سبھ عمل اے

میں ایہ کتاب مُکائی ٻیٹھی ہَم پر کلھ ہک غیر محسوس طریقے نال ایجھا عمل سامݨے اَئے جئیں میکوں قلم ولا چاوݨ تے مجبور کر ݙتے ۔ میں حیران جو زندگی دے ایہ خوبصورت ، حسین ، سوہݨے رویے اساݙیں اَکھیں توں اوڈھر رہ ویندن ۔ کیا محسوسات دے سلسلے وچ اساں اتنے ڈل ہَیں جو ایہ لوک اساں کنوں بازی گھن ویندن؟ غیر محسوس طریقے نال اپݨے آپ کوں محسوس کرویندن ۔ عظیم تاں ایہ لوک ہِن ، نہ کہیں فوٹو سیشن دا اہتمام ، نہ پوسٹ لاوݨ دا شوق ، نہ طبیعت اَتے مزاج اِچ ریاکاری یا ݙکھاوا ۔ اَڄ دی دنیا تشہیری ہے ، آہدن اساں ساہ وی گھنوں تاں فوٹو سیشن ہووے ، نمود و نمائش ہووے ۔ عظیم تاں او لوک ہِن جیرھے اپݨے آپ کوں وی اپݨی نیکی نی محسوس کرݨ ݙیندے ۔ انھاں دی عظمت کوں سلام ہے ۔ اکثر سوہݨے سوہݨے خیالات ذہن اِچ کم کرݨ ویلھے آندن ، کم مُکے تاں خیالات وی مُک ویندن ۔ لِکھݨ ٻاہوو تاں کجھ وی نی بچیا ہوندا ۔ جئیں اَڄ کم کرݨ ویلھے ایہ ڳالھ محسوس کرݨ دی کوشش کیتی جو کیرھا ویلھا ہے کم دا جیرھے ویلھے ذہن اساݙا تخلیقی کم کرݨ اُتے آمادہ تھیندے۔

جیا وَل میݙے اُتے ایہ ڳالھ کھلی جو جئیں ویلھے میں سبزی دھووݨ کیتے اپݨا سر جِھکا کیتا تاں سوہݨے سوہݨے خیالات دی تندیر لڳ ڳئی ۔ مَیں آکھیا سبزی رکھ تے ایہ ساریاں ڳالھیں لکھدی ہاں ۔ سبزی رکھݨ چُلھے نال ڳئی تاں خیالات ختم ، ٻہوں افسوس تھیا ، لکھݨ کنوں پہلے خیالات ذہن وچوں نکل ڳئے ۔ مَیں آکھیا اچھا ایہ الفاظ ساݙے نصیب دے نہ ہوسِن ۔ خیر ہُݨ اے تجربہ کم از کم تھی ڳئے جو جوں ہی خیالات اساݙے ذہن وچ آسِن اساں اُنھاں کوں فوراً صفحۂ قرطاس اُتے گھن آسوں۔

خیر تاں ڳالھ تھیندی پئی ہئی تہاکوں عمل ݙساوݨ دی ۔ ڳالھ ایں ہے جو کلھ میݙے میاں صاحب کوں کہیں شادی اِچ مظفرگڑھ شرکت کرݨی ہئی ۔ بھئی خالد محمود قریشی صاحب نال چند میل چلݨ دے بعد خالد بھئی دی گاݙی خراب تھی ڳئی اُنھاں عثمان خان کوں آکھیا ، آپ اُتر کر آہستہ آہستہ چلتے جائیں مَیں آہستہ آہستہ آبادی تک گاڑی چلا کر لے آوں گا (تساں لہہ تے ہولے ہولے ٹُردے ڄُلو ، میںوی ہولے ہولے گاݙی چلا تے وسوں تئیں گِھن آساں)عثمان ݙسایا میں کوئی ترائے میل تئیں پیدل ٹُردا رہیاں ۔ ہک ٻڈھڑا میݙے نال اُتھوں دا ٹُردا پیا ہا ، میں آکھیا چلو ݙوں پیدل ہَیں ڳالھیں تاں کروں ویندے ۔ مَیں پُچھیا تساں کتھاں ڳئے ہاوے ، اوں میکوں ݙسایا جو نال آلی وستی اِچ خیریت ہئی اُݙاہیں ڳیا ہم (میں سوچݨ لڳی ٻڈھڑا لالچی ہئی خریت سُݨ تے اِتی پندھ پیا کرے ٻڈھیپے اِچ او شوداہوکدا ونڄے ، ٹُردا ونڄے ۔ میں آکھیا (عثمان سݨایا) بابا جی تساں آبادی تئیں ٹُر گھنسو ایہ تہاݙا حال ہے تھکے ودے ہیوے ، ہوکدے ودے ہیوے ۔ بابا جی ہوریں آکھیا ہا ٹُر گھنساں ، اُنھاں میکوں آکھیئے پڄا آئوں تہاکوں میں آکھیے کوئناں ۔ میں آپ ویساں پیا ۔ ہک ݙوں دکاناں رستے اِچ آیاں مَیں آکھیا بابا جی کوئی پاݨی وغیرہ پیوݨ ، کجھ گھن تے کھاوݨ کیتے ویندے پن شاید، میں ٹُردا رہیا کیونجو نہ مَیں کجھ پُچھیا اَتے نہ بابا جی میکوں آکھیا جو کھڑ میں آ وینداں یا بس میں ویندا پیاں ۔ خیر میں ٹُردا رہیااَتے میݙے پیریں اِچ بابا جی موٹر سائیکل آ تے روکیا آکھیا چڑھ آ ، میں حیران تھی ڳیا چڑھ ٻیٹھا ، آبادی جئیں ویلھے شروع تھئی میں آکھیا بس بابا جی میں اِتھ رُکساں جو گݙی آلا پِچھوں آندا پئے ، میݙا دوست۔ اُوں موٹر سائیکل روکیا میں سو روپیہ اونکوں ݙیوݨ پیُم اوں گھنݨ توں انکار کر ݙتا اَتے آکھیا خیر ہے میاں میں تاں آکھیے آبادی پرے ہے کجھ ، کے تئیں جوان ٹُرسی ودا ، اَتے چلو جوان دے کم آ ویساں میں ، میں اوں بندے اُتے حیران جو ساݙے پاسے ایہو جہیں ڳالھیں کوں معمولی سمجھدن اَتے ہک ٻئے دو کوئی توجہ نی ݙیندے۔ جیویں ودے ٹھیک ہے بس ہک ٻئے کنوں کجھ پُچھݨ دی نہ غرض ہے کہیں کوں ، نہ وقت ہے کہیں کنوں جو جتھ ہے بس ٹھیک ہے ۔ کجھ اپݨی جلدی وچ ہوندن اَتے کجھ حالات کنوں ݙردِن ، کوئی کہیں دے ݙکھ سُکھ دا نی رہیا ۔ ایجھا گندا دور آ ڳئے پیاں رَل وسݨ ، ہک ٻئے کوں پکرݨ ایہ ڳالھیں خواب تھی تے رہ ڳئین ۔ بے وسی اَتے آپا دھاپی دا دور ہے۔

شہراں اِچ تاں ایہ پتہ نی ہوندا نال آلے گھر کون اساݙے ہمسائے ہِن ؟ اساݙے مذہب اِچ ہمسایہ پیو ماء ڄایا آکھیا ڳئے ۔ جئیں ویلھے ساکوں پتا نہ ہوسی کون ساݙے گھر نال وسدے پئین تاں او کیویں ساݙے پیو ماء ڄئے ہِن یا کیویں اساں انھاں کوں ہمسائے دے حقوق ݙیسوں؟ کہرے دور اَتے سوہݨے لوک ہِن جیرھے رَل وسدے ہِن ، ݙکھ سُکھ دے ساتھی بݨ رہندے ہَیں ۔ہک ٻئے کوں پکر تے چھوٹے چھوٹے ثواب کمیندے ہن ۔

حوالہ

کتاب: رَلے پندھ کریسوں ، مصنّف: زاہدہ اجمل ہاشمی، چھاپہ خانہ : جھوک پرنٹرز ملتان