ستوواڑہ

ولیمے کنوں اڳلے ݙینہ کنوار کوں پیکے گھنݨ آندن ، ایں رسم کوں ستوواڑہ آکھیا ویندے ۔ پہلے وقتیں اِچ ستوواڑے دی رسم اُتے مٹھیاں ڳڑ آلیاں روٹیاں پکائیاں ویندیاں ہن ۔ ایہ روٹیاں کپریاں سݙیندیاں ہن ۔ موٹیاں ، چھوٹیاں اَتے کُراڑیاںروٹیاں سبھے رَل تے شوق نال کِھل کِھل کھاندے ہن ۔ پر اَڄ دے دور نے ایں رسم کوں وی ونڄا چھوڑیے ۔ لوک جلدی دے کم کوں پسند کریندن او آہدن ایہ کم پُراݨے ویلھے دے لوکاں دا ہا ، ساݙے کنوں ایہ محنت نی تھیندی ۔ کپریاں بݨاوݨ آلی ساکوں تاں ایہو سوکھا کم لڳدے جو ݙوں ترائے مٹھائی دے ڈبے گھن تے ستوواڑے اتے ونڈیسوں چا ، ایں سانگوں پراݨے زمانے دیں رسمیں آلی دلکشی ہولے ہولے ویندی پئی ہے بس صرف رسمی چیزاں رہ ڳئین ۔ دِلی اُنسیت دا دور لنگھ ڳئے زندگی نال ۔ کپریاں یا مٹھائی ونڈݨ دے بعد مہمانیں دی خاطر تواضع کیتی ویندی اے ، ول کنوار دے پیکے سس ساہوریں کنوں اجازت گھندن جو اساں کنوار کوں ہک ݙینہ کیتے گھر گھن ونڄݨ دی اجازت منگدے ہِسے او جواب ݙیندن تہاݙی اپݨی دھی ہے گھن ونڄو ۔ او آہدن دھی تاں ہُݨ اے تہاݙی ساݙے گھر تاں ہُݨ مہماناں وانگوں آسی ، شالا اپݨے گھر ہمیش آباد ، سُکھی اَتے سہاڳݨ رہوے ۔ ساݙی تاں ایہا دُعا ہے بس ، اجازت گھن او کنوار کوں گھن ویندن ۔ گھوٹ وی نال ہوندے ۔ پیکے ساہورے دعوتاں کریندن ۔ گھوٹ کنوار دیاں ، کجھ لوک تاں پوری فیملی کوں وی نال دعوت ݙیندن۔

دعوتاں مُک ویندین تاں وت سس ساہوریاں کوں ہک نویں خوشی دا انتظار شروع تھی ویندے او آہدن کیڑھا خوش بخت ݙینہ ہوسی جݙاں کنوار ساکوں خوش خبری ݙیسی جو ساݙے گھر ہک ننھے منے مہمان دی آمد ہے ۔ آخر او آسیں مرادیں بھریا ݙینہ آویندے ۔ جݙاں کنوار ایہ خوشخبری سُݨیندی اے ، کنوار کوں ایں خوشخبری دے بعد سِراَکھیں تے ٻلھایا ویندے ۔ کنوار کوں ہر کم توں روک ݙتا ویندے ۔ اے کم نہ کر ، اے کم نہ کر بلکہ آرام اِی آرام کر توں ، فکر کوئی نہ لا ، پریشانی کوئی نہ گھن ، فروٹ کھا ، جوس پی ، کھیر پی وغیرہ۔

جئیں ویلھے خیر نال ٻال تھی ویندے تاں وَت خوشی دیاں وسیب اِچ جو جو رسماں تھیندین اومیں پہلے ݙسا ݙتن۔

حوالہ

کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز‘ ملتان