شاکر احمد پوری

1926ء تا1993ء

شاکرؔ احمد پوری اپݨے زمانے دے مشہور تے مقبول ترین سرائیکی شاعر ہن انہاں اپݨی شاعری وچ روایت دا دامن نہیں چھوڑیاتے ایویں لڳدے جو شاکرؔ مرحوم دا دامن ہجر نے نہیں چھوڑیاتے اوہ ہمیشہ محبوب کوں ملݨ دی تانگھ طلب وچ رہ گئے۔

غزل

کیڑھی شئے ٻئی یار توں منگاں نشانی پیار دی

درد ، مونجھاں ، سول ، ساڑے ہن عنایت یار دی

جھاگٖ اَئے ہیں پندھ اولڑے ہُݨ تاں کئی مشکل وی نئیں

دل بٖہوں مونجھی نہ تھی نیڑے ہے وستی یار دی

حال توں بے حال ہے مردا وی نئیں جیندا وی نئیں

ہے عجب حالت تہاݙے عشق دے بیمار دی

نت نویاں ماڑیاں اُساراں حسرتاں تے آس دیاں

دل دی وستی تے ہے ڈھہندی روز بجلی پیار دی

ہے بٖہوں امید شاکر ؔاہلِ دل بٖیٹھن بٖہوں

داد ملسی اڄ میکوں محفل دیوچ اشعار دی

؎اے عادت ہے میݙی بُرا نہ مناویں

میکوں سوہݨے لوکاں تے پیار آندا ہوندے

٭٭٭