سخاوت

ہمیشہ نہ کوئی بادشاہ ہوندے اَتے نہ کوئی فقیر ۔ کجھ لوک تاں بادشاہ ہوندیں ہوئیں وی فقیر رہندن اَتے کجھ فقیر، فقیر نی ہوندے روئیں دے اعتبار نال انہاں دے شاہی مزاج ہوندن ۔ کجھ لوک تاں صرف اپݨی ذات کیتے سخی بلو شاہ ہوندن اَتے کجھ اپݨے نال نال ٻنہاں کیتے وی خرچ کر چھڑیندن ۔ کجھ ایہو جھئیں فقیر وی ݙٹھے ہِن جہڑے جو کماسِن کھادی ویسن۔ چنگے ہوٹل اُتے روٹی کھاوݨ ، انڈے ، چاہ ، بوتل ، آئس کریم ہر قسم دے فروٹ غرض جو انہاں ݙٹھے ٻالاں وانگوں او کجھ کھاوݨ اپݨا فرض سمجھدن اَتے کجھ فقیر ایہو جئیں وی ہِن ݙاہ روپے کماسِن تاں پنج خود کھاسِن ، پنج ٻئے دی ذات اُتے لئی ویسن ۔ کجھ کوں وَت ایہو جہی کنجوسی ہوندی اے ۔ اپݨی ذات تے وی خرچ نہ کریسن ۔ کجھ امیر کبیر ،ٻہوںسخی رویہ رکھیندن ، اپݨے کنوں وی زیادہ ٻئے دی  ذات اُتے خرچ کر چھڑیندن۔

اساݙے ہک رشتے دے نانا ٻہوں سخی ہِن ، ٻالاں کوں ہر ویلھے پیسے ݙیون، فقیریں کوں ٻہوں ݙیون ہا ۔ گھر آلی کوئی سودا ویچݨ آلی نال ستر روپے طے کیتی ٻیٹھی ہووے ہا اَتے نانا سئیں سُݨدے آوِن تاں آکھن ہا لُڑھ نہ مار و اَسّی روپے گھن تے ونڄ۔

حوالہ

کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز ملتان