صفدر ٻوسݨ دا کلام

اساں اینجھے بھڈورے ہاءوں

ساکوں جو نہرکھنمدے پن

اساں تاں باک نئیں سگدے۔

اساں لا وارثا اجڑ۔

جیندا دھنڑ وال کوئ کائنی۔

اتے۔ رکھوال کوئ کائنی۔

اساں ہاءوں مال نہریں دا۔

ساڈا۔ ہربال نہریں دا۔

جیلے مرضی پو وے ساڈی۔

پٹھی کھلڑی لہیندن چا۔

ولا بخرے کریندن چا۔

ساکوں۔ او پیٹ پیندن چا۔ ۔۔

ولا وی۔ نال رہے ویندوں۔

تونڑیں ایں حال رہے ویندوں۔

اساں اینجھے بھڈورے ہاءوں۔

۔اساں بکھے بھڈورےہاءوں۔

ساکوں۔ ٹکر دی گبھی کوئ۔

ڈکھاوے۔نال تھی پوندوں۔

تے۔ ہوندا مال تھی پوندوں۔۔۔۔۔

تونڑیں چھنمکاں۔ ڈکھاوے او۔

پچھوں تے۔ ان۔کھڑاوے او۔

ولا۔ منہ۔ موڑ نئیں سگدے۔

تے۔ اونکوں۔ چھوڑ نئیں سگدے۔

اساں بکھے بھڈورے ہاءوں۔

۔۔ہک۔ نظم وچوں کجھ حصہ۔

صفدربوسن۔

نظم۔

دھاڑے تیڈے لگے۔ دھاڑاں میڈیاں تھیاں۔

میڈا پھل جہاں بدن۔

کنڈ تے کوڑے تیڈے

ظلم۔ ذللھ تیڈا

کوکاں۔باکاں۔میڈیاں۔

اے نبینیں۔تیڈے

کنوں بوڑے تیڈے۔

صبر۔ میڈا تھیا۔

جبر۔ تیڈا تھیا۔

ایڈوں کمسن میڈے

منہ تے۔ موڑے تیڈے۔

ایڈوں۔پھر۔ تیڈا تھیا۔ ۔۔۔۔۔

اتے۔ سر میڈا تھیا۔

وت بزاریں دیوچ۔

دھکے دھوڑے تیڈے۔۔

ایہو جوڑا میڈا۔ ۔۔۔

ایندےجوڑے۔ میڈے۔ ۔۔۔

باقی جوڑے تیڈے

ہاتھی گھوڑے تیڈے۔

چتریاں۔ چالاں تیڈیاں۔

نیزے۔ ڈھالاں۔ تیڈیاں۔ توں جیڈے منہ۔ چاکر

حد۔براری کہیں۔

زور آور۔ جو تھیوں۔ کوئ زناور جوتھیوں۔ ۔

کہیں زناور دے اگوں

ھے۔زاری کہیں۔ ۔۔۔صفدربوسن

مسدس

تیڈی بھال ءچ کھڑاں۔تیڈی تارءچ کھڑاں۔

میکوں سڈ تاں سہی انتظار ءچ کھڑاں۔

توں آہ کر۔بھرڑ کر۔میں اڈریا آوساں۔

پر پساری کھڑاں اج اڈار ءچ کھڑاں۔

توں ریا کاری دے ہنڑ تھباکے نہ بہے۔

میکوں ملدیں تاں آ۔ادھ بزارءچ کھڑاں۔

میں تاں حق گو ہاں۔پھلیندے باغ ءچ نمیں۔

میں تاں پتھریں تے تیریں دی مار ءچ کھڑاں۔

سارے محشر دے ذائقے میں چکھدا ریہاں۔

ڈیہیںہ دی لاح ءچ لتھاں۔سجھ ابھار ءچ کھڑاں۔

ہک محبت دے موتیں خسارے ڈتن۔

حالی تک تاں میں گر وی ادھارءچ کھڑاں۔

تیڈے تقوے دے تانگھیں دی حد ٹپ کرہیں۔

لڑ کھڑایا نمیں۔کہیں قطار ءچ کھڑاں۔

وقت آئینیں تاں ثابت قدم نئیں ریہے۔

اج تاں شیہینہ وی دربھ دی چراند ءچ کھڑے۔

میں تاں بجلیندےڈرتوں نمیں گھر وٹاے۔

میڈا آسنڑ تاں پپل دے پاند ءچ کھڑے۔

صفدربوسن۔

ساڈی آس دے گھر جالیے ہن

جھولے بغض دی بھا دے۔

ہک ڈیہینہ سرتے آنھڑے ہوندے

ہن خوشبخت حمادے۔

ہنڑ تا

ساڈی آس دے گھر جالیے ہن

جھولے بغض دی بھا دے۔

ہک ڈیہینہ سرتے آنھڑے ہوندے

ہن خوشبخت حمادے۔

ہنڑ تاں کوئ نئیں پرسہ ڈیندا

ناں کوئ درد ونڈیندے۔

اےپیغام پچائے سجنڑیں ڈو

پکڑ تے پیر صبا دے۔

رات ڈیہاں پئے سر رکھ روندن

تیڈےنقش قدم تے۔

جیویں نکھڑی بھینڑ ہئ روندی۔

کج تے پیر بھرا دے۔ ۔

جیہڑے سیجھ بنڑا سمدے ہن۔

تئیں ممتا داسینہ۔

کیویں سہن اج نوکاں ٹوکاں۔

ذائقے تلخ آلا دے۔ ۔

ایں بے کھوندے تھی تھی رل گیوں ۔

ملک دے وارث ملک ءچ۔

وچ بازار ٹرے کوئ جیویں۔

بے وس باجھ ردا دے۔ ۔

توں ست ماڑ تے مٹ گھبکا ویں۔

بھاگ سلامت ہو وی۔

ڈےگئیے مست موالی صفدر

ہک ڈو لفظ دوعا دے ۔

شہید بی بی دے ناں۔

شاعر صفدربوسن۔

بتڑی بتڑ باتی نہ تھی

وج تے آلا بت بت کہیں۔

آئ تاں تاں کسنڑ ہئیں کھوڑتے پھتکا ونڑاں وت لت کہیں ۔

جہڑی نیتی پوری نیتی۔

وت غیرتوں نفرت کہیں۔

آزاد رہہ کہیندی نہ سنڑ سرڈے بروچل کوں منا۔

غزل۔

دریا دیاں موجاں عروج تے ہن۔ سفر سندھاری دے نال تھیسی۔انا

دی ذنگ توں ضمیر ستھرا صفائ بوہاری دےنال

تھیسی اساں بنڑاے ہن تاں گھر بنڑاے ہن۔اے گال بئ اے جو آنھڑے ہن۔

خیال نہ ہا جو تیلا تیلاا ۔اےگھر اندھاری دے نال تھیسی ؓ ؓؓاساں تاں کھنبھییں کھتھی ہوئ لوتھ آءں

اساڈیاں چوگاں تاں تیڈے درتے۔

جڈاں وی تھئ تاں میڈی اڈاری تیڈی اڈاری دے نال

تھیسی۔ اے توں مقدردا باد شاھ ہئیں۔ تہوں تیڈے تاج منتظر ہن۔

بھریے ہجوم ءچ میڈی تواضع تاں سنگباری دے

نال تھیسی۔ اے تیڈیاں ملاں۔اےتیڈیاں کاراں اےتیڈے بنگلے تاں تییڈے کم دے۔ ایں پیٹ دوذخ دےمنہ داموکھا۔ میڈا تغاری دے نال تھیسی ۔

جےتیڈی سک دی طویل اے سرحد۔ اساں وی سفری ہیئں کربلادے۔

میکوں نظردے تیڈی زیارت۔ ساکوں زواری

دےنال تھیسی۔

ایں سچ دی آوی تے بہہ تےصفدر۔

سلوک دے تھاں پکا ڈکھیسوں۔

۔دکانداری بزاردیوچ۔ امانداری دے نال تھیسی۔

صفدربوسن۔۔

بھل چک۔ معاف۔

اساں تاں ہرمل دے تیر وچ ہاوں

یا لڑھدے اصغر دے کھیر وچ ہاوں

کتھاہیں صبر ِشبیر وچ ہاوں

اساکوں ہک جاہ کتھاں گولیسیں،،

اساڈی گول ءچ توں گالھا ناں تھی،،

اساں تاں تقسیم تھئے ہوئے ہیں،،

اساں تاں میت دے پاوے نال ہاوں

کتھاہیں صفدر ڈکھاوے نال ہاوں

کتھاہیں گھوٹ ہاوں کچاوے نال ہاوں

اساکوں ہک جاہ کتھاں گولیسیں،،

اساڈی گول ءچ توں گالھا ناں تھی،،

اساں تاں تقسیم تھئے ہوئے ہیں

صفدر بوسن سئیں