳئی :

’’امّی ایہہ اساں تِتھے آ وَلے ہاں؟۔‘‘

’’پُتر ہُݨ ایہا ساݙا گھر اے۔‘‘

’’تے امّی بمال(بیمار) اَبّا۔‘‘

’’اوہ وی کݙائیں آوڑسی ۔ توں اچھو ٻہوں چنگا پُتر ہیں ۔میݙا سیاݨا پُتر توں ہُݨ سم گِھن ۔ ٻہوں تھکے ہوئے ہاں۔ آ میںتینوں لولی ݙیواں۔‘‘ لولی شروع تھی ڳئی تے اچھو اُس دیاں سُراں وچ واندھا ہویاخواباں دے جزیرے وچ پہنچ ڳیا۔ سکینہ پِچھلیاں یاداں وچ غرق تھی ڳئی ۔ سلمان بابو اُس دی بچپن دی محبت ہائی ۔ جیہڑی اوہناں نال جوان تھئی ہائی۔ بھلا اوہ ذات دا کمہار ہائی تے سکینہ ملکاݨی ۔ ایہو میل کݙائیں نائی مِل سڳدا۔ پر دُدھ وچ گانگا کوݨ سَٹے ۔ اس واسطے اُسدی محبت دی پروا نہ کرینداں ہویاں اُس دے پیو آپݨے دُور پار دے بھتریجے سلطان احمد نال اُس دی شادی کر ݙتی ۔ سلطان احمد شہر دی ہک کپڑے دی مِل وچ مزدور ہائی ۔ اوہ سکینہ نوں نال گھن ڳیا۔ سلمان بابو کئیں ہور شہر وچ کلرک لڳا ہویا ہائی۔ محبت ٻہوں سارے ݙینہہ سکینہ نوں تڑپیندی رہی پر آخر دِل دے زخماں کھریڑے نپ گھدے  تے وَت جیہڑے ویلے اُس دا پُتر اسلم جٖم پیا تاں ایہہ کھریڑے ڈھا ڳئے ۔ زخم کو نہ رہے انجٖے ہک نشان باقی رہ ڳیا تے وقت اُس نوںوی مٹاوݨ دیاں تدبیراں شروع کر ݙتیاں۔ قدرت دی ڳل سلطان نوں ٹی بی تھی ڳئی تے اوہ منجے نال لڳ ڳیا۔

ہُݨ اوہ کوارٹر وچ نن رہ سڳدے ۔ آپݨے وانڈھے وَل آئے۔ بیماری ودھدی ڳئی ۔ اسلم جیہڑا اچھوؔ سݙیندا ہائی ترئے سال دا تھی ڳیا ۔ سلطان اُس نوں پیار نال ݙیدھا رہندا ہائی ۔اچھو نوں اُس دے کول نن ونجٖݨ ݙیندے ‘ جو ٹی بی چُھوت دی بیماری اے ۔ سکینہ دی زندگی انڳاراں تے رکھی ہوئی سِنی لکڑ ی بݨ ڳئی۔ اوہ ہر وقت دُکھدی رہندی ہائی۔ پتہ نہیں قدرت نوں کیہ منظور ہائی ۔ ہک ݙینہہ او سلمان بابو آپݨے وانڈھے آ وڑا تے سلطان دے پُچھݨے تے لڳا ڳیا۔ سکینہ اُس نوں ݙٹھا تاں اُس سکینہ نوں جیہڑے زخم دا معمولی نشان باقی رہ ڳیاہائی ‘ اوہا زخم تراٹ مارݨ لڳا تے نہامے جیہے  چمڑا پھٹ ڳیا۔ سلمان بابو نک تے رومال رکھ کے دیر تئیں سلطان کول ٻیٹھا رہا تے آٹھیوݨ لڳا تاںاُس ݙاہ روپے سلطان نوں پُچھݨے دے ݙتے تے ݙاہ روپے اچھو نوںݙتوس۔ سکینہ تے سلمان بابو دیاںاَکھیاں دفتر کھولی رکھے ۔ سلمان بابو گھر آ ڳیا۔

ہُݨ اُس دا گھر سُنجٖا ویڑھا ہائی ۔ ݙوں بھیݨاں ہس ۔ اوہ کݙوکݨیاں پرنیاںڳئیاںہَن تے ماء پیومر کھپ ڳئے ہس ۔ اُس گوانڈھیاں نوں آکھا:

’’میںنوکری توں بعد وی تاں آپݨے گھر رہوݨا ۔ اس واسطے میں چاہنداں جوکوٹھے دی لپائی و مرمت وغیرہ کراواں تے اوہناں اُس نوں اپݨے ویڑھے وچ ݙوں ترے منجیاں سٹ ݙتیاں۔ پہلی رات اِی سکینہ آ وڑی تے محبت وَت جوان تھی ڳئی۔ پر ہُݨ چھپ چھڑکی کھیݙݨ نائی چل سڳدا ۔ آخر سلمان بابو وی آپݨی نوکری کرݨی ہائی تے ݙوجھا وانڈھے دیاں ڳلیاں دے ذرّے وی ٻہوں ہوشیار ہوندے ہِن تے راتیں ݙینہاں جاڳدے رہندے ہِن ۔اس واسطے سلمان بابو ٻہوں سوچ سمجھ کے ہک منصوبہ ‘ ہک ٻہوں وݙا پلان تیار کیتا۔

ݙوجھے ݙینہہ اوہ ہمدردیاں تے رحمدلیاں دا سمندر بݨ کے سلطان احمد دے گھر ڳیا۔ اُس نوں سمجھوس بھئی اس بیماری دا علاج شہر دے وݙے ہسپتال وچوں کراوݨا اے۔ سلمان بابو ایہہ کجھ کر سڳدا اے جو اُس نوں ہسپتال داخل کریسی ۔ ڈاکٹراُس دا شِنا ہے اوہ مفت اُس دا علاج کریسی ۔ ہکے مہینے وچ سلطان احمد نوں صحت مِل ویسی ۔ پر سلمان بابو دی دُور دے شہر وچ نوکری ہے ۔اوہ اُتھے تاں نی ٻیٹھا رہ سڳدا ۔ اس واسطے سلطان احمد دے نال وی کوئی ہووے۔

اُس دے نال کَیں ونجٖݨاں ہائی ۔ اوہا اُس دی آپݨی سکینہ ہائی ۔ اِنج ایہہ لوک شہر دے ہسپتال پہنچ ڳئے ۔ سلطان احمد دا متریا بھرا وی اُس دے نال ڳیا۔ سلمان بابو اوہناں نوں داخل کرا کے ہک کاغذ تے سلطان احمد توں انگوٹھا لوا گھدا تے آکھا جو ایہہ ہسپتال وچ ضروری داخل کرݨا اے تے آپ آپݨی نوکری تے لڳا ڳیا۔

ویندی واری اُس سوروپیہ وی ڈاکٹر نوں ݙتا تے سلطان احمد تے اُس دے بھرا دے ساہمݨے آکھوس:

’’جیہڑی دوا ڈاکٹر صاحب بازار وچوں منگاوݨی ہووے تُساں منگوا گھنائے۔ میں آپݨی ملازمت تے ویندا پیا ہاں۔‘‘ تے اوہ لڳا ڳیا۔

چار ݙینہہ سلطان احمد دا بھرا اُتھے رہیا وَت اوہ وی گھر وَل آیا جو نواں فصلاں دے ݙیہاڑے ہن تے ݙوجھا علاج ٹھیک ٹھاک تھیندا پیا ہائی ۔ ہفتے توں بعد سلمان احمد آیا تے سکینہ نوں وکھرا ہک جا تے گھن ڳیا ۔ اُس نوں ساری ڳل سمجھا ݙتوس تے آپ وانڈھے لڳا ڳیا۔ اُتھے سلطان احمد دے گھر آلاں نوں تے وانڈھے آلاں نوں آکھوس:

’’میں ٻاہر دے مُلک ویندا پیا ہاں۔ میݙے اس کوٹھے دا خیال رکھیا اے ۔ زندگی دا کوئی پتہ نہیں ݙوں سال ٻاہرگزارݨے ہِن ۔ اللہ خیر نال ولایا تاں گھر دا سائیں آݨ تھیساں۔‘‘

آپݨیاں بھیݨاں کول وی ونجٖ کے ایہا ڳل آکھوس۔ اس توں ہک ہفتہ بعد اُس دا چپڑاسی آیا تے بݨے ہوئے پروگرام مطابق سکینہ نوں گھن آیا ۔ انجٖے اَڄ سکینہ نویں زندگی پئی شروع کریندی ہائی۔

سلطان احمددا اُس نوں خیال آیا اوہ اتھائیں ہسپتال پیا ہائی تے وَت اُس اِس خیال نوں دماغ وچوں کڈھ چھوڑا ۔ سلمان بابو پورے ڈھائی ترئے مہینے اُس کول نائی آوݨا ۔ گھر دا خرچہ سارا موجود ہائی ۔

ٻڈھا چپڑاسی روز آ کے ضرورت دی شے دا پتہ کر ویندا ہائی تے سکینہ آپݨے اچھو نال لُڳی زندگی پئی گزریندی ہائی ۔ اُس نوں کوئی پتہ نائی۔ پِچھے سلطان احمدنال کیہ تھیا ۔ آخرٻہوں مشکل نال ایہ ݙینہہ گزرے۔ سلمان بابو باقاعدہ نکاح کیتاتے بچپن دی محبت کامیاب تھی ڳئی ۔ پہلی رات سلمان بابو ٻہوں سختی نال آکھا :

’’سکینہ میں تیݙے پُتر نوں نہ ݙیکھ سڳدا ۔ اِس نوں اِتھے نہیں ہووݨا چاہیدا۔‘‘

’’بھلا میں اِس نوں کݙے کراں کجھ ایہہ وی تاںسمجھا۔‘‘

’’ایہ سوچݨاں تیݙا کم ہے ‘ بھانویں نہر وچ سٹ ‘بھانویں جݙے کر ‘ میں ذمے وار نہ میں کل اِس نوں نہ ݙیکھاں۔ میںعزت آلا افسر ہاں۔ اِتھے میں آکھا اے جو میں ہُݨ نویں شادی کیتی اے تے جیہڑے ایہہ ٻال نال ݙیکھسݨ اوہ کیہ آکھسݨ۔‘‘

رات ایہہ تکرار وچ لنگھی ۔ وݙے ویلے اُس صاف آکھا :

’’جواَڄ میںوَل کے آوم تے اے چھوہر نوں اِتھے ݙیکھوم تاںمیں سمجھساں تینوں میݙے نال محبت نہیںتے وَت میںجو مرضی آسم کریساں۔‘‘

سلمان بابو تاںایہہ آکھ کے لڳا ڳیا تے سکینہ دیاںاَکھیاں دے اڳوں انھارآڳیا‘ اوہ کیہ کرے؟ پُتر نوں زہر ݙیوے کہ دریا وچ سٹ آوے ۔ ایہہ ساریاں ڳلاں تاںاوہ کرنائی سڳدی۔ ݙوپہراں ویلے اُس نوں ہک سوچ آ ڳئی ۔ اُس اچھو نوں دھوایا ‘ دھوتے ہوئے کپڑے پواوس تے انڳلی نال لا کے ٻاہر نکل ڳئی ۔ کوارٹر دا تالامروس تے اچھو آکھا :

’’امی ہُݨ تِݙے ویندے پئے ہاں۔‘‘

’’میں پُتر نوں بازار گھن ویساں اُتھوںسوہݨیاںسوہݨیاں شیئیاں گھناݙیساں۔‘‘

’’امّی تے اوہ بمال (بیمار) ابّاتِݙے دیا۔‘‘

’’اوہ وی آوڑسی‘‘ آکھ کے سکینہ جیبا ٹٹولا ۔اُس وچ اوہ کاغذ موجود ہائی جس تے سلمان بابو دے کوارٹر دا پورا پتہ لکھیا ہویا ہائی ۔ اوہ ٹُر پئی ۔اڳوں ہک رکشہ آندا پیا ہائی اُس رکشہ روک کے سٹیشن تے ونجٖݨ دا آکھا تے سوچاں بھرے دماغ نال ٻہہ ڳئی ۔

’’امی ایہہ تیھری(کیہڑی) ددی (گݙی) اے؟۔‘‘

’’ایہہ رکشا ہے پُتر۔‘‘ سکینہ پتا نہیں کیہڑے جذبے توں مجبور تھی کے اچھو نوں سینے نال لایا۔

’’ہا امی دیہلی ہھپتال وچ بمال ہائی ‘اُتھے وی ایہہ ودی آندی ہائی ۔‘‘

ایہہ لاہور شہر ہائی ‘ ایݙا وݙا شہر تے اچھو داچھوٹا جیہا دماغ ۔ ایݙے لمبے چوڑے منظر تے اچھو دیاں نِکیاںنِکیاںاَکھیاں۔ آخر ایہہ دماغ تے ایہہ اَکھیاں تھک ڳئیاں تے اچھو اُتھائیں سم ڳیا ۔ رکشا رُک ڳیا۔ سٹیشن آڳیا ہائی ۔ سکینہ رکشے آلے نوں پندراں(15)روپئے ݙتے ۔اَڄ اچھو نوں ٹھکاݨے لاوݨ تے اُس توں جان چھڑاوݨ دی اُجرت50روپے دانوٹ سلمان بابو سکینہ دے اڳوں واہ ڳیا ہائی ۔ سکینہ پُتر نوں چایا تے اوہ جاڳ پیا۔

’’ناں ناں امّی توں مینوں تلے لہا ‘ توں وی بمال ہیں۔‘‘

تے سکینہ دا کلیجہ کنب ڳیا ۔’’اچھو اُس دا کتنا ہمدرد ہے۔‘‘ اُس سوچا تے آکھا: ’’نہیں پُتر ! میں کوئی بیمار کو نہ ۔‘‘

’’نہیں نہیں امی میںتلے لہناں۔‘‘ تے سکینہ اُس نوں تلے لہایا ۔ اُس ٻہوں پیار نال ماء دی انڳلی نپ گھدی ۔ ݙوہیں ٹُرداں ٹُرداں مسافر خانے وچ ونجٖ ٻیٹھے۔

’’پُتر کیہ شے کھاسیں؟ٹافیاںگھن آواں۔‘‘

’’نہ دِھن آ امّی تیݙے تول پیسے جوتھولے ہِن ۔ ایہہ ایہہناں پیسیاں دیاں بمال ابّے دیاں دوائیاںدِھنیں۔‘‘ اچھو ٻہوں سوچ آلیاںڳلاں پیا کریندا ہائی ۔ سکینہ دے اڳے ہسپتال دا نقشہ آ ڳیا تے ٹی بی توں پیلاتے مُکا ہویا سلطان احمد دماغ وچ انڳارے بھرݨ لڳا۔ تے وَت سلمان بابو دی آواز آئی ۔

’’میں سمجھیساں تینوں میݙے نال کوئی محبت نہیں تے وَت میںجو مرضی آسم کریساں۔‘‘ لاہورٻہوں وݙا شہر اے ۔ اُتھے اوہ لڳی نہیں رَہ سڳدی ۔ اُس سوچاتے اتنے تئیں ہک کھݙوݨے ویچݨ آلا کولوں لنگھا ۔ سکینہ اُس توں پُچھا:

’’تیݙے کول کیہڑے کھݙوݨے ہِن وے بھائیا!‘‘

’’ایہہ ݙیکھو بھیݨ جی ایہہ چُوہا آپے ٹُردا اے ۔‘‘ اُس ݙوری چِھک کے چوہا زمین تے چھوڑا تاں چوہا بھجٖ پیاتے ݙوری اُس دے اندر ولیٹݨ لڳ ڳئی ۔ ݙوری مُک ڳئی تاں چوہے دی بھاڄ ختم تھی ڳئی ۔ اچھو پہلے ݙر ڳیاتے وَت ہس کے تاڑیاں مارݨ لڳ ڳیا۔سکینہ سوچا ۔اوہ وی ہک چوہی ہے جس دی ݙوری سلمان بابو چھکی اے تے اوہ اوہا کجھ کرکے ٻہہ ویسی جو کجھ سلمان چاہندا اے تے وَت اُس نوں سلمان بابو دی محبت یادآئی ۔ بچپنے دے پیار دی منزل اڳوں پھرݨ لڳ ڳئی۔

’’تے ہور کیہ شے ہے ای۔‘‘ سکینہ پُچھا ۔اتنے تئیں اچھو ہک وݙی ساری گُݙی چا گھدی ۔ امّی دیکھ دیکھ اس تیں آل سِل تے بوتھنا ستیا ہویا اے تے تیݙی سوہݨی اے۔‘‘

’’بھائی ہک چوہا تے ہک گُݙی ݙے چا ۔ کتنے پیسے ݙیوائیں؟‘‘

’’چار روپے بھیݨ جی۔‘‘ سکینہ اُس نوں پیسے ݙتے تے اچھو ݙئیں ݙٹھا ۔ اوہ گُݙی نوں انجٖے پیارنال پیا ݙیدھا ہائی جنجٖے سچی مُچی اوہ اُس دی ماء ہووے ۔ اتنے تئیں ٹافیاں آلا کولوں لنگھا ۔ سکینہ اُس توں ݙوں روپیاں دیاںٹافیاں گھدیاں تے ساریاںاچھو دے اڳے چا رکھوس۔ ایہہ کُل اَٹھ ہن۔اچھو ہک ٹافی ماء نوں ݙتی ہک آپݨے جیبے وچ پووس تے ہک مونہہ وچ سٹ گھتوس ‘ باقی پنج ٹافیاں اُس دی جھولی وچ پئیاں ہَن۔

’’امی توں وی تھا میں بمال اَبّے آلی ٹافی آپݨے جیبے وچ پائی اے تے ہول ٹافیاں وی ونڈساں۔‘‘

’’تے وَت میں جو مرضی آسم کریساں۔‘‘ کیں سکینہ دے بھیجٖے تے ہتھواڑے مارݨے شروع کر ݙتے۔‘‘

’’توں اچھو ٻہوں سیاݨا پُتر ہیںنا ‘ توں اِتھے ٻہہ  میں بھجٖ کے تیݙے بمال ابّے نوںگھدی آواں۔‘‘

’’توں ونجٖ امی۔‘‘ اُس ماء دا ہتھ نپ کے آکھا ۔ ٻیتھا لہساں اسے گُݙی نوں ویکھدا لہساں۔‘‘ سکینہ ٹُر پئی تے لاہور شہر دی بھیڑ وچ گم تھی ڳئی ۔ اوہ تِرکھے تِرکھے ٹُردی ویندی ہائی جو ہک آدمی نال اُس دا پیر اَڑا۔

’’ݙیکھ کے ٹُرو اساںغریباں تے ترس کرو۔‘‘ تے سکینہ ݙٹھا اوہ کنب ڳئی ۔ ایہہ تاں سلطان احمد خزاں دے مارے ہوئے پٹھے ہارفُٹ پاتھ تے ڈھٹھا پیا ہائی تے آہدا پیا ہائی۔

’’ظالم دی ٻچی میݙا پُتر تاں مینوں ݙتی ونجٖیں ہا۔‘‘ او تھڑکݨ لڳ ڳئی۔

’’خدا دے ناں تے فقیراں نوں کجھ ݙے مائی ‘ اللہ تیݙے کم آسان کرے۔‘‘اوہ ایہایہہہ تاں کوئی ٹی بی داماراہویافقیر فُٹ پاتھ تے پیا ہائی ۔ایہہ تاں سلطان احمدنائی ۔اوہ وَت اَڳے ٹُر پئی۔

ہُݨ اوہ سٹیشن دے مسافر خانے توںٻہوں پرے آوڑی ہائی۔ نہاموں جیہے کَیں اُس دے بوچھݨ داپلّو نپ گھدا ۔ اُس پِچھے وَل کے ݙٹھا ۔ اوہ ایہہ تاںاچھو ہائی پُچھدا پیا ہائی:

’’امی ! مانواں انجٖے ہارٹھڈیاںچھاواں ہوندیاں ہِن؟‘‘

اُس دا کلیجہ پھٹݨ لڳا۔

’’مائی ݙوں ݙنگاں دابُکھا ہاں۔خدا دے ناںتے ہک روپیہ ݙے۔‘‘ اُس نوں تھوڑی دیر کݨ تسلی آڳئی ۔ وٖت ہک خیال آیا۔

’’اس دا اچھو شوہدا تاں کَیں دا بوچھݨ نپ کے منگݨ جوڳا نہیں۔‘‘ اُس تِرکھے تِرکھے ہک روپیہ کڈھ کے منگتے چھوہر دی تلی تے رکھا۔

’’مائی اللہ تیݙے ٻالاں دی حیاتی لمبی کرے۔‘‘ چھوہر دُعا ݙتی تے اُس چھوہر توں پلو چُھڑا کے چھنڈکا ‘ جنجٖے اُس دُعا نوں وی نال چھنڈک چھوڑا ہووس۔ نہاموں جیہے ہک رکشا اُس دے کول آکے رُکا ۔ ہک سپاہی وچوں لتھا ۔ اوہ وَت کنبݨ تے تھڑکݨ لڳ پئی ۔ ’’کتھائیں اس سپاہی میݙا جُرم تاں نہیں ݙیکھ گِھدا؟‘‘ پر سپاہی لاہ کے لڳا ڳیا۔اُس تسلی داساہ گِھدا تے اُسے رکشے وچ ٻہہ ڳئی ۔جیبے وچوں پتہ کڈھ کے آکھوس :

’’بھائی مینوں اس پتے تے گھن ونجٖ ‘ ایہہ سلمان بابو دا گھر ہے۔‘‘

’’بابو آں دے گھراں وچ کیہ پیا۔اساںشہنشاہواں دے گھراں وچ آئی کر۔‘‘ رکشے آلے پتہ نہیں اُس دے اندر کیہڑی شے ݙیکھ کے آکھا ۔ اُس سوچا ’’ایہہ مینوں کنجری پیا سمجھیندا اے‘‘ تے وَت اُس آپݨے اندر جھاتی پائی تے کنب ڳئی ۔

’’توں بکواس پیا کریندا ایں۔ میںچیکاں مار مار کے پولس نوں سݙ گھنساں۔‘‘ اُس ہمت کرکے آکھا ‘رکشے آلارُعب وچ آکے چُپ کرڳیا۔

رکشا چلدا رہیا تے اُس دے اندر جھکڑ گُھل ڳئے پر ہُݨ کجھ نائی تھی سڳدا۔ اُس آپݨے آپ نوںتسلی ݙتی ۔ رکشا کھلو ڳیا۔اوہ ہک دکاندارتوں کوارٹر پیا پُچھدا ہائی۔

’’اساں ٹھیک آ ڳئے ہاں۔ بھیݨ توںلاہ تے آپݨے بائو دے گھر ونجٖ تے مینوں پندرہ روپئے ݙتی ونجٖ۔‘‘

سکینہ اُس نوں پندرہ روپئے ݙتے ۔ جندرا لاہیاتے ونجٖ کے پلنگ تے ڈھا پئی ۔ ساہمݨے سلمان بابو دی وݙی ساری تصویر مسکراندی کھلی ہئی۔

’’سلمان بابو‘‘ سکینہ تصویر نوں ݙیکھ کے آکھݨ لڳی :

’’سسیؔ آپݨے پُنوںؔ کݨ تھلاں وِچ رُل موئی ہائی ۔ ہیرؔآپݨے رانجھے ؔنال نکل ڳئی ہائی تے کھیڑاں دیاںعزتاں ونجٖا کے رانجھے ؔدے نال زمین وچ لاہ ڳئی ہائی ۔ سوہݨی کمہاری مہنیوال ؔکݨ کچے گھڑے تے ٹِھل کے ٻݙی ہائی تے سلمان کمہار میںملکاݨی تیݙے پِچھے ایہہناں ساریاں توںٻہوں قربانی ݙتی اے…… میں بیمارخاوند نوںچھوڑا اے۔ پیو دی عزت نوں ٻوڑا ہے تے آپݨے دِل دے ٹوٹے اچھو نوں……اِتھے آ کے اُس دے اندر کوئی انڳارے بھڑݨ لڳا ۔‘‘

اُس بوچھݨ دے پلُو وچ مونہہ چُھپایا۔ جسم دیاں ساریاں طاقتاں رڳ رڳ وچوں نُچڑی کے اَکھیں وچوں ڈھاوݨ لڳیاں تے ہک تھال ڈھاوݨ دا کھڑکارآیا۔ اوہ کنب ڳئی ۔ ’’کوݨ آ وڑے؟‘‘ اُس بوچھݨ ہٹایا ۔چِڑی تے چِڑا اُݙدے ودے ہَن ۔ اوہناں اِی کانس توں تھال ڈھایا ہائی ۔ اُس دی نظر وَت سلمان بابو دی تصویر تے پئی ۔اُس دا مسکراندا چہرا ݙٹھاتے ممتادی ہُوک عشقے دی کُوک وچ گُم تھی ڳئی۔‘‘

٭…٭…٭

حوالہ

کِکّر دے پُھل (سرائیکی افسانے) مصنف: سید نصیر شاہ، جھوک پبلشرز  ملتان