غیّور بخاری . ڄاݨ سُنڄاݨ

ج: 4اپریل1983ء

                       غیورسئیں سیّد پرسوز بخاری دے ٻال ہن ۔ پرسوز دے ݙو بھرا سیّد خورشید الحسن بخاری تے محسن بخاری وی شاعری کریندن۔ غیور نواں نینگر اے ۔اللہ سئیں اینکوں شعر آکھݨ دی بھرپور صلاحیت ݙتی اے۔ اپݨی عمراں توں وݙیاں ڳالھیں کریندے۔وسیب اچ تھیوݨ آلے ہر کٹھ اچ موجود ہوندے۔ شعر پڑھݨ دا انداز وی ݙاڈھا سوہݨا ہس۔  غزل دیاں رمزاں خوب جاݨدے ۔ وقت دے نال نال ایندی شاعری اچ مزید نکھار پیدا تھیسی۔

؎                     رات دے سینے اُتے جیویں ستارے کھیݙدِن

                       اینویں ساݙی یار چھاتی تے انگارے کھیݙدِن

                       گھر دے وچ غیور ؔ ہݨ ٻولݨ والا کوئی وی نئیں

                       گھر دیاں دیواراں اُتے کیندے ٻلارے کھیݙدِن

٭                      بمطابق شناختی کارڈ، ملاقات شاعر، نزیر آباد، محراب آلا۔یکم مارچ2012ء

کلام٭

(1)

سچ الاوݨ داکہیں نے کُئی صلہ نی ڈیوݨاں

یاد رکھ لیکن میݙا چن تئیں گلہ نی ݙیوݨاں

سانولہ ا توں شہر دے گودیں تے بھروسہ نہ کر

ظالماں نے ظلم کرݨے کُجھ ٻیا نی ݙیوݨاں

جے توݨی اندھی نماشاں دے اَندھا رے نال ہِن

او توݨی کہیں سِجھ نے ساکوں حوصلہ نی ݙیوݨاں

اپݨے سِر آپ کرݨے تئیں تے میں سچ دا سفر

کہیں دے کوڑے اَسرے کوں اَسرء نی ݙیوݨاں

گالھ ہے ݙوں ٹوک کرݨی نوجواناں کوں اساں

خوامخواہ الجھاوݨاں نی ، فلسفہ نی ݙیوݨاں

سوجھلے دی گاٖلھ کر غیور لیکن یاد رکھ

لہندے سورج دے پجاریں سوجھلا نی ݙیوݨاں

(2)

ایں سفر وچ بے زبانو کہیں قدم دھرنا تاں ہا

زندگی تے موت دے جھیڑے دا دم بھرنا تاں ہا

میں جے چاتا ہے قدم سولی ݙے توں ویڑا نہ تھی

حق دی راہ تے میں یا تئیں آخر کئیں مرݨا تاں ہا

رل گئی دھرتی دے اُڄڑے بے سمل لوکو سݨو

ݙکھ دی نئیں وچ حق دا کلمہ پڑھ کے کئیں ترݨاںتاں ہا

آ جو گیا ہے بے زباناں کوں اَلاوݨ دا شعور

ظلمتاں دے ہر پُجاری نے ولا ݙرݨاں تاں ہا

ݙے ݙتی ہے بے زباناں کوں زبان ٻولݨ کیتے

جرم ایہ پہلے یا بعد اِچ کہیں نہ کہیں کرݨاں تاں ہا

(3)

زندگی بیمار کوں میلا نہ کر

ایں دفعہ عتبار کوں میلا نہ کر

اپݨے قد کوں ودھاوݨ واسطے

توں میݙے کردار کوں میلا نہ کر

وت کتھائوں یوسف متاں کوئی آونڄے

مصر دے بازار کوں میلا نہ کر

سئیں میکوں تیݙی محبت ہے عزیز

خواہ مخواہ دستار کوں میلا نہ کر

چاڑھ ݙے سولی تے خواہش چاڑھ ݙے

دل جھئیں دربار کوں میلا نہ کر

(4)

بھانویں لگسے کر بلا نی چھوڑنا

حق دا رستہ باخدا نی چھوڑنا

سچ آلاوݨ ہک سزا ہے ، ڄاݨدیں؟

ڄاݨداں ہاں ، میں ولا نی چھوڑنا

روک رستہ راہزن فرعون دا

ننگے سر کوں بے روا نی چھوڑنا

کھس گھِنو دستار ہر سردار توں

ننگے تن کوں بے ردا نی چھوڑنا

(5)

رات دے سینے اُتے جیویں ستارے کھیݙدن

ایویں ساݙی یار چھاتی تے انڳارے کھیݙدن

جئیں ݙیہاڑے دا میݙی نگری توں چا تے پیر تیں

ہوں ݙیہاڑے توں میݙی اکھ وچ جگارے کھیݙدن

ایویں تیݙی ڳول وچ دَر دَر تے رُلدوں سانولا

ٻال ڳلیاں وچ جیویں جگ دے آوارے کھیݙدن

میݙی بھوئیں دے ٻالاں دا ݙس کیا حال ݙیواں تیکوں

کھیݙ بُکھ دی رات تے ݙینہہ ایہ بے چارے کھیݙدن

توݨیں نکھڑݨ دی کہانی ٻہوں پراݨی تھی ڳئی

سانولا اکھیاں اُتے اَڄ توݨیں تارے کھیݙدن

گھر دیوچ غیورؔ ہُݨ بولݨ والا کوئی وی نی

گھر دیاں دیواراں اُتے کیندے ٻلارے کھیݙدن

(6)

اَزل توں اُلفت اِیہو ݙسایا عذاب خوابیں دے نال ہوندن

اُداس مونجھا نہ تھی اَجایا عذاب خوابیں دے نال ہوندن

عذاب خوابیں دے نال ہوندن حیاتی ساݙی دا ہے تجربہ

وَلا وَلا اینکوں آزمایا عذاب خوابیں دے نال ہوندن

اَساں تاں منزل دی ڳول دیوچ خود اپݨیاں اکھیں ونڄا کھڑے ہیں

تُہاݙے خواباں ساکوں مُسایا عذاب خوابیں دے نال ہوندن

سوال ہا جو حیاتی ساری وی پل سُکھ دا کیوں نی ملیا

میݙے سڄݨ دا جواب آیا عذاب خوابیں دے نال ہوندن

وَلا اَساݙیاں غیورؔ اکھیں کوئی نواں خواب ݙیکھدیاں پن

اَساں تے رحمت کریں خدایا عذاب خوابیں دے نال ہوندن

(7)

عجیب سِک اے سوال ڈھیر ہِن مگر ݙساوݨ دا ݙا نی آندا

یا دل ہے پتھر مزاج ساݙا یا دل کوں لاوݨ دا ݙا نی آندا

اُنویں تاں جاہ جاہ توں چاہتیں دے سلام مِلدن پیام مِلدن

مگر اَساکوں کہیں وی صورت تے مسکراوݨ دا ݙا نی آندا

تیݙی ہے مرضی تیݙا مزاج ھِ ساکوں رُلا ݙے یا توں بھُلا ݙے

اِیں دل دے ورقے توں تیݙیاں یاداں ساکوں مٹاوݨ دا ݙا نی آندا

عجیب ملک ھِ جتھاں کے کُوڑے جہان دے حکمران وسدن

اِیویں کریندن بلا دے دعوے مگر نبھاوݨ دا ݙا نی آندا

اَساں اڄݨ تئیں زوال وچ ہیں رُلیے فقیریں دے حال وچ ہیں

اَساڈی دھرتی دا اُو وݙیرا ھِ جیکوں اَلاوݨ دا ݙا نی آندا

اَساں توں غیورؔ توں نی واقف اَساں ازل دے اَنا پرست ہیں

رُسݨ توں پہلے اے سوچ گھن توں ساکوں مناوݨ دا ݙا نی آندا

(8)

اَساں تاں صدیاں توں بے وَفئی دے عذاب پلکاں تے چئی ودے ہیں

رُٹھے رُٹھے ہوئے نشیلے نیناں دے خاب پلکاں تے چئی ودے ہیں

سمجھ نی آندی طویل عرصے توں ایہ طلب ہے یا کوئی سبب ہے

سوال چہرے تے چُپ کھڑے ہن جواب پلکاں تے چئی ودے ہیں

یقین کائنی تاں ݙیکھ سڳدیں توں خود فقیریں دا حال سانول

جو تیݙے نکھڑݨ دی ہک نشانی جناب پلکاں تے چئی ودے ہیں

جے کر ٻولیندوں نی ٻول سڳدے اکھیں کھولیندوں نی کھول سڳدے

حیاتی ساری دا ہار ہک بے حساب پلکاں تے چئی ودے ہیں

کوئی ݙساوے ایہ ہے محبت یا کئی کرامت یا معجزہ ہے

اَساں خزاں وچ وی اُوندے مُکھ دا گلاب پلکاں تے چئی ودے ہیں

اَساکوں غیورؔ ایں جہان اچ توں جتنا رُسوا کریندیں کر گھن

اَساں تاں سئیں تیݙا عشق پلکاں تے چئی ودے ہیں

(9)

ݙسا وے سانول تیݙی اَساکوں جے مونجھ آوے تاں کیا کریجے

تیݙے وِچھوڑے دا ݙکھ اَساکوں جے آ ستاوے تاں کیا کریجے

اَساں فقیریں تے رنج نہ تھیویں اَساݙا کوئی قصور کائنی

خدا دی قسم اے تیݙی محبت نہ ہاں توں لَہوے تاں کیا کریجے

اَساں تیکوں جے بھُلا وی ݙیووں بھُلا کے خود کوں رُلا وی ݙیووں

مگر تیݙا حال چاہتیں دا کُئی آ سُݨاوے تاں کیا کریجے

وفا دے رنگیں دے وچ سجی ہوئی تیݙے خیالیں دی ایہ غزل وی

اُداس موسم دے وچ اَساکوں جے آ جگاوے تاں کیا کریجے

تیکوں بھُلاوݨ خدا دی قسم اے اَساں فقیریں دے ڈھول وَس نئیں

تیݙی ڳلی توں گذردیں ساݙا ایہ دل نہ راہوے تاں کیا کریجے

اَساکوں غیورؔ تیݙے غم بن کہیں دی بیعت قبول کائنی

مگر ایں ویلے وی کربلا وچ کُئی سِر لہاوے تاںکیا کریجے

٭                      غیور بخاری، عذاب خابیں دے نال ہوندن، فرید فورم2010ء؁ وذاتی ڈائری

حوالہ

کتاب احمد پور شرقیہ اِچ سرائیکی غزل دی ٹور، مصنف : عبدالباسط بھٹی ، ناشر : جھوک پبلشرز ، ملتان